IV SA/Wa 646/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Sędzia WSA Jakub Linkowski, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 października 2011 r. sprawy ze skargi W. C. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji - oddala skargę - Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez W. C. jest decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...] uchylająca decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] i odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta J. z dnia [..] lipca 2010 r., nr [...] o wymeldowaniu W. C.z pobytu stałego z lokalu nr [...] położonego przy ul. [...] w J.. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ przedstawił dotychczasowy tok postępowania wskazując, co następuje: Burmistrz Miasta J., na wniosek D. C., prowadził postępowanie administracyjne w sprawie o wymeldowanie W. C. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w J.. Decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. Burmistrz Miasta J. orzekł o wymeldowaniu W. C. z pobytu stałego z przedmiotowego lokalu. Przedmiotowa decyzja, wobec braku jej zaskarżenia przez strony postępowania do organu wyższego stopnia, stała się ostateczna. Pismem z dnia 23 września 2010 r. W. C. wniósł o wznowienie postępowania zakończonego powołaną wyżej decyzją Burmistrza Miasta J. podnosząc, iż bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu. Nadto wskazał, iż pojawiły się nowe okoliczności w przedmiocie wymeldowania nieznane organowi orzekającemu w dacie wydania ww. decyzji. Postanowieniem z dnia [...] października 2010 r. nr [...] Burmistrz Miasta J. wznowił postępowanie w sprawie wymeldowania W. C. z pobytu stałego. Następnie postanowieniem z dnia [...] października 2010 r. nr [...] Burmistrz Miasta J. zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną tego organu z dnia [...] lipca 2010 r. Powyższe rozstrzygnięcie organ uzasadnił koniecznością wystąpienia do właściwego organu o rozważenie wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ww. Burmistrza Miasta J. z dnia [...] lipca 2010 r. w związku z ustaleniem, że w dniu złożenia wniosku o wymeldowanie W. C. z pobytu stałego, D. C. nie przysługiwał przymiot strony postępowania. Decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. Wojewoda [...] stwierdził nieważność decyzji Burmistrza Miasta J. z dnia [...]lipca 2010 r. orzekającej o wymeldowaniu W. C. z pobytu stałego z lokalu nr [...] położonego przy ul. [...] w J.. W uzasadnieniu wskazał, iż ww. decyzja ostateczna jest obarczona wadą uzasadniającą stwierdzenie jej nieważności bowiem została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie (art. 156 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego [(Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.); dalej powoływanej jako: "k.p.a."]. zauważył, iż podmiot, do którego skierowano decyzję, nie będący stroną postępowania administracyjnego, nie będzie miał ani interesu prawnego ani obowiązku, o którym zgodnie z prawem należało rozstrzygnąć w decyzji administracyjnej załatwiającej sprawę co do istoty. Kwestionując powyższe rozstrzygnięcie, odwołanie do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji wniosła D. C.. Podniosła, iż organ I. instancji bezpodstawnie przyjął, iż decyzja Burmistrza została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, gdyż zarówno odwołująca się, jak i W. C. są stronami postępowania meldunkowego. Rozpatrując sprawę na skutek złożonego odwołania organ odwoławczy nie podzielił stanowiska organu I. instancji, iż decyzja Burmistrza Miasta J. jest dotknięta wadą kwalifikowaną wymienioną w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Wskazał, iż z akt sprawy wynika, że w dacie wystąpienia do organu gminy z wnioskiem o wymeldowanie W. C. z pobytu stałego z lokalu nr [...] położonego przy ul. [...] w J., D. C. nie posiadała tytułu prawnego do przedmiotowego lokalu bowiem w dniu [...]stycznia 2006 r. Rada Nadzorcza Spółdzielni Lokatorsko - Własnościowej w J. wykluczyła D. C. spośród członków spółdzielni. Pomimo tego została ona wskazana jako adresat ww. decyzji z dnia [...]lipca 2010 r. Wprawdzie do odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2009 r. D. C. dołączyła uchwałę Rady Nadzorczej SML-W w J. z dnia [...] listopada 2010 r. o przywróceniu członkostwa w spółdzielni, jednak fakt ten nie może mieć wpływu na niniejsze postępowanie skoro oceny legalności decyzji ostatecznej dokonuje się na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu zwykłym - badany jest stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania decyzji ostatecznej, w stosunku do której toczy się postępowanie o stwierdzenie nieważności. Dalej organ odwoławczy wskazał, iż oceniając rangę powyższego uchybienia należy ustalić, czy w przypadku wielości stron, nieprawidłowe zakwalifikowanie niektórych podmiotów jako stron postępowania będzie wpływało na prawa i obowiązki właściwych stron postępowania. Przy ocenie stopnia naruszenia przepisów prawa należy zatem uwzględnić sytuację, czy w toku postępowania prowadzono czynności wobec jednostki, która jest stroną w sprawie. Jeżeli z materiału dowodowego wynika, że całe postępowanie prowadzone było wobec strony, nie ma podstaw do stosowania sankcji polegającej na uchyleniu decyzji w zakresie omawianego uchybienia. Analiza akt sprawy dotyczącej postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia [..] lipca 2010 r. wykazała, że W. C. został prawidłowo uznany za stronę postępowania a jego udział w postępowaniu zapewniony został za pośrednictwem ustanowionego sądownie kuratora. Ciężar powyższego uchybienia, tj. skierowanie decyzji ww. ostatecznej również do D. C. nie wpływa, zdaniem Ministra, na ostateczny wynik sprawy, a co za tym idzie nie powoduje konieczności wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji Burmistrza Miasta J. także w części dotyczącej skierowania zaskarżonej decyzji do wnioskodawczyni. Końcowo Minister zauważył, iż postępowanie w przedmiocie wymeldowania W. C. z pobytu stałego w ww. lokalu, w sytuacji powzięcia przez organ gminy informacji o utracie przymiotu strony przez osobę, która złożyła wniosek o wymeldowanie ww., mogłoby być podjęte z urzędu, co również doprowadziłoby w tym stanie faktycznym do identycznego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. W skardze na powyższą decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lutego 2010 r. W. C. zarzucił, iż decyzja Burmistrza Miasta J.została wydana z rażącym naruszeniem prawa, bowiem wniosek o wymeldowanie z lokalu nr [...] przy ul. [...] w J. złożyła osoba nie posiadająca tytułu prawnego do ww. lokalu. Podniósł, iż organ, który wydał decyzję o wymeldowaniu nie miał podstawy prawnej do zajęcia się tą sprawą już w momencie składania wniosku o wymeldowanie przez D. C., ponieważ obowiązkiem organu było sprawdzenie, czy osoba składająca przedmiotowy wniosek posiada tytuł prawny do tego lokalu. Nadto skarżący wskazał, iż w toku prowadzenia postępowania o wymeldowanie przebywał w spornym lokalu, jednak nie docierała do niego żadna korespondencja, ponieważ klucz od skrzynki na listy posiada D. C.. Zauważył, iż w maju 2010 r. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w J. jako osoba bezrobotna z obowiązkiem comiesięcznych wizyt w urzędzie celem złożenia podpisu, co - jego zdaniem - dowodzi, że we wskazanym okresie przebywał w miejscu zameldowania. Nadto, we wrześniu 2010 r. skarżący złożył wniosek o zarejestrowanie własnej działalności gospodarczej, która została zarejestrowana pod adresem, z którego decyzją Burmistrza Miasta J. z dnia [...] lipca 2010 r. został wymeldowany. Końcowo skarżący wskazał, iż na skutek wydania ww. decyzji o wymeldowaniu z miejsca stałego pobytu został pozbawiony środków do życia, bowiem nikt nie chce zatrudnić osoby, która nie posiada miejsca stałego zameldowania. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wzruszenie zaskarżonego orzeczenia następuje w sytuacji, gdy przedmiotowa kontrola wykaże: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o powołane wyżej przepisy Sąd uznał, że decyzja ta nie narusza prawa w stopniu kwalifikującym ją do wyeliminowania z obrotu prawnego, natomiast argumenty podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lutego 2010 r. przy czym wskazany przez organ rok wydania decyzji ("2010" zamiast "2011") stanowi - w ocenie Sądu - oczywistą omyłkę pisarską. Mocą ww. decyzji organ odwoławczy uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2010 r. i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta J. z dnia [...] lipca 2010 r. orzekającej o wymeldowaniu W. C. z pobytu stałego z lokalu nr [...] położonego przy ul[...] w J.. Organ odwoławczy stanął na stanowisku, iż brak jest podstaw prawnych do uznania, że decyzja Burmistrza Miasta J. z dnia [...] lipca 2010 r. dotknięta jest sankcją nieważności z przyczyn określonych w art. 156 § 1 k.p.a., w szczególności, że została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie (art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.). Sąd zważył, iż stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych, o której mowa w art. 16 § 1 k.p.a. i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Z tego powodu wykładnia wymienionych przesłanek winna mieć charakter ścieśniający (v. wyrok SN z dnia 11 maja 2000 r., III RN 62/00, OSNAPiUS 2001, nr 4, poz. 100). Zasadniczo istotą tych przesłanek jest: (1) brak legitymowanego podmiotu - art. 156 § 1 pkt 1 i 4, (2) znaczna ułomność przedmiotu stosunku prawnego - pkt 5 i 6, (3) fakt, że przedmiot stosunku nie istnieje - pkt 2 i 3. Wady wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. mają charakter materialnoprawny. Ich występowanie powoduje, że z mocy decyzji powstaje albo stosunek prawny ułomny, albo w ogóle się on nie nawiązuje. Wady tkwią w samej decyzji i godzą w elementy stosunku prawnego podmiotowe, w jego przedmiot lub też w podstawę prawną, w wyniku czego albo dochodzi do nieprawidłowych skutków prawnych, albo do prawnej bezskuteczności decyzji administracyjnej. Z tej racji, że wady są zawarte w samej decyzji, postępowanie, w którym została ona wydana, może być prawidłowe pod względem prawnym, może ono natomiast być źródłem wadliwości decyzji ze względu na merytoryczne treści w niej ustalone w stadium wstępnym lub w stadium rozpoznawczym postępowania i w tym punkcie mogą się zbiegać wady materialne i rażące wady proceduralne. Z punktu widzenia bytu prawnego decyzji wadliwej nie ma to jednak znaczenia, ponieważ ocenie podlega sama decyzja i jej skutki prawne, a poprzedzające ją postępowanie bywać może tylko elementem prowadzącym do tej oceny. Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie. Nie chodzi przy tym o omyłkę w doręczeniu decyzji, lecz o rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach osoby niebędącej stroną, np. skierowanie decyzji o rozbiórce nie wobec właściciela nieruchomości, lecz jej użytkownika, który nie jest ani zarządcą, ani inwestorem (v. wyrok NSA z dnia 16 kwietnia 1986 r., II SA 2562/85, GAP 1986, nr 10, s. 47, a także wyrok NSA z dnia 26 stycznia 1995 r., I SA 1909/93, Prok. i Pr. 1995, nr 9, poz. 48). Podobnie dotyczy to sytuacji, gdy decyzję doręczono pełnomocnikowi w przekonaniu, że na niego przechodzą prawa i obowiązki strony (v. wyrok NSA z dnia 10 listopada 1992 r., V SA 494/92, ONSA 1993, nr 4, poz. 102). Inne przykłady z orzecznictwa to: wyrok NSA z dnia 26 stycznia 1995 r. (I SA 2578/93, Prok. i Pr. 1995, nr 9, s. 47), w którym stwierdzono, że "decyzja administracyjna o ustaleniu opłaty adiacenckiej (art. 44 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości - Dz. U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127 ze. zm.), skierowana do osoby, która w chwili orzekania nie jest już właścicielem nieruchomości jest nieważna z mocy art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.". Podobnie stwierdzono w wyroku NSA z dnia 26 stycznia 1995 r. (I SA 2528/93 ONSA 1996, nr 1, poz. 34): "decyzje administracyjne o ustaleniu opłaty adiacenckiej (art. 44 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości - Dz. U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127 ze. zm.), skierowane do osób, które nie mają przymiotu strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. w tym postępowaniu (byli właściciele), są nieważne z mocy art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.". Z kolei w wyroku NSA z dnia 13 sierpnia 1996 r. (SA/Ka 1572/95, Pr. Gosp. 1998, nr 2, poz. 31) wskazano, iż "skierowanie decyzji podatkowej do osoby niebędącej podatnikiem podatku obrotowego stanowi przesłankę nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.". W wyroku z dnia 6 lutego 2001 r. (IV SA 2450/98, Wspólnota 2001, nr 8, s. 50) NSA stwierdził, iż "w postępowaniu administracyjnym zawsze musi uczestniczyć strona, bowiem zmierza ono do rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, w której konieczne jest ustalenie podmiotu mającego interes prawny oraz przedmiotu sprawy. Skierowanie aktu administracyjnego do podmiotu nie będącego stroną w sprawie jest poważną wadą stanowiącą przesłankę stwierdzenia nieważności tego aktu - art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. W niniejszej sprawie postępowanie administracyjne powinno się toczyć z udziałem wszystkich trzech wspólników spółki cywilnej prowadzącej określoną "firmę". Zaskarżony akt administracyjny również powinien być adresowany do nich wszystkich". Natomiast w wyroku NSA z dnia 30 września 1999 r. (IV SA 1357/97, Lex nr 47899) stwierdzono, iż "wskazanie imiennie prezesa spółdzielni jako adresata decyzji jest równoznaczne ze skierowaniem decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie". Z powołanego wyżej orzecznictwa wynika, że stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. można stosować tylko do kwalifikowanego naruszenia prawa przez skierowanie decyzji do jednostki, która w świetle przepisów prawa nie jest stroną postępowania w danej sprawie. Zdaniem Sądu, wskazana wyżej sytuacja nie miała miejsca w sprawie kontrolowanej w trybie nadzorczym. Jak trafnie wskazał organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, oceniając rangę uchybienia, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., należy ustalić, czy w przypadku wielości stron, nieprawidłowe zakwalifikowanie niektórych podmiotów będzie wpływało na prawa i obowiązki właściwych stron postępowania. Przy ocenie stopnia naruszenia przepisów należy uwzględnić sytuację, czy w toku postępowania prowadzono czynności wobec jednostki, która jest stroną w sprawie. Jeżeli z materiału dowodowego wynika, że całe postępowanie prowadzone było wobec strony, nie ma - w ocenie Sądu - podstaw do stosowania sankcji polegającej na stwierdzeniu nieważności decyzji z przyczyny określonej w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Analiza akt sprawy wskazuje, że postępowanie zakończone decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. prowadzone było w celu ustalenia, czy istnieją podstawy do wymeldowania W. C. z pobytu stałego. Skarżący został prawidłowo uznany za stronę postępowania, a jego udział w postępowaniu został zapewniony za pośrednictwem kuratora sądowego (v. postanowienie Sądu Rejonowego w J. z dnia [...] czerwca 2010 r., sygn. akt [...]). Decyzja z dnia [...]lipca 2010 r. została prawidłowo skierowana do skarżącego - Burmistrz Miasta J. orzekł o "wymeldowaniu z pobytu stałego W. C. z lokalu przy ulicy [...] w J.". Decyzja ta została doręczona kuratorowi sądowemu. W świetle powyższego nie można uznać, że ww. decyzja z dnia [...] lipca 2010r. jest dotknięta wadą kwalifikowaną, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Skarżący upatruje wadliwości ww. decyzji w fakcie, iż wniosek o wymeldowanie skarżącego z pobytu stałego złożyła osoba nie posiadająca tytułu prawnego do przedmiotowego lokalu. W istocie, poza sporem jest, że postępowanie zakończone decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. zostało zainicjowane wnioskiem D. C., która w dacie złożenia wniosku, jak i w dacie wydania ww. decyzji nie posiadała tytułu prawnego do przedmiotowego lokalu bowiem uchwałą z dnia [...] stycznia 2006 r. Rada Nadzorcza Spółdzielni Lokatorsko - Własnościowej w J. wykluczyła D. C. spośród członków Spółdzielni. Pomimo tego, jak wynika z akt sprawy, przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte na jej wniosek, a decyzja z dnia [...]lipca 2010 r. została doręczona również D. C.. Powyższe wskazuje, że Burmistrz Miasta J. uznając D. C. za stronę postępowania w przedmiocie wymeldowania dopuścił się naruszenia art 28 k.p.a., jednak naruszenie to - w ocenie Sądu - nie skutkuje koniecznością stwierdzenia nieważności ww. decyzji z przyczyn określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Po pierwsze wskazać należy, że postępowanie w przedmiocie wymeldowania W. C. z pobytu stałego, w sytuacji, gdyby organ powziął informację o utracie przymiotu strony przez osobę, która złożyła wniosek o wymeldowanie, mogłoby zostać podjęte przez organ z urzędu w trybie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. t.j. z 2006, nr 139, poz. 993 ze zm.). Zgodnie z powołanym przepisem, organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Również doręczenie decyzji w przedmiocie wymeldowania osobie nie posiadającej w dacie wydania tej decyzji przymiotu strony, jakkolwiek wadliwe, nie ma charakteru wadliwości kwalifikowanej w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Decyzja ta została bowiem prawidłowo skierowana do jej adresata, tj. osoby posiadającej przymiot strony w rozumieniu art. 28 k.p.a., wobec której toczyło się postępowanie administracyjne zakończone ww. decyzją. W konkluzji stwierdzić należy, że organ odwoławczy prawidłowo uznał, iż w okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy, brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta J. z dnia [...] lipca 2010 r. w trybie art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Nadto nie stwierdził innych przesłanek stwierdzenia nieważności ww. decyzji, wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Powyższej oceny nie zmienia pozostała argumentacja skargi mająca wskazywać, że skarżący bez własnej winy nie brał udziału postępowaniu zakończonym ww. decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. Okoliczności podniesione przez skarżącego wykraczają bowiem poza przedmiot niniejszego postępowania, jednak będą mogły być przedmiotem ewentualnej oceny właściwego organu w postępowaniu wznowienionym, wszczętym - jak wynika z akt sprawy - na żądanie W. C. postanowieniem Burmistrza Miasta J. z dnia [...] października 2010 r. Końcowo Sąd zauważa, iż skoro organ odwoławczy (prawidłowo) uznał, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] lipca 2010 r., winien, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, uchylić decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2010 r. i umorzyć postępowanie pierwszej instancji. Z akt sprawy wynika bowiem, że postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności ww. decyzji zostało wszczęte z urzędu (art. 157 § 2 k.p.a.). Pomimo tego, Minister uchylając decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2010 r. odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji, co stanowi uchybienie ww. przepisom procesowym, które jednak pozostaje bez wpływu na wynik postępowania rozumiany jako niestwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji. Mając na względzie wszystko powyższe Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.