IV SA/Wa 643/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wąsikowska, Sędziowie sędzia WSA Monika Barszcz (spr.), asesor WSA Katarzyna Tomiło – Nawrocka, Protokolant specjalista Karolina Heman, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi T. z siedzibą w O. na decyzję Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 24 stycznia 2025 r. nr DIŚ-III.415.27.2024.KJP w przedmiocie ustalenia pozwolenia zintegrowanego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Ministra Klimatu i Środowiska na rzecz skarżącego T. z siedzibą w O. kwotę 700 (siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. T. z siedzibą w O., reprezentowane przez radcę prawnego, wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Klimatu i Środowiska z 24 stycznia 2025 r., znak: DIŚ-III.415.27.2024.KJP utrzymującą w mocy decyzję Marszałka Województwa Zachodniopomorskiego z 12 kwietnia 2024 r., znak: WOŚ-II.7222.19.2023.KB, udzielającą [...]. pozwolenia zintegrowanego. Stan sprawy przedstawia się następująco: W dniu 19 czerwca 2023 r. do Marszałka wpłynął wniosek Spółki o udzielenie pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji energetycznego spalania paliw o nominalnej mocy nie mniejszej niż [...] MW, zlokalizowanej na działkach nr: [...] (obręb [...] P.) oraz [...] (obręb [...] K.), w miejscowości K., gm. G. Zawiadomieniem z 15 czerwca 2023 r. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w S. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, przekazał Marszałkowi do rozpatrzenia wniosek pełnomocnika [...], o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na usługi wodne w zakresie poboru wód powierzchniowych z ujęcia brzegowego "K. Z." oraz wprowadzania ścieków, tj. wód pochodzących z obiegów chłodzących wylotem [...] do wód powierzchniowych. Marszałek uznał, iż nie zachodzi możliwość ustalenia warunków poboru wód powierzchniowych w pozwoleniu zintegrowanym na zasadach określonych w art. 202 ust. 6 POŚ, gdyż te wody nie są pobierane wyłącznie na potrzeby instalacji wymagającej pozwolenia zintegrowanego - w związku z pobieraniem wody m.in. na cele przeciwpożarowe. W związku z powyższym, Marszałek pismem z dnia 3 lipca 2023 r., zwrócił się do Spółki o wyrażenie zgody na objęcie pozwoleniem zintegrowanym ujęcia wód powierzchniowych w myśl art. 203 ust. 3 POŚ. Spółka pismem z 18 lipca 2023 r., wniosła o objęcie tym samym pozwoleniem zintegrowanym ujęcia wód powierzchniowych zlokalizowanego na terenie Zakładu oraz przedmiotowej instalacji energetycznego spalania paliw. Marszałek, na podstawie 61§1 K.p.a., wszczął postępowanie o wydanie pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie ww. instalacji, podał do publicznej wiadomości informację o wszczęciu postępowania i przedmiocie decyzji, która ma być wydana w sprawie oraz o możliwości składania uwag i wniosków w terminie od dnia 24 sierpnia 2023 r. do dnia 22 września 2023 r. W wyznaczonym terminie - 30 dni, pismem z 22 września 2023 r., T. z siedzibą w O. wniosło uwagi i wnioski do postępowania w zakresie: - kwestii sposobu przeprowadzania obliczenia modelowania rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń w powietrzu, - kwestii gospodarki ściekowej, w szczególności działalności związanej z dalszym oczyszczaniem ścieków przemysłowych po ich odprowadzeniu do kanalizacji innego podmiotu, - kwestii znaczącego oddziaływania transgranicznego, - kwestii używanych biocydów, - kwestii uregulowania warunków poboru wody i zrzutu wody chłodniczej w pozwoleniu zintegrowanym. Ponadto Stowarzyszenie, powołując się na swoje cele statutowe, wnioskiem z 28 sierpnia 2023 r. zgłosiło chęć uczestnictwa w przedmiotowym postępowaniu i na podstawie art. 185 ust. 2a POŚ, zostało dopuszczone do udziału w postępowaniu na prawach strony. W dniu 20 listopada 2023 r. do Marszałka wpłynęło pismo Stowarzyszenia zawierające kolejne uwagi i wnioski do prowadzonego postępowania związane ze sposobem wyliczania wielkości przepływu nienaruszalnego oraz podania planowanych ograniczeń wynikających z konieczności jego zachowania oraz sposobu odczytania jego wartości w miejscu korzystania z wód. W toku postępowania pierwszoinstancyjnego, postanowieniem Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w G. z 4 września 2023 r. potwierdzono spełnienie wymagań określonych w przepisach dotyczących ochrony przeciwpożarowej oraz zgodność z warunkami ochrony przeciwpożarowej określonymi w operacie przeciwpożarowym opracowanym w lipcu 2023 r. przez Rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych oraz w postanowieniu Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w G. z dnia 27 lipca 2023 r. Pismem z 26 września 2023 r. wezwano Spółkę do pisemnego złożenia uzupełnień i wyjaśnień do informacji zawartych w dokumentacji wniosku. Ostateczne uzupełnienia zostały przekazane Marszałkowi pismem z 15 grudnia 2023 r. Pismem z dnia 1 marca 2024 r. Stowarzyszenie złożyło kolejne wnioski co do ustaleń zawartych w pozwoleniu zintegrowanym. Ponadto Stowarzyszenie zawnioskowało o rozważenie możliwości wystąpienia znaczącego transgranicznego oddziaływania na środowisko na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej – [...] z uwagi na położenie planowanej instalacji przy granicy państwa. Do wniosku załączono opracowanie pt. "[...]" wykonane przez specjalistę hydrologa dr hab. M. G. Spółka pismami z 26 marca 2024 r. oraz z 10 kwietnia 2024 r. przedłożyła stosowne wyjaśnienia odnośnie kwestii poruszonych w ww. piśmie Strony. Decyzją z 12 kwietnia 2024 r. Marszałek Województwa Zachodniopomorskiego, działając na podstawie art. 104 i art. 108 § 1 K.p.a. oraz art. 201 ust. 1, art. 202, art. 211, art. 376 pkt 2b, art. 378 ust. 2a pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2024 r., poz. 54), zwanej dalej: "POŚ", udzielił [...] pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji energetycznego spalania paliw o nominalnej mocy nie mniejszej niż [...] MW, zlokalizowanej na działkach nr: [...] (obręb [...] P.) oraz [...] (obręb [...] K.), w miejscowości K., gm. G. Odwołanie od ww. decyzji Marszałka, złożyło T. z siedzibą w O., reprezentowane przez Pana M. C., zwane dalej: "Stroną", pismem z dnia 29 kwietnia 2024 r. Strona zarzuciła, że zaskarżona decyzja narusza: 1) art. 202 ust. 1 w zw. z art. 211 ust. 1 POŚ w zw. z art. 403 ust. 2 pkt 11 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2023 r. poz. 1478 ze zm.), zwanej dalej: "PW", poprzez odstąpienie od ustalenia w pozwoleniu zintegrowanym ograniczeń wynikających z konieczności zachowania przepływu nienaruszalnego, zwanego dalej: "Qn" oraz sposobu odczytywania jego wartości w miejscu korzystania z wód, pomimo udzielenia pozwolenia na pobór wód powierzchniowych z O. W.; 2) art. 393 ust. 4 PW poprzez pominięcie w zaskarżonej decyzji informacji, że pozwolenie nie rodzi praw do nieruchomości i urządzeń wodnych koniecznych do jego realizacji oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich przysługujących wobec tych nieruchomości i urządzeń; 3) art. 211 ust. 6 pkt 2 i 11 POŚ poprzez zawarcie w pkt V zaskarżonej decyzji ogólnikowych, nieegzekwowalnych i nieprecyzyjnych warunków udzielenia pozwolenia w zakresie sposobów osiągania wysokiego poziomu ochrony środowiska jako całości oraz zapewnienia efektywnego wykorzystania energii; 4) art. 188 ust. 3 pkt 4 POŚ poprzez pominięcie w zaskarżonej decyzji określenia rodzaju biocydu, który będzie zużywany w przedmiotowej instalacji. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Marszałka. W dniu 18 lipca 2024 r. do Ministerstwa wpłynęło uzupełnienie odwołania, w którym Stowarzyszenie podniosło, iż Marszałek nie uwzględnił w zaskarżonej decyzji większości postulatów. W szczególności dotyczących: nałożenia obowiązków monitorowania takich samych parametrów zarówno wody pobieranej jak i odprowadzanych wód chłodniczych, monitorowania temperatury wody pobieranej, nakładając jedynie obowiązek pomiaru tego parametru w zakresie odprowadzanej wody chłodniczej. Ponadto zauważono, że monitoring temperatury, zarówno na ujęciu wody jak i odprowadzeniu wód chłodniczych, jest niezbędny dla ustalenia różnicy temperatur pomiędzy wodą pobieraną a odprowadzaną. Różnica temperatur jest kluczowa dla systemu rozliczeń z opłat za odprowadzanie wód chłodniczych. Zgodnie z art. 279 pkt 2 PW zwolnione z opłaty zmiennej jest odprowadzanie wód chłodniczych jeżeli różnica między temperaturą wód pobranych i wprowadzanych do wód, pochodzących z obiegów chłodzących elektrowni lub elektrociepłowni, jest mniejsza niż 11°C. Opłaty w tym przypadku są uzależnione od różnicy temperatur pomiędzy wodą pobieraną a odprowadzaną z systemów chłodzących, więc brak monitoringu temperatury pobieranej spowoduje, że temperatura wody pobieranej będzie szacowana i będzie się opierać na oświadczeniach Spółki, zamiast na empirycznych pomiarach. Zwolnienie z opłaty zmiennej w powyższym przypadku ma też znaczenie środowiskowe, bowiem dopinguje Spółkę do podgrzewania wody jedynie w pewnym zakresie (do 11 °C) co może w przyszłości zapobiec masowej śmierci ryb spowodowanej szokiem termicznym (gwałtowną zmianą temperatury), i ogranicza wpływ ścieków termicznych na ekosystem O. W. Ponadto Spółka w zał. 5 do pisma z dnia 27 października 2023 r. stwierdziła, że przewidziano stały monitoring ilości pobieranej wody, a także pomiaru temperatury pobieranej i odprowadzanej wody. Skoro Spółka przewidziała pomiar temperatury na obu kanałach jest zupełnie niezrozumiałe, dlaczego nie zaakceptował tego Marszałek. W dniu 31 lipca 2024 r., do Ministra wpłynęło pismo Spółki, w którym przedstawiła dodatkowe informacje i argumenty istotne dla rozpatrzenia sprawy. W odniesieniu do ustalenia wielkości przepływu nienaruszalnego, ograniczeń wynikających z konieczności jego zachowania oraz sposobu odczytywania jego wartości w miejscu korzystania z wód, a także zobowiązania inwestora do ciągłego monitoringu w zakresie ilości wody płynącej korytem O. W. w rejonie ujęcia wody, Spółka wyjaśniła, że przed rozpoczęciem głównego poboru wody na cele technologiczne, w ramach pozwolenia zintegrowanego, woda powierzchniowa zostanie pobrana do napełnienia układów chłodniczych. Wcześniejsze napełnienie układu technologicznego zapewni, że pobór wód na cele eksploatacyjne i zrzut wód pochłodniczych będzie realizowany w tym samym czasie. Włączenie obiegów technologicznych będzie realizowane w tym samym czasie, oznacza to, że woda pobierana będzie w tym samym czasie co odprowadzania do odbiornika, zatem poziom wód powierzchniowych w rzece zostanie zachowany na tym samym poziomie, a przepływ w korycie rzeki zostanie zachowany zgodnie z bilansem poboru wody i jednoczesnego zrzutu wód pochłodniczych. Jednocześnie Spółka poinformowała, że obecnie prowadzony jest pobór wód powierzchniowych na cele technologiczne dla istniejących bloków węglowych E. D. O., z jednoczesnym zrzutem wód pochłodniczych poprzez tzw. "[...]" do rzeki O.W. Pobór ten jest realizowany od kilkudziesięciu lat i w tym czasie nie zanotowano zmiany przepływów hydrologicznych rzeki. Spółka wyjaśniła również, że wniosek o wydanie pozwolenia zintegrowanego zawiera szereg szczegółowych działań oraz zabezpieczeń, które zostały zastosowane w zakładzie. We wniosku tym znajduje się również opis stanowiska do rozładunku substancji niebezpiecznych. Pismem z 7 sierpnia 2024 r. Minister zawiadomił o zakończeniu postępowania odwoławczego jednocześnie poinformował, że stronom przysługuje prawo do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Pismem z 19 sierpnia 2024 Stowarzyszenie wniosło o udostępnienie dokumentów z akt sprawy, tj. pisma [...] z dnia 30 lipca 2024 r., co Minister uczynił pismem z 23 sierpnia 2024 r. W dniu 15 września 2024 r. do Ministerstwa wpłynęło pismo Stowarzyszenia, które zakwestionowało wyjaśnienia Spółki dotyczące zrzutu wód chłodniczych. Wskazując, że istota zarzutu dotyczy faktu, że po pobraniu wody do celów chłodzenia instalacji zrzut wód chłodniczych nie następuje w miejscu poboru wody, lecz w odległości 4 km w dół biegu O. W. Bilans wodny zostaje zatem zachowany w O.W. dopiero na odcinku poniżej wylotu (pkt B), natomiast pomiędzy pkt A i B przepływ w O. W. jest pomniejszony o pobór wody do celów planowanych oraz istniejących bloków energetycznych E. D. O. Część wody płynie bowiem nie korytem O. W., ale kanałami energetycznymi [...]. W konsekwencji na odcinku O.W. pomiędzy ujęciem a wylotem może wystąpić sytuacja zagrożenia dla utrzymania przepływu nienaruszalnego. Organ powinien przy tym wezwać Wnioskodawcę, aby zaproponował własny sposób obliczania przepływu nienaruszalnego. Pismem z 24 października 2024 r., Minister ponownie zawiadomił o zakończeniu postępowania odwoławczego informując, że stronom przysługuje prawo do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W dniu 25 września 2024 r. przedstawiciele [...] zapoznali się z aktami zgromadzonymi w sprawie. Do Ministerstwa wpłynęło pismo [...] z 7 października 2024 r., w którym Spółka przedstawiła dodatkowe informacje i argumenty. Pismo to zostało udostępnione Stowarzyszeniu. Po rozpatrzeniu sprawy, zaskarżoną w niniejszym postępowaniu sądowym decyzją organ II instancji stwierdził, że decyzja Marszałka z 12 kwietnia 2024 r. została wydana zgodnie z przepisami prawa. Wskazał m. in., że Spółka przedstawiła analizę wymagań w zakresie najlepszej dostępnej techniki według opublikowanej w dniu 17 sierpnia 2017 r. w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2017/1442 z dnia 31 lipca 2017 r. ustanawiającej konkluzje dotyczące najlepszych dostępnych technik (BAT) w odniesieniu do dużych obiektów energetycznego spalania paliw zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE. A także przedstawiła analizę wymagalności sporządzenia raportu początkowego o stanie zanieczyszczenia gleby, ziemi i wód gruntowych, o którym mowa w art. 208 ust. 2 pkt 4 lit. a POŚ, z której wynika, iż eksploatowana instalacja nie powoduje możliwości zanieczyszczenia gleby, ziemi lub wód gruntowych na terenie zakładu przez substancje powodujące ryzyko. Minister uznał, że Marszałek słusznie odstąpił od określenia sposobów prowadzenia systematycznej oceny ryzyka zanieczyszczenia gleby, ziemi i wód gruntowych tymi substancjami oraz sposobu i częstotliwości wykonywania badań zanieczyszczenia gleby i ziemi tymi substancjami oraz pomiarów zawartości tych substancji w wodach gruntowych. Ponadto Spółka przedstawiła obliczenia oraz zasięg hałasu emitowanego z terenu zakładu do środowiska oraz kwalifikację najbliższych terenów podlegających ochronie akustycznej. Dokonując kwalifikacji terenów wykorzystano informacje zawarte we wniosku oraz zapisy uchwały nr [...] Rady Miejskiej w G. z dnia [...] lutego 2019 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy G. - teren E. D. O. (Dz.U. Woj. [...] z [...] r. poz. [...]). Wykonana metodą obliczeniową prognoza oddziaływania na klimat akustyczny potwierdza, iż dopuszczalny poziom hałasu, na terenach objętych ochroną przed hałasem określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r. poz. 112) nie będzie przekraczany. Minister przenalizował informacje zawarte we wniosku dla poszczególnych źródeł emisji zanieczyszczeń gazowo-pyłowych eksploatowanych na terenie Zakładu, dopuszczalne wielkości emisyjne, przy wykorzystywanych na instalacji rozwiązaniach projektowych i stwierdził, że obliczenia rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń w powietrzu zostały przeprowadzone zgodnie z wytycznymi zawartymi w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. z 2010 r. Nr 16 poz. 87). A dodatkowo ustalił, że zastosowane rozwiązanie techniczne nie spowodują przekroczeń wartości odniesienia dla poszczególnych zanieczyszczeń, określonych w ww. rozporządzeniu Ministra Środowiska w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu oraz rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. z 2021 r. poz. 845) na terenach najbliższej zabudowy mieszkaniowej oraz na granicy państwa. Z przedłożonej dokumentacji wynika, iż eksploatacja instalacji energetycznego spalania paliw nie będzie powodować przekroczenia standardów jakości środowiska poza terenem, do którego prowadzący instalację ma tytuł prawny w myśl art. 144 ust. 1 i 2 POŚ. Organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z dyspozycją art. 211 ust. 5 POŚ Marszałek określił zakres i sposób monitorowania wielkości emisji zanieczyszczeń do powietrza z procesów produkcyjnych zgodny z wymaganiami dotyczącymi monitorowania określonymi w konkluzjach BAT ustanowionych w odniesieniu do dużych obiektów energetycznego spalania paliw. Ponadto zgodnie z art. 211 ust. 6 pkt 12 POŚ ustalono zakres, sposób i termin przekazywania corocznej informacji pozwalającej na przeprowadzenie oceny zgodności z warunkami określonymi w niniejszym pozwoleniu zintegrowanym. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Minister stwierdził, że Marszałek zgodnie z prawem ustalił dopuszczalne wielkości emisji do powietrza oraz poprawnie określił zakres i sposób monitorowania wielkości emisji zanieczyszczeń do powietrza z procesów produkcyjnych zgodny z wymaganiami dotyczącymi monitorowania określonymi w konkluzjach BAT ustanowionych w odniesieniu do dużych obiektów energetycznego spalania paliw. W toku postępowania odwoławczego Minister przeanalizował zapisy wniosku w zakresie gospodarki odpadami, stwierdził, że zgodnie z art. 188 ust. 2b pkt 8 POŚ do treści decyzji wprowadzono zapisy określające warunki przeciwpożarowe poprzez załączenie operatu przeciwpożarowego. Marszałek w decyzji zobowiązał Spółkę do prowadzenia monitoringu środowiska, także przypomniał o dodatkowych obowiązkach, ciążących na prowadzącym instalację, które wynikają bezpośrednio z przepisów prawa, a zatem nie ma potrzeby ich dodatkowego ustalania w indywidualnym akcie administracyjnym, w tym sposób i częstotliwości prowadzenia okresowych pomiarów hałasu w środowisku; sposób ewidencjonowania wielkości emisji; warunki prowadzenia ewidencji odpadów i sprawozdawczości. Przedstawione we wniosku zasady i procedury dotyczące prowadzonej działalności zapewniają ochronę poszczególnych komponentów środowiska i ochronę środowiska jako całości oraz bezpieczne dla środowiska zakończenie działania instalacji. Minister stwierdził, że z przedstawionej analizy dotyczącej oddziaływania przedmiotowej instalacji na poszczególne elementy środowiska wynika, że jej oddziaływanie ma charakter lokalny i dotyczy najbliższego otoczenia. Nie występuje też znaczące oddziaływanie transgraniczne na środowisko. Przedmiotowa instalacja energetycznego spalania paliw nie kwalifikuje się do zakładu o dużym ryzyku ani do zakładu o zwiększonym ryzyku zgodnie z rozporządzeniem Ministra Rozwoju z dnia 29 stycznia 2016 r. w sprawie rodzajów i ilości znajdujących się w zakładzie substancji niebezpiecznych, decydujących o zaliczeniu zakładu do zakładu o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej (Dz. U. 2016, poz. 138) i nie podlega obowiązkowi opracowania programu zapobiegania poważnym awariom przemysłowym. W związku z tym zgodnie z art. 211 ust. 6 pkt 9) ustawy POŚ określono sposoby zapobiegania występowaniu i ograniczania skutków awarii oraz wymóg informowania o wystąpieniu awarii. W ocenie Ministra słusznie Marszałek udzielił pozwolenia zintegrowanego ustalając warunki decyzji zgodnie z wnioskiem Strony. Minister stwierdził, że nadanie zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, było zgodne z przepisami prawa - zaistniały ustawowe przesłanki interesu społecznego oraz interesu gospodarczego państwa, uzasadniające nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Minister prowadząc postępowanie odwoławcze uznał, że postępowanie organu I instancji prowadzone było zgodnie z przepisami prawa. Marszałek w sposób wyczerpujący zebrał materiał dowodowy i dokonał jego starannej oceny. W toku postępowania odwoławczego Minister przeanalizował również zapisy wniosku w zakresie gospodarki wodnościekowej i ustalił, że na potrzeby instalacji woda pobierana jest z ujęcia wody powierzchniowej. Pobór wody będzie objęty oddzielnym pozwoleniem wodnoprawnym, w którym zostanie ujęte również zagadnienie odprowadzania wody pochłodniczej. Zgodnie z art. 202 ust. 5 POŚ - w pozwoleniu zintegrowanym ustala się także, na zasadach określonych w przepisach PW, warunki poboru wód powierzchniowych lub podziemnych, jeżeli wody te są pobierane wyłącznie na potrzeby instalacji wymagającej pozwolenia zintegrowanego. W przypadku niniejszej instalacji woda będzie wykorzystywana również na potrzeby utrzymania czystości, zatem nie są spełnione warunki objęcia poboru wody pozwoleniem zintegrowanym. Pobór wody będzie realizowany według warunków określonych w oddzielnym pozwoleniu wodnoprawnym na pobór wody i zrzut wód pochłodniczych. Woda na potrzeby instalacji energetycznego spalania paliw pobierana jest z ujęcia poboru wód powierzchniowych, położonego na terenie tego samego Zakładu, ponieważ woda nie jest pobierana wyłącznie na potrzeby przedmiotowej instalacji, mając na względzie przepisy art. 203 ust. 3 POŚ niniejszym pozwoleniem zintegrowanym objęto ujęcie poboru wód powierzchniowych, określając dla niego warunki wprowadzania substancji lub energii na zasadach określonych dla pozwolenia wodnoprawnego na pobór wód. Zgodnie z informacjami zawartymi we wniosku jedynym strumieniem ścieków przemysłowych odprowadzanym bezpośrednio do środowiska wodnego są wody chłodnicze o temperaturze nie wyższej niż 35°C i jakości pozostałych wskaźników odpowiadającej jakości wód pobieranych do chłodzenia - w niniejszym pozwoleniu zintegrowanym ustalono warunki emisji wód chłodniczych na zasadach określonych jak dla pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi. Pozostałe ścieki przemysłowe (z procesu uzdatniania wody, odmuliny z kotła [...] i kotłowni rozruchowej, ścieki z tacy wody amoniakalnej oraz ścieki zmywane) odprowadzane są do wewnętrznej kanalizacji przemysłowej, gdzie następuje zmieszanie w jeden strumień ścieków, który po podczyszczeniu kierowany jest do urządzeń kanalizacyjnych innego podmiotu - w niniejszej decyzji nie ustalono zatem warunków odprowadzania tych ścieków, ograniczając się zgodnie z art. 211 ust. 6 pkt 7 POŚ do podania wyłącznie ilości, stanu i składu powstających ścieków. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Minister stwierdził, że Marszałek zgodnie z prawem ustalił wielkość przepływu nienaruszalnego (Qn) na poziomie [...] m3/s, obliczonego metodą Szałkiewicz i in. (2022). Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, że udzielone pozwolenie, nie określa ograniczeń wynikających z konieczności zachowania Qn oraz sposobu odczytywania jego wartości w miejscu korzystania z wód. W szczególności Marszałek nie nałożył na zakład obowiązku zachowania przepływu nienaruszalnego w O. W., ani zakazu pobierania wody w sytuacji gdyby doprowadziło to naruszenia tego przepływu. Minister wyjaśnił, że przeanalizował Metodę obliczenia przepływu nienaruszalnego przedstawiona w piśmie z dnia 30 listopada 2023 r. i stwierdził, że została ona wykonana dwoma metodami. Pobór wód dla bloków gazowych elektrowni w ilości [...] m3/s stanowi ok. 5% w stosunku do przepływu średniego z wielolecia, zatem np. dla przepływu średniego z wielolecia SSQ = [...] m3/s pobór wody i zrzut ścieków w tej samej ilości nie naruszają przepływu wód w korycie rzeki O. W. W ocenie Ministra, wprowadzone do pozwolenia zintegrowanego zmiany nie miały żadnego wpływu na zwiększenie poboru wód, ilość pobieranej wody nie spowoduje deficytu wód w rzece O. i zostanie zachowany przepływ nienaruszalny. Zwrócił uwagę na fakt, że pobór wód i odprowadzenie wód pochłodniczych (wylot wód pochłodniczych) odbywają się bliskiej odległości. Dokonywanie poboru wód nie wpływa zatem na hydraulikę rzeki O. Minister przeanalizował przedstawione we wniosku oraz w piśmie z dnia 30 listopada 2023 r. obliczenia przepływu nienaruszalnego i stwierdził, że zostały wykonane zgodnie przepisami prawa i wiedzą ekspercką. Minister uznał za wiarygodne przedstawione w dokumentacji wnioski. Otrzymane wyniki potwierdzają, że nie zachodzi niebezpieczeństwo naruszenia przepływu nienaruszalnego. Odpowiadając na zarzut zawarty w odwołaniu, że Marszałek nie podał podstawy prawnej, w oparciu o którą "odstąpił" od określenia ograniczeń wynikających z konieczności zachowania Qn oraz sposobu odczytywania jego wartości w miejscu korzystania z wód. Zauważył, że określenie tych warunków nie jest fakultatywne ani uznaniowe, lecz jest wymogiem powołanego przepisu w każdym wypadku, w którym organ dostrzeże, że rodzaj działalności której dotyczy pozwolenie wodnoprawne/ zintegrowane, jest właściwym dla zastosowania art. 403 ust. 2 pkt 11 PW. Minister prowadząc postępowanie odwoławcze uznał za niezasadny zarzut pominięcia określenia ograniczeń wynikających z konieczności zachowania wielkości przepływu nienaruszalnego. Marszałek ustalił wielkość przepływu nienaruszalnego (Qn) na poziomie [...] m3/s, obliczonego metodą Szałkiewicz i in. (2022). Mając na uwadze, że przepływ w rzece SNQ (przepływ średni niski) jest na poziomie [...] m3/s, a pobór wody w ilości [...] m3/h (czyli ok. [...] m3/s), ilość pobranej wody chłodniczej jest tożsama w tym samym momencie z ilością zrzutu wód pochłodniczych, to w ocenie Ministra wystarczy, do odstąpienia od określenia ograniczeń wynikających z konieczności zachowania przepływu nienaruszalnego oraz sposobu odczytywania jego wartości w miejscu korzystania z wód, a także zobowiązania inwestora do ciągłego monitoringu w zakresie ilości wody płynącej korytem O. W. w rejonie ujęcia wody obowiązku zachowania tego przepływu i sposobu jego odczytywania. W toku postępowania odwoławczego Minister przeanalizował opinię prof. M. G. przekazaną pismami z dnia 15 września 2024 r. Ostatnią stacją hydrologiczną, dla której określa się wartość przepływu [m3/s] wynikającą z odnotowanego bieżącego stanu wody jest stacja G., dla pozostałych stacji położonych poniżej przekroju w G., a więc B., W. i G., nie występuje już bezpośredni związek natężenia przepływu i stanu wody. Dolny odcinek O. (w przekroju G. – P.), pozostaje pod wpływem wahań poziomu morza i Z. S., na co nie ma wpływu prowadzona działalność spółki w przedmiotowej sprawie. Co potwierdził Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w [...] w decyzji z dnia [...] listopada 2023 r., znak: [...] w sprawie wydania oceny wodnoprawnej na usługi wodne obejmujące pobór wód powierzchniowych oraz wprowadzanie ścieków (wód pochodzących z obiegów chłodzących elektrowni) do wód powierzchniowych z elektrowni [...]., zlokalizowanej w m. N. C., gmina G. Odnosząc się do zarzutu, że Marszałek nie zobowiązał inwestora do dokonywania ciągłego monitoringu w zakresie ilości wody płynącej korytem O. W., Minister wyjaśnił, iż po zapoznaniu się materiałem dowodowym uznał, że w badanym przypadku nie ma obowiązku prowadzenia monitoringu w zakresie ilości wody płynącej korytem O. W. Skoro Spółka i Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w [...] potwierdzają, że pobór wody z rzeki O. nie powoduje zakłócenia w ruchu wody w rzece, a proces technologiczny, do którego wykorzystywana jest woda z rzeki (po napełnieniu instalacji chłodniczej) jest procesem ciągłym i charakteryzuje się tym, iż woda pobierana do celów chłodzenia jest w tym samym momencie zwracana do O., to stawianie takich wymagań byłoby ponadmiarowe. W ocenie Ministra zastosowanie w tym przypadku zasady przezorności, która nakazywałaby nałożyć w zaskarżonej decyzji obowiązek monitoringu w zakresie ilości wody płynącej korytem O. W. jest zupełnie pozbawione sensu i mogłoby prowadzić do uznania, że orzeczenie zostało wydane z przekroczeniem kompetencji i zakresu wniosku. Ponadto Minister zaznaczył, że [...] Wody Polskie RZGW w [...] brały udział w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia zintegrowanego i gdyby miały wątpliwości co do poprawności ustalonych przez Marszałka warunków, włączyłyby się do niniejszego postępowania. W ocenie Ministra nie ma potrzeby nakładania na Spółkę obowiązku określenia ograniczeń wynikających z konieczności zachowania przepływu nienaruszalnego oraz sposobu odczytywania jego wartości w miejscu korzystania z wód, a także zobowiązania inwestora do ciągłego monitoringu w zakresie ilości wody płynącej korytem O. W. w rejonie ujęcia wody. Odnosząc się do zarzutu że Marszałek powinien podać jaki biocyd będzie używany w toku eksploatacji instalacji, Minister wyjaśnił, iż zgadza się z wyjaśnieniami Marszałka, zwartymi w uzasadnieniu decyzji. Ścieki przemysłowe kierowane są do kanalizacji innego podmiotu. Obowiązek wystąpienia o udzielenie pozwolenia dotyczy m.in. wprowadzania do urządzeń kanalizacyjnych, będących własnością innych podmiotów, ścieków przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska. Warunki wprowadzania ścieków do kanalizacji reguluje umowa. Nie ma zatem potrzeby określania rodzaju biocydu w pozwoleniu zintegrowanym. W ocenie Ministra takie orzeczenie zostałoby wydane z przekroczeniem kompetencji i zakresu wniosku. Odpowiadając na zarzut, że Marszałek powinien był zastosować także art. 393 ust. 4 PW, czego zaniechał nie umieszczając stosownego zapisu w zaskarżonej decyzji Minister wyjaśnia, iż Marszałek nie ma obowiązku przepisywania przepisów do decyzji administracyjnej. Pozwolenie zintegrowane określa warunki korzystania ze środowiska jako doprecyzowanie obowiązków wynikających z przepisów. Fakt, że w decyzji Marszałek nie powołał art. 393 ust. 4 PW nie zwalnia spółki z przestrzegania przepisów prawa. Prowadzący instalację ma obowiązek prowadzenia działalności zgodnie z przepisami prawa, a także warunkami określonymi w decyzjach. Przepisywanie przez organy całych aktów prawnych do pozwolenia jest niezgodne z logiką. O tym co określa decyzja zdecydował ustawodawca w art. 211 ust. 6 POŚ. Zaskarżając do Sądu w całości ww. decyzję Ministra skarżący zarzucił organowi naruszenie przepisów mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 202 ust. 1 w zw. z art. 211 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska (POŚ) w zw. z art. 403 ust. 2 pkt 1 1 ustawy Prawo wodne (PW) w zw. z art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji udzielającej pozwolenia zintegrowanego zezwalającego na pobór wód powierzchniowych, w którym bez podstawy prawnej odstąpiono od ustalenia ograniczeń wynikających z konieczności zachowania przepływu nienaruszalnego oraz sposobu odczytywania jego wartości w miejscu korzystania z wód; 2) art. 393 ust. 4 PW poprzez utrzymanie w mocy decyzji udzielającej pozwolenia zintegrowanego na pobór wód powierzchniowych, w którym pominięto pouczenie, że pozwolenie nie rodzi praw do nieruchomości i urządzeń wodnych koniecznych do jego realizacji oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich przysługujących wobec tych nieruchomości i urządzeń. W konsekwencji wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i o zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący rozwinął powyższe zarzuty skargi. Zdaniem skarżącego organ I instancji ustalił w pkt VI.2.1.1 pozwolenia zintegrowanego wielkość przepływu nienaruszalnego na poziomie [...] m3/s, nie określił jednak ograniczeń wynikających z konieczności zachowania Qn oraz sposobu odczytywania jego wartości w miejscu korzystania z wód. Marszałek nie nałożył na zakład obowiązku zachowania przepływu nienaruszalnego w Odrze Wschodniej, ani zakazu pobierania wody w sytuacji gdyby doprowadziło to naruszenia tego przepływu. Ponadto organ I instancji nie zobowiązał inwestora do dokonywania ciągłego monitoringu w zakresie ilości wody płynącej korytem O. W., o co wnioskowało T., a co pozwoliłoby na odczytywanie wartości Qn w miejscu korzystania z wód. Organ odwoławczy podzielił w tym zakresie ocenę Marszałka, że odstąpienie od tych elementów decyzji jest zasadne, bowiem nie zachodzi niebezpieczeństwo naruszenia Qn. Tym samym organy obu instancji popadły w sprzeczność, z jednej strony ustalając wielkość przepływu nienaruszalnego, a z drugiej odmawiając ustalenia warunków, które urzeczywistnią i pozwolą wyegzekwować jego zachowanie w O. W. Tak ukształtowane pozwolenie nie pozwoli na zweryfikowanie (zmierzenie) czy wyznaczony przepływ nienaruszalny jest przestrzegany, a w razie gdyby doszło do jego naruszenia inwestor nie będzie zobowiązany (wobec braku stosownych warunków w decyzji) do ograniczenia lub zaprzestania poboru wody z Odry. Nie jest do końca jasne jakie motywy stoją za takim stanowiskiem Ministra, bowiem uzasadnienie zaskarżonej decyzji, zwłaszcza w części która odnosi się do zarzutów skarżącego (s. 12 oraz 16-20 decyzji) zawartych w odwołaniu, jest niespójne i wewnętrznie sprzeczne. W szczególności Organ odwoławczy zdaje się podważać, że zaskarżone pozwolenie zintegrowane zawiera pozwolenie na pobór wody powierzchniowej z O. W. poprzez K. Z. Minister stwierdził ponadto, że w O. na wysokości planowanej inwestycji nie występuje już bezpośredni związek natężenia przepływu i stanu wody. Powołał się przy tym na ocenę Dyrektora RZGW w [...] (przy czym kwestie związane z przepływem nienaruszalnym, na podst. art. 403 ust. 2 pkt 11 PW, są w wyłącznej kompetencji organu wydającego pozwolenie wodnoprawne/zintegrowane), zgodnie z którą ilość pobieranej Wody nie spowoduje deficytu wód w rzece O., bowiem elektrownia zlokalizowana jest w zasięgu oddziaływania cofki od morza. Skarżący już przed organem I instancji, a następnie w odwołaniu i dalszych pismach wskazywał jednak, że oddziaływanie cofki morskiej jest zjawiskiem okresowym i incydentalnym. Pomimo, że skarżący podał ten argument już w odwołaniu (a nawet w postępowaniu pierwszoinstancyjnym), z powołaniem się na opracowanie specjalisty hydrologa, Organ odwoławczy nie odniósł się do niego w zaskarżonej decyzji, co powoduje, że przedstawiona teza o braku bezpośredniego związku natężenia przepływu i stanu wody jest gołosłowna i arbitralna, a ustalenie to narusza art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 K.p.a. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. - zwanej dalej P.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 P.p.s.a. w sytuacji, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega natomiast wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Kontroli sądowej poddano decyzję Ministra Klimatu i Środowiska z 24 stycznia 2025 r. utrzymującą w mocy decyzję Marszałka Województwa Zachodniopomorskiego z 12 kwietnia 2024 r. udzielającą [...] pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji energetycznego spalania paliw o nominalnej mocy nie mniejszej niż [...] MW. Skarżące Stowarzyszenie zarzuciło organowi odstąpienie bez podstawy prawnej od ustalenia ograniczeń wynikających z konieczności zachowania przepływu nienaruszalnego oraz sposobu odczytywania jego wartości w miejscu korzystania z wód oraz pominięcie pouczenia, że pozwolenie nie rodzi praw do nieruchomości i urządzeń wodnych koniecznych do jego realizacji oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich przysługujących wobec tych nieruchomości i urządzeń. Z brzmienia art. 202 ust. 1 POŚ wynika, że jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, w pozwoleniu zintegrowanym ustala się warunki emisji na zasadach określonych dla pozwoleń, o których mowa w art. 181 ust. 1 pkt 2 i 4, pozwolenia wodnoprawnego na pobór wód oraz pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi, bez zalecania jakiejkolwiek techniki czy technologii. Art. 211. ust. 1 POŚ stanowi, że pozwolenie zintegrowane spełnia wymagania określone dla pozwoleń, o których mowa w art. 181 ust. 1 pkt 2 i 4, pozwolenia wodnoprawnego na pobór wód oraz pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi. Zgodnie z art. 403 ust 2 pkt 11 Prawa wodnego w dostosowaniu do rodzaju działalności, której dotyczy pozwolenie wodnoprawne, w pozwoleniu wodnoprawnym ustala się w szczególności wielkość przepływu nienaruszalnego, ograniczenia wynikające z konieczności jego zachowania oraz sposób odczytywania jego wartości w miejscu korzystania z wód. Jak wynika z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a., organy zobligowane są do podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy (zasada prawdy materialnej). Wydanie rozstrzygnięcia musi zaś poprzedzić ocena materiału dowodowego w jego całokształcie (art. 80 K.p.a.) przy uwzględnieniu zarówno okoliczności uznanych za istotne przez organ jak i okoliczności uznanych za istotne przez stronę (zasada swobodnej oceny dowodów i czynnego udziału strony). Zaznaczyć należy, że określone w art. 10 K.p.a. prawo do czynnego udziału strony w postępowaniu nie jest celem samym w sobie, ale służyć ma z założenia zapewnieniu optymalnych warunków dla dokonania rzetelnych ustaleń faktycznych i prawidłowej oceny sprawy. Z powołanymi wyżej zasadami skorelowane są zasady przekonywania (art. 11 K.p.a.) oraz budzenia zaufania (art. 8 § 1 K.p.a.). Jednym z istotnych instrumentów realizacji tych zasad jest uzasadnienie rozstrzygnięcia, w ramach którego organ wyjaśnia stronie okoliczności faktyczne, którymi się kierował oraz przesłanki prawne, jakie wziął pod uwagę podejmując konkretne rozstrzygnięcie. Jak wynika z art. 107 § 3 K.p.a., uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Jakkolwiek powołany przepis nie stanowi wprost o obowiązku odnoszenia się w uzasadnieniu decyzji do okoliczności i argumentów podnoszonych przez strony w toku postępowania administracyjnego, to jednak obowiązek taki należy uznać za oczywisty, gdyż tyko pod takim warunkiem można uznać, że organ wywiązuje się z obowiązków wynikających z zasady prawdy obiektywnej, zasady przekonywania i budzenia zaufania. W tym sensie uzasadnienie decyzji, które pomija istotne elementy faktyczne lub prawne sprawy, jak również uzasadnienie, w którym organ nie odnosi się do argumentacji faktycznej lub prawnej podnoszonej przez strony, nie może zostać uznane za zgodne z opisanymi wyżej wymaganiami procesowymi. W orzecznictwie trafnie podnosi się, że obowiązek sporządzenia uzasadnienia decyzji, odpowiadającego wymogom określonym w art. 107 § 3 K.p.a., stanowi realizację w postępowaniu administracyjnym zasady przekonywania, określonej w art. 11 K.p.a. Prawidłowo sporządzone uzasadnienie daje możliwość pełnej i merytorycznej weryfikacji decyzji w postępowaniu sądowym, w toku którego nie jest możliwe uzupełnienie przeprowadzonego postępowania administracyjnego o stosowną argumentację prawną, i wyręczanie w ten sposób organów administracji w dokonaniu oceny w kwestii spełnienia przesłanek ustawowych, uzasadniających wydanie konkretnej decyzji (wyrok NSA z dnia 27 I 2021 r., I OSK 3071/18 - CBOSA). Co więcej, kompletność uzasadnienia, jako integralnego elementu decyzji administracyjnej istotna jest także z tego powodu, że organ nie ma możliwości sanowania braków uzasadnienia późniejszymi pismami kierowanymi do strony, czy do sądu w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Treści zawarte w odpowiedzi na skargę nie mają znaczenia dla legalności wydanego rozstrzygnięcia administracyjnego. Pismo to ma bowiem charakter jedynie pomocniczy i treści w nim zawarte mają jedynie stanowić dodatkowe wyjaśnienie motywów postępowania organu (zob. np. wyrok NSA z dnia 15 XI 2013 r., I OSK 2557/12 - CBOSA). Poczynione wyżej uwagi mają znaczenie w okolicznościach kontrolowanej decyzji. Sąd podzielił pogląd skarżącego, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia art. 202 ust. 1 w zw. z art. 211 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska (POŚ) w zw. z art. 403 ust. 2 pkt 11 ustawy Prawo wodne (PW) w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i 107 § 3 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji udzielającej pozwolenia zintegrowanego zezwalającego na pobór wód powierzchniowych, w którym bez podstawy prawnej odstąpiono od ustalenia ograniczeń wynikających z konieczności zachowania przepływu nienaruszalnego oraz sposobu odczytywania jego wartości w miejscu korzystania z wód. Skarżący słusznie zauważył, że nie jest jasne jakie motywy stoją za takim stanowiskiem Ministra, bowiem uzasadnienie zaskarżonej decyzji, zwłaszcza w części która odnosi się do zarzutów skarżącego (s. 12 oraz s. 16-20 decyzji) zawartych w odwołaniu, jest niespójne i wewnętrznie sprzeczne. Organ popadł w sprzeczność, stwierdzając wyraźnie w jednym zdaniu, że pobór wody będzie objęty osobnym pozwoleniem, zaś w drugim, że na podst. art. 203 ust. 3 POŚ niniejszym pozwoleniem zintegrowanym objęto ujęcie poboru wód powierzchniowych. Ponadto rację ma skarżący, że zgodnie z art. 403 ust. 2 pkt 11 PW kwestia ustalenia wielkości przepływu nienaruszalnego nie jest pozostawiona uznaniu administracyjnemu. W każdym wypadku, w którym organ ustali, że rodzaj planowanej działalności dotyczy danego warunku wymienionego w art. 403 ust. 2 PW, jest obowiązany ten warunek wprowadzić do pozwolenia. Takie jest literalne brzmienie tego przepisu. Sąd zauważa, że na str. 17 zaskarżonej decyzji organ wskazuje sam, odpowiadając na zarzut zawarty w odwołaniu, że Marszałek nie podał podstawy prawnej, w oparciu o którą "odstąpił" od określenia ograniczeń wynikających z konieczności zachowania Qn oraz sposobu odczytywania jego wartości w miejscu korzystania z wód. Podkreślić należy, że Minister zauważa, iż cyt. "Należy zauważyć, że określenie tych warunków nie jest fakultatywne ani uznaniowe, lecz jest wymogiem powołanego przepisu w każdym wypadku, w którym organ dostrzeże, że rodzaj działalności której dotyczy pozwolenie wodnoprawne/ zintegrowane, jest właściwym dla zastosowania art. 403 ust. 2 pkt 11 PW. Pomimo powyższego skarżony organ w następnym akapicie uzasadnienia wskazuje, że prowadząc postępowanie odwoławcze przeanalizował ponownie zgromadzony materiał dowodowy i uznał, za niezasadny zarzut pominięcia określenia ograniczeń wynikających z konieczności zachowania wielkości przepływu nienaruszalnego. Zdaniem Sądu art. 403 ust. 2 pkt 11 PW wyraźnie wymaga określenia wszystkich elementów związanych z przepływem nienaruszalnym. Organ nie może dowolnie ich wybierać i realizować jedynie częściowo wymogów tego przepisu ustalając wielkość Qn, a pomijając warunki jego zachowania. W odniesieniu do pozostałych argumentów skargi Sąd zauważa, że zgodnie z art. 393 ust. 4 PW pozwolenie wodnoprawne nie rodzi praw do nieruchomości i urządzeń wodnych koniecznych do jego realizacji oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich przysługujących wobec tych nieruchomości i urządzeń. Informację tej treści zamieszcza się w pozwoleniu wodnoprawnym, a więc ustawodawca nie przewidział fakultatywności zamieszczenia w treści aktu prawnego powyższej informacji. W związku z powyższym niezamieszczenie tej informacji w treści decyzji Marszałka powoduje kolejny brak w zakresie elementów treściowych pozwolenia zintegrowanego, naruszając ww. przepis Prawa Wodnego. Podsumowując, zasadnie skarżący wskazuje, na sprzeczności w zaskarżonej decyzji, braki w zakresie elementów treściowych decyzji Marszałka, określonych w art. 403 ust. 2 pkt 11 PW, art. 393 ust. 4 PW, art. 211 ust. 1 POŚ, nierozpoznanie istoty zarzutów zawartych w odwołaniu i w konsekwencji - niedostateczne uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji Ministra (pkt 1 wyroku). W ponownie prowadzonym postępowaniu należy rozstrzygnąć sprawę po rozważeniu jej wszystkich aspektów prawnych i faktycznych, ze szczególnym uwzględnieniem argumentów zawartych w odwołaniu, w tym dotyczących elementów treściowych pozwolenia wodnoprawnego. Wynik tych rozważań musi być odzwierciedlony w uzasadnianiu decyzji odwoławczej w sposób precyzyjny i jednoznaczny. O kosztach (pkt 2 wyroku) orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a., uwzględniając poniesione przez stronę skarżącą celowe koszty w łącznej kwocie 700 zł, na które składają się: wpis od skargi (200 zł), wynagrodzenie należne profesjonalnemu pełnomocnikowi (480 zł), opłata kancelaryjna za wydruki skargi (20 zł).