IV SA/Wa 645/10

Dnia 11 czerwca 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kaja Angerman, Sędziowie Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska (spr.), Sędzia WSA Marek Wroczyński, Protokolant Marek Bereziński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2010 roku sprawy ze skargi M. w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie opłaty za pobór wód podziemnych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...]; II. stwierdza, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącej spółki M. z siedzibą w P. kwotę 497 (czterysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] maja 2008 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w związku z art. 281 ust. 1, art. 284 ust 1, art. 288 ustawy z dnia 21 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r., Nr 25, poz. 150), art. 285 ust 1 i 2 oraz art. 288 ust 1 ustawy z dnia 21 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska w brzmieniu obowiązującym do dnia 27 lipca 2005 r. (Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.) w związku z art. 13 ustawy z dnia 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 113, poz. 954 ze zm.), w związku z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 grudnia 2004 r. w sprawie opłat za korzystanie ze środowiska (Dz. U. Nr 279, poz. 2758), w związku z art. 21 § 1 i 3, art. 53 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) utrzymało w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] stycznia 2008 r, Nr [...], określającą dla " M." Spółka Jawna z siedzibą w P. wysokość opłaty za pobór wód podziemnych za II kwartał 2005 r. w kwocie 420,94 zł i zobowiązującą do wpłaty ww. kwoty na konto wskazane w decyzji wraz z odsetkami, które należy obliczyć samodzielnie. W uzasadnieniu decyzji podano, że Spółka "M." zobowiązana była zgodnie z art. 284 ust. 1, art. 285 ust. 1 i 2 i art. 288 ustawy - Prawo ochrony środowiska w brzmieniu obowiązującym w okresie, w którym korzystanie ze środowiska miało miejsce, wypełnić wynikające z tych przepisów obowiązki polegające m. in. na ustaleniu we własnym zakresie i wniesienie w ustawowym terminie opłaty za korzystanie ze środowiska za II kwartał 2005 roku w zakresie poboru wód podziemnych. Wykaz za II kwartał 2005 roku za pobór wód podziemnych wymieniona Spółka złożyła w dniu [...] sierpnia 2005 r. Przeprowadzona kontrola przez [...] Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w W. - Delegatura w P. ujawniła istotne nieprawidłowości w zakresie ochrony środowiska, w tym w gospodarce wodno -ściekowej m. in. "przekroczenia dopuszczalnej ilości pobieranej wody" podziemnej ze studni Nr [...] w miejscowości R. Spółka została w dniach [...] listopada 2006 r. i [...] marca 2007 r. zobowiązana do złożenia zaległych wykazów. W dniu [...] czerwca 2007 r. Spółka przedłożyła organowi pierwszej instancji korektę wykazu. Organ odwoławczy przytoczył treść art. 21 ust. 3 Ordynacji podatkowej i wskazał, że zgodnie z treścią tego przepisu w związku z art. 281 ust. 1 ustawy -Prawo ochrony środowiska, organ pierwszej instancji ustalił opłatę na podstawie złożonego wykazu i na podstawie przepisów Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 grudnia 2004 r. w sprawie opłat za korzystanie ze środowiska (Dz. U. z 2004 r., Nr 279, poz. 2758). W sprawie ustalenia tej opłaty organ wszczął z urzędu w dniu [...] listopada 2007 r. postępowanie. Pismem z dnia [...] czerwca 2007 r. organ pierwszej instancji poinformował Spółkę o istniejącym zadłużeniu z tytułu opłaty z pobór wód podziemnych za II kwartał 2005 r. Zaległość z tego tytułu wynosiła 420,94 zł. Kolegium podniosło, iż organ pierwszej instancji stosownie do treści art. 53 § 4 Ordynacji podatkowej poinformował Spółkę o konieczności naliczenia odsetek od ww. kwoty od dnia 1 sierpnia 2005 r., gdyż termin płatności tej kwoty upłynął w dniu [...] lipca 2005 r. Odsetki za zwłokę Spółka - stosownie do art. 55 § 1 Ordynacji podatkowej - zobowiązana jest obliczyć samodzielnie. Skargę na powyższą decyzję wniósł pełnomocnik "M." Spółka Jawna, podnosząc zarzut naruszenia przepisów postępowania - art. 7 i 77 § 1 K.p.a. - mające wpływ na wynik sprawy, poprzez niedostateczne wyliczenie wysokości zobowiązania oraz prawa materialnego - art. 86f ust. 1 ustawy - o ochronie i kształtowaniu środowiska poprzez jego niezastosowanie w wyniku czego dokonana przez stronę wpłata została zaliczona na poczet m. in. nieistniejących zobowiązań. W uzasadnieniu podniesiono, że organy obu instancji wpłaconą przez skarżącą w dniu [...] stycznia 2006 r. kwotę 41.738,82 zł nieprawidłowo zaliczyły na poczet zaległości od 1999 r. do III kwartału 2001 r. wraz z odsetkami, przy czym oba organy administracyjne nie ustosunkowały się do zarzutu dokonania już zapłaty. Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - o wprowadzeniu ustawy Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie innych ustaw (Dz. U. Nr 100, poz. 1085 ze zm.) do opłat za gospodarcze korzystanie ze środowiska mające miejsce do dnia 31 grudnia 2001 r. stosuje się przepisy dotychczasowe. Przepis art. 86b ust. 3 ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska stanowi, iż opłaty za wprowadzenie substancji zanieczyszczających do środowiska wnosi się samodzielnie do końca miesiąca następującego po upływie każdego kwartału. Opłaty należne za okres 1999 roku oraz I, II i III kwartał 2000 roku powinny być wniesione najpóźniej do dnia 31 października 2000 r. Skoro opłaty te zostały wniesione dopiero w dniu [...] stycznia 2006 r., uległy one przedawnieniu z końcem 2005 r., wobec treści art. 86f ust. 1 powołanej wyżej ustawy, stosownie do którego obowiązek uiszczenia opłaty przedawnia się z upływem 5 lat od końca roku, w którym upłynął termin płatności. Zdaniem skarżącej Spółki, organ dokonaną wpłatę zaliczył na poczet nieistniejącego zobowiązania, w wyniku czego powstała nadpłata, którą organ powinien zaliczyć na poczet opłaty za II kwartał 2005 roku i następne okresy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, podnosząc jednocześnie, że zaskarżoną decyzją orzeczono o prawidłowości ustalenia opłaty za pobór wód podziemnych za II kwartał 2005 r, a nie co do prawidłowości zaliczenia przez organ pierwszej instancji kwoty 41.738,82 zł na poczet ewentualnych zaległości w opłatach za korzystanie ze środowiska od 1999 roku do III kwartału 2001 roku. Dlatego też nieuzasadnione jest stwierdzenie strony skarżącej, że Kolegium nieprawidłowo i niedostatecznie ustaliło stan faktyczny w przedmiotowej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 31 października 2008 r. oddalił skargę "M." Spółka Jawna z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2008 r. w przedmiocie opłaty za pobór wód podziemnych. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 marca 2010 r. (Sygn. akt II OSK 437/09) uchylił powyższy wyrok i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał m. in., że przekazanie właściwym organom orzekającym w sprawach dotyczących opłat za korzystanie ze środowiska uprawnień organów podatkowych i odpowiednie stosowanie w tych sprawach Ordynacji podatkowej było celowym zabiegiem ustawodawcy. Ponadto ciążący na podmiocie korzystającym ze środowiska z mocy prawa obowiązek poniesienia opłaty z tego tytułu stanowi rodzaj zobowiązania podatkowego. Jednak upływ czasu powoduje wygaśnięcie tego zobowiązania, co stwierdza przepis art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, mieszczący się w dziale III tej ustawy, stosownie do którego zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Nie można zatem zgodzić się ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, niepopartym rzeczową argumentacją, że zagadnienie przedawnienia zobowiązania podatkowego (opłaty za korzystanie ze środowiska) nie ma żadnego znaczenia dla wyniku sprawy, skoro podatnik (podmiot korzystający ze środowiska) ma możliwość wystąpienia z żądaniem stwierdzenia nadpłaty i to w oddzielnym postępowaniu. Wskazać trzeba, że również prawo złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wygasa po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego (art. 79 § 2 Ordynacji podatkowej), a przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska nie przewidują innego trybu zwrotu opłaty za korzystanie ze środowiska. Kontynuując rozważania w tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że jeśli na podatniku ciążą zobowiązania z różnych tytułów, dokonana przez podatnika wpłata winna zostać zaliczona na poczet zobowiązania o najwcześniejszym terminie płatności co wynika z art. 62 § 1 Ordynacji podatkowej. Jednakże wpłata może zostać zaliczona w drodze zaskarżalnego postanowienia na następny najwcześniejszy termin płatności zobowiązania, który jeszcze nie uległ przedawnieniu. Oznacza to, że nie jest dopuszczalne zaliczenie takiej wpłaty odnoszącej się do zobowiązania, które wygasło i nie istnieje. Tych okoliczności nie miał na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie i to pomimo wyraźnie sformułowanego w skardze zarzutu nieuwzględnienia przedawnienia, ściślej zaś bezpodstawnego zaliczenia przez organy administracyjne dokonanej wpłaty tytułem opłaty za korzystanie ze środowiska, która uległa przedawnieniu. W tej sytuacji usprawiedliwiony okazał się zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 281 ust. 1 ustawy w związku z art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej z tym, że wskutek błędnej wykładni powyższych norm materialnoprawnych, nie zaś poprzez ich wadliwe zastosowanie. Z ustalonego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stanu faktycznego sprawy wynika, ze Marszałek Województwa [...] w sposób skuteczny zakwestionował przedłożony przez skarżącą Spółkę wykaz o wysokości należnych opłat za korzystanie ze środowiska (za pobór wód w II kwartale 2005 r), czego autor skargi nie podważył. Tym samym stanowiło to podstawę do wydania decyzji o wymierzeniu opłaty za wskazany okres. Jednakże w trakcie kontroli tej decyzji nie rozważył Sąd prawidłowości zaliczenia przez organy dokonanej przez skarżącą Spółkę w dniu [...] stycznia 2006 r. wpłaty kwoty 41.738,82 zł na poczet wcześniejszych zaległości i to od 1999 r. Wprawdzie strona skarżąca deklarowała, iż wpłata odnosi się do zaległych opłat za korzystanie ze środowiska od IV kwartału 1999 r. do końca 2003 r. Jednakże należało mieć na uwadze, że pomimo wniosku co do okresu zaliczenia, dokonana wpłata nie mogła być zaliczona w całości lub w części na poczet zaległości, które uległy przedawnieniu. Organ, którego decyzję zaskarżono, orzekał zaś już po upływie 5 lat od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności części zobowiązań z tytułu korzystania ze środowiska. Wobec nierozważenia tych okoliczności, co było konsekwencją przyjęcia, że w postępowaniu w sprawie ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska kwestia przedawnienia zobowiązania nie jest rozpatrywana, za zasadny Naczelny Sąd Administracyjny uznał postawiony w skardze kasacyjnej zarzut wydania zaskarżonego wyroku z naruszeniem art. 151 P.p.s.a. przez oddalenie skargi wskutek nieuwzględnienia, że w postępowaniu administracyjnym w przedmiotowej sprawie nie wyjaśniono wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności, co oznacza, że zaskarżoną decyzję podjęto z naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na finalny wynik sprawy. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Marszałka Województwa [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. naruszają przepisy prawa procesowego. Organy administracji publicznej rozstrzygające przedmiotową sprawę nie wyjaśniły bowiem wszystkich istotnych dla jej rozstrzygnięcia okoliczności, a zatem decyzje zostały wydane z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 K.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przede wszystkim należy podkreślić, że w wyroku z dnia 9 marca 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny zawarł ocenę prawną, którą sąd pierwszej instancji ponownie rozpoznając sprawę jest związany (art. 190 P.p.s.a.). W uzasadnieniu wskazanego wyroku stwierdzono że zagadnienie przedawnienia zobowiązania podatkowego (opłaty za korzystanie ze środowiska) i z nim związane zagadnienie bezpodstawnego zaliczenia dokonanej wpłaty na poczet zobowiązania, które uległo przedawnieniu ponoszone przez skarżącą ma znaczenie dla wyniku przedmiotowej sprawy oraz że pomimo sprecyzowania przez skarżącą wniosku co do okresu zaliczenia wpłaty, nie mogła być ona zaliczona przez organ administracji publicznej w całości lub w części na poczet zaległości, które uległy przedawnieniu. Stosownie do treści przepisów ustawy Prawo Ochrony Środowiska w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2005 r. (art. 277 ust. 1, art. 284 ust. 1 i art. 285 ust. 1 i 2 ustawy) podmiot korzystający ze środowiska ustala we własnym zakresie wysokość opłaty według stawek obowiązujących w okresie w którym korzystanie ze środowiska miało miejsce, a następnie obowiązany jest wnieść opłatę na rachunek urzędu marszałkowskiego właściwego ze względu na miejsce korzystania ze środowiska do końca miesiąca następującego po upływie każdego kwartału (obecnie półrocza). System ponoszenia opłat oparty jest na regule przedkładania marszałkowi województwa wykazów, zawierających informacje i dane ewidencyjne, z których treści wynika wysokość należnej opłaty (art. 286 ust. 1), w tym samym co uiszczona opłata w terminie. Wykaz taki (deklaracja podatkowa) złożony na urzędowym formularzu o treści określonej w art. 286 ust. 3 ustawy stanowi w przypadku nieuiszczenia w terminie należnej opłaty podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego dla dochodzenia należności, co wynika z art. 286 ust. 1c ustawy oraz art. 3a § 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r., Nr 110, poz. 968 ze zm.). Przepis art. 286 ust. 1c obowiązujący od dnia 28 lipca 2005 r. na skutek nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy Prawo Ochrony Środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 113, poz. 954 ze zm.) znajduje również zastosowanie w przedmiotowej sprawie dotyczącej należności za II kwartał 2005 r., z uwagi na treść interporalnego art. 13 ustawy nowelizacyjnej, który przewiduje, że do opłat za okres do 30 czerwca 2005 r. stosuje się przepisy dotychczasowe, a jednocześnie nie wyklucza stosowania tej regulacji. Przepis art. 283 ust. 1 dotychczasowej ustawy znajdujący zastosowanie do przedmiotowej opłaty za korzystanie ze środowiska w II kwartale 2005 r. przewidywał, że marszałek województwa jest uprawniony do wymierzenia opłaty w drodze decyzji na podstawie własnych ustaleń lub kontroli wówczas, gdy podmiot zobowiązany do jej uiszczenia albo nie uiści opłaty, albo uiści opłatę w wysokości nasuwającej zastrzeżenie. Stąd niezwykle istotne dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy było ustalenie przez organy administracji publicznej czy w dacie wydania decyzji przez organ pierwszej instancji skarżąca uiściła opłatę w odpowiedniej wysokości, a tym samym czy istniała podstawa do wydania decyzji ustalającej wysokość opłaty i zobowiązującej do jej uzupełnienia. Niewątpliwie decydujące znaczenie dla ustalenia tej okoliczności miało - jak słusznie podnosi strona skarżąca - rozstrzygnięcie przez organ administracji publicznej czy dokonana przez skarżącą w dniu [...] stycznia 2006 r. wpłata w wysokości 41.738,92 zł na poczet opłat za korzystanie ze środowiska od IV kwartału 1999 r. do III kwartału 2001 r., mogła być zaliczona na poczet zaległości w płatności tych należności, czy też nie mogła być zaliczona na poczet zaległości za cały wskazany okres z uwagi na wygaśnięcie zobowiązania podatkowego. Stosownie do treści art. 281 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska do ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.). Należy zatem przyjąć, że składany przez podmiot zobowiązany do uiszczenia opłat za korzystanie ze środowiska wykaz stanowi zgodnie z art. 21 ust. 1 i 2 Ordynacji podatkowej deklarację podatkową, a ciążący z mocy prawa obowiązek - zobowiązanie podatkowe. Stosownie do treści art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku i z tą chwilą z uwagi na treść art. 59 § 2 pkt 5 tej ustawy każde zobowiązanie podatkowe wygasa. Z treści art. 62 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa można wyprowadzić, jak słusznie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 marca 2010 r., wniosek, że dokonaną przez podatnika wpłatę można zaliczyć tylko i wyłącznie na poczet istniejącego zobowiązania, począwszy od tego o najwcześniejszym terminie płatności. Organ administracji publicznej ustalając stan faktyczny w niniejszej sprawie zobowiązany był w sposób nie budzący wątpliwości ustalić, czy dokonywane przez skarżącą wpłaty wyczerpują kwotę należną opłaty za korzystanie ze środowiska w II kwartale 2005 r. Niewątpliwie w zakresie tych ustaleń winno wchodzić nie tylko ustalenie czy należność tę wyczerpywała kwota wpłaty dokonana i deklarowana wyłącznie na jej poczet, ale też ustalenie czy nie istnieje na koncie skarżącej jakakolwiek nadpłata, która powinna być na poczet tej zaległości podatkowej zaliczona. Należy wskazać bowiem na treść art. 76 ust. 1 oraz 76a § 2 Ordynacji podatkowej z których wynika obowiązek działania przez organ w zakresie zaliczenia nadpłaty z urzędu na poczet zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę, co następuje z dniem powstania nadpłaty. Mając powyższe na uwadze organ administracji publicznej rozstrzygający przedmiotową sprawę winien był uwzględnić, że wpłata dokonana przez skarżącą w dniu [...] stycznia 2006 r. oraz zaliczenie jej przez organ na poczet wskazanych okresów nastąpiło po upływie 5 lat od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności części zobowiązań. W ocenie Sądu skarżąca słusznie wskazuje powołując się na treść art. 86f ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska (Dz. U. z 1994 r. Nr 49, poz. 196 ze zm.) oraz art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych innych ustaw, znajdujących zastosowanie do opłat za korzystanie ze środowiska w okresie do 31 grudnia 2001 r., że w dacie dokonywania wpłaty w dniu [...] stycznia 2006 r. na konto urzędu marszałkowskiego zobowiązanie podatkowe za okres 1999 r. - III kwartał 2000 r. nie istniało na skutek przedawnienia. Organ zaliczył więc dokonywaną wpłatę wbrew obowiązującym przepisom na poczet zobowiązania, które wygasło. W tej sytuacji skoro dokonana przez skarżącą zapłata za ten okres (1999 - III kwartał 2000 r.) nie była zapłatą należną, organ administracji stosownie do treści art. 76 ust. 1 Ordynacji podatkowej kwotę istniejącej nadpłaty winien był zaliczyć na poczet istniejących zobowiązań podatkowych, w tym zobowiązania za okres II kwartału 2005 r. Do obowiązku organu w zakresie ustalenia stanu faktycznego sprawy należało zatem ustalenie jaka jest różnica pomiędzy kwotą uiszczoną za ten okres przez skarżącą, a kwotą należną wynikającą ze skorygowanego wykazu i czy po zaliczeniu na jej rzecz nadpłaty pochodzącej z kwoty uiszczonej w dniu [...] stycznia 2006 r., można uznać, że należna kwota opłaty za II kwartał 2005 r. została w całości uiszczona. Dopiero po wyjaśnieniu tej kwestii przez organ możliwa będzie ocena czy skarżąca uiściła należną opłatę czy też nie oraz czy w związku z tym istnieje podstawa do zastosowania art. 288 § 1 ustawy i wydania decyzji o ustaleniu należnej opłaty i zobowiązaniu skarżącej do uiszczenia brakującej kwoty zaległości podatkowej. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uwzględni powyższą ocenę prawną i dokona wnikliwych ustaleń we wskazanym zakresie stanu faktycznego. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 152 i art. 200 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.