IV SA/Wa 643/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.), Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2010 r. sprawy z wniosku J. Sp. z o.o. z siedzibą w W. o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 września 2009 r. sygn. akt IV SA/Wa 643/09 w sprawie ze skarg B. J., E. G. i J. G., J. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] uzupełnia wyrok w ten sposób, że dotychczasowy pkt II, III, IV i V oznacza jako odpowiednio pkt III, IV, V i VI i dodaje pkt II w brzmieniu: "w pozostałym zakresie skargę J. Sp. z o.o. z siedzibą w W. oddala". IV SA/Wa 643/09 U Z A S A D N I E N I E Wyrokiem z dnia 1 września 2009 r., zwanym dalej "wyrokiem" albo "uzupełnianym wyrokiem", wydanym w sprawie o sygnaturze akt IV SA/Wa 643/09, ze skarg B. J., E. G. i J. G., J. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji węzła drogowego, zwaną dalej "decyzją odwoławczą", Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie: I. uchylił zaskarżoną decyzję w części utrzymującej w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w zakresie ustalenia: 1) linii rozgraniczającej teren inwestycji na odcinku Łącznica Lokalna [...] od km [...] do km [...], 2) przebiegu ścieżki rowerowej na tym odcinku, 3) lokalizacji inwestycji na działce nr [...] z obrębu [...]; II. oddalił skargę E. G. i J. G.; III. orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w zakresie wskazanym w pkt I do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; IV. zasądził od Ministra Infrastruktury na rzecz skarżącej B. J. kwotę 740 (siedemset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; V. zasądził od Ministra Infrastruktury na rzecz skarżącej J. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 740 (siedemset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 15 września 2009 r. J. Sp. z o.o. z siedzibą w W., zwana dalej "skarżącą" lub "skarżącą spółką", reprezentowana przez adwokata Z. W., wniosła o uzupełnienie wyroku. Skarżąca podniosła, że przedmiotem uzupełnienia ma być zamieszczenie rozstrzygnięcia co do pozostałej części skargi skarżącej, dotyczącej zaskarżonej decyzji poza linią rozgraniczającą teren inwestycji na odcinku Łącznica Lokalna [...] od km [...] do km [...] oraz przebiegu ścieżki rowerowej na tym odcinku. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła, że przedmiotem skargi była cała decyzja, a nie jej część. Nawet w odniesieniu do samej nieruchomości skarżącego uchylenie nastąpiło nie do całości linii rozgraniczającej przez nią przeprowadzonej, lecz wyłącznie co do części objętej odcinkiem Łącznica Lokalna [...] od km [...] do km [...]. Nie zostało uchylone ustalenie linii rozgraniczającej co do części nieruchomości nie mieszczącej się w powyższym odcinku. Ponadto Sąd nie rozstrzygnął co do ekranów dźwiękochłonnych, choć zarzut dotyczący ich umieszczenia został w skardze sformułowany. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art.157§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270 z późn.zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 września 2009 r. należało uwzględnić, niemniej w sposób inny niż będący przedmiotem żądania. Skarżąca zażądała uzupełnienia wyroku poprzez uchylenie tej części zaskarżonej decyzji odwoławczej, która nie została uchylona, argumentując, że przedmiotem zaskarżenia była cała decyzja odwoławcza, podczas gdy Sąd orzekł jedynie co do części tej decyzji. W ocenie skarżącej Sąd nie orzekł zatem o całości skargi. Zarzut ten jest trafny, albowiem w uzupełnianym wyroku Sąd istotnie nie zawarł rozstrzygnięcia odnośnie skargi skarżącej w odniesieniu do pozostałej części zaskarżonej decyzji. Sąd był zatem zobowiązany do uzupełnienia wyroku o rozstrzygnięcie co do pominiętej części skargi skarżącej, w konsekwencji czego oddalił tę skargę. Podkreślić należy, że pomimo niedania powyższemu jednoznacznego wyrazu w sentencji uzupełnianego wyroku, rozstrzygnięcie skargi skarżącej w ten sposób, że podlega ona uwzględnieniu wyłącznie w tym zakresie, w jakim nastąpiło to w pkt I ppkt 1 i 2 uzupełnianego wyroku, w pozostałym natomiast zakresie podlega ona oddaleniu, było intencją Sądu orzekającego w dniu 1 września 2009 r. W ocenie Sądu skarżąca nie wykazała istnienia przesłanek, które w sposób dostateczny uzasadniałyby uchylenie decyzji odwoławczej w zakresie odnoszącym się do ustalenia linii rozgraniczającej teren planowanej inwestycji w zakresie wykraczającym poza zakres wskazany w pkt I ppkt 1 i 2 uzupełnianego wyroku. W skardze na decyzję odwoławczą (str.2) wykazano w sposób przekonujący, że "usytuowanie linii rozgraniczającej wynika wyłącznie z zaprojektowania po północnej stronie drogi serwisowej przylegającej do powyższych działek ścieżki rowerowej, która mogłaby bez uszczerbku dla funkcjonalności inwestycji przebiegać w pasie zieleni między główną drogą [...] a w/w drogą serwisową. W obecnym projekcie ścieżka biegnie początkowo wzdłuż północnej krawędzi drogi serwisowej, następnie przecina ją w połowie i dalej prowadzona jest w w/w pasie zieleni. Nie ma jednak przeszkód, aby przekraczała drogę serwisową na wcześniejszym odcinku, za punktem połączenia jej z drogą główną [...]. Rozwiązanie takie pozwoliłoby na usytuowanie linii rozgraniczającej bliżej krawędzi jezdni drogi serwisowej, poza granicą działki nr [...] i częściowo działki nr [...], a tym samym nie powodowałoby konieczności odjęcia własności działki nr [...] i ograniczało obszar działki nr [...] podlegający przejęciu na rzecz Skarbu Państwa. Skarżąca wskazywała także, że okoliczności te są dla niej niezwykle istotne, gdyż zamierza ona wybudować na terenie powyższych działek inwestycję o intensywnej zabudowie, składającą się z ośmiu budynków, w tym pięć dziesięciokondygnacyjnych i trzy pięciokondygnacyjne o przeznaczeniu biurowo – usługowo – handlowym, na którą spółka uzyskała decyzję nr [...] z [...] września 1998 r., wydaną przez Burmistrza Gminy W". Konfrontacja powyższych twierdzeń skarżącego z załącznikiem graficznym do decyzji pierwszoinstancyjnej uprawdopodabniała wniosek, że z teoretycznego punktu widzenia istnieje możliwość przesunięcia ścieżki rowerowej do pasa zieleni, albowiem w pasie tym istnieje przestrzeń gruntu o odpowiednio dużej powierzchni. W tej sytuacji niedokonanie przez organ odwoławczy wyczerpującej oceny, czy rozwiązanie takie mogłoby zostać zastosowane w praktyce, narusza obiektywny interes skarżącej, która zainteresowana jest tym, aby inwestycja ingerowała w jej nieruchomości w zakresie jak najmniejszym. O ile wskazana wyżej korekta przebiegu ścieżki rowerowej i związana z tym korekta przebiegu linii rozgraniczającej teren inwestycji nie byłyby możliwe, stosowne szczegółowe wyjaśnienie tej niemożliwości winno znaleźć się w decyzji odwoławczej. Te przesłanki legły u podstaw uwzględnienia skargi skarżącej w części. W ocenie Sądu, formułując pozostałe zarzuty skargi, kwestionujące nadmierną i nieuzasadnioną w ocenie skarżącej ingerencję inwestycji w przysługujące jej prawo własności gruntu, skarżąca nie wykazała, ani nie uprawdopodobniła w stopniu, który można by uznać za dostateczny, że ingerencja ta jest niekonieczna, albowiem możliwe jest zastosowanie innych, alternatywnych rozwiązań, mających swoje uzasadnienie techniczne i ekonomiczne. Podkreślenia wymaga, że realizacja wszystkich postulatów skarżącej (uchylenie decyzji w zakresie przebiegu linii rozgraniczającej na odcinku, w jakim wkracza ona we wszystkie nieruchomości spółki oraz w zakresie w jakim przewiduje montaż ekranów ochronnych) musiałby prowadzić do znacznego zmodyfikowania, o ile nie do odstąpienia od planowanego przebiegu inwestycji na znacznym odcinku oraz do pozbawienia terenów sąsiadujących z terenem inwestycji instalacji ochronnych. Rozwiązanie tak radykalne wymagałoby przedstawienia przez skarżącą argumentacji wykraczającej poza powołanie się jedynie na jej naruszony interes faktyczny, na naruszenie którego ustawodawstwo w zakresie lokalizacji dróg publicznych co do zasady zezwala, o ile naruszenie to nie prowadzi do stanu sprzecznego z prawem i o ile łączy się z nim wypłata stosownego odszkodowania. Sprzeczności z prawem decyzji odwoławczej w zakresie wykraczającym poza kwestie wymienione w sentencji uzupełnianego wyroku Sąd nie stwierdza, podczas gdy realizację przez skarżącą roszczeń odszkodowawczych z tytułu odjęcia własności gwarantują regulacje ustawowe. W konkluzji zatem uznać należy, że żądania skarżącej w przedmiocie uchylenia decyzji odwoławczej w całości, w tym w szczególności odnośnie ustalenia linii rozgraniczającej teren inwestycji w zakresie wykraczającym poza zakres wskazany w uzupełnianym wyroku oraz odnośnie odstąpienia od montażu ekranów ochronnych mają jedynie charakter polemiczny z ustaleniami poczynionymi w postępowaniu administracyjnym, stąd nie zasługują na uwzględnienie. Podkreślić należy, ze na str.14 uzasadnienia uzupełnianego wyroku Sąd przytoczył zarzuty odwołania skarżącej wniesionego od decyzji pierwszoinstancyjnej, obejmujące również zarzuty w kwestiach oddalonych obecnie, podnosząc, że zarzuty te nie zostały rozpatrzone przez organ odwoławczy z naruszeniem art.7,77§1 i 107§3 k.p.a. i konkludując, że zarzuty te winny być przy ponownym rozpatrywaniu odwołania rozpatrzone. Z racji tego, że rozwiązanie takie, wykładane literalnie mogłoby powodować wrażenie istnienia braku spójności pomiędzy sentencją orzeczenia, a jego uzasadnieniem (organ miałby prowadzić wyjaśnienia również w kwestiach, w których nie mógłby orzec z tego powodu, że wykraczają one poza zakres uchylenia decyzji odwoławczej wynikający z sentencji uzupełnianego wyroku), konsekwentnie przyjąć należy, że wykonanie przez organ odwoławczy wyroku z dnia 1 września 2009 r. ma polegać wyłącznie na wyjaśnieniu zarzutów odwołania skarżącej w takim zakresie, jaki wynika z sentencji uzupełnianego wyroku oraz na wydaniu orzeczenia w tym przedmiocie. Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.157§1 p.p.s.a.