IV SA/Wa 647/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2015 r. sprawy ze skargi T. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2014r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] po rozpatrzeniu odwołania T. G. - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Burmistrza W. z dnia [...] października 2014r. nr [...] o umorzeniu postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych w zabudowie bliźniaczej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i obsługą komunikacyjną na terenie działki nr ew. [...], [...] obręb [...] w W. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. W dniu 14 grudnia 2011r. T. G. złożył wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji wyżej opisanej. Organ I instancji ustalił, że teren inwestycyjny obejmujący działki skarżącego znajduje się w obszarze, dla którego obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony uchwałą Rady Miejskiej w W. z dnia [...] maja 2014r. nr [...], ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z dnia [...] lipca 2014r. pod poz. [...] i który wszedł w życie z dniem 1 września 2014r. Z tego względu decyzją z dnia [...] października 2014r. nr [...] umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe. Wskutek odwołania wniesionego przez T. G. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2014r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W uzasadnieniu podzielono ustalenia faktyczne Burmistrza W. i stwierdzono, że ustalenie warunków zabudowy w drodze decyzji możliwe jest wyłącznie w sytuacji, gdy brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co wynika z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 poz. 647 ze zm., dalej u.g.n.). Z tego względu wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest bezprzedmiotowe, co uzasadniało umorzenie postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiódł T. G. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Burmistrza W. Wnosi także o rozpatrzenie wniosku o wydanie warunków zabudowy. Wywodzi, że organy złamały prawo bowiem gdyby nie liczne uchylenia wydanych w sprawie rozstrzygnięć administracyjnych, sprawa o wydanie warunków zabudowy zakończyłaby ostatecznie się przed uchwaleniem wskazanego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej w W. z dnia [...] maja 2014r. nr [...]. Zdaniem skarżącego organ miał obowiązek rozstrzygnąć sprawę co do istoty, nie zaś umarzać postępowanie. Dalej odnosi się do przesłanki, która zdecydowała o tym, że organ I instancji wydawał decyzje o odmowie ustalenia warunków zabudowy tj. jakoby braku dostępu do drogi publicznej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] podtrzymało argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. Dz. U. z 2014r., poz. 1647) w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Należy mieć na uwadze, że rozstrzygnięcia organów administracji powinny opierać się na przepisach prawa, w szczególności przepisach kodeksu postępowania administracyjnego, a także jak w niniejszej sprawie, na przepisach u.g.n. Zgodnie z art. 4 ust. 2 u.g.n. w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym: 1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego; 2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Z powyższego jednoznacznie wynika, że ustalenie warunków zabudowy w drodze decyzji możliwe jest wyłącznie w sytuacji, gdy brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazać należy, że przedmiotowa inwestycja planowana jest na terenie, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony uchwałą Rady Miejskiej w W. z dnia [...] maja 2014r. nr [...], ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z dnia [...] lipca 2014r. pod poz. [...], który wszedł w życie z dniem 1 września 2014r. Ustaleń poczynionych w tym zakresie skarżący nie kwestionuje, a Sąd orzekający dokonując sprawdzenia w przytoczonym publikatorze wskazanego aktu prawa miejscowego potwierdza datę wejścia w życie tegoż planu przyjętą przez organy. W dacie zatem wydawania decyzji zarówno przez Burmistrza W., jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze dla obszaru, w którym znajdują się działki skarżącego obowiązywał plan miejscowy, który ustalał zasady zagospodarowania na tym obszarze. Przytoczony przepis prawa u.g.n. statuuje dualizm w aktach prawnych stanowiących podstawę zagospodarowania terenu. Jako zasadniczy należy przyjąć akt o charakterze generalnym, mający z woli ustawodawcy moc aktu miejscowego, a dopiero w sytuacji gdy taki plan nie obowiązuje ustawodawca otwiera drogę do wydawania decyzji administracyjnych, czyli aktów o charakterze indywidualnym, kształtujących warunki zabudowy w związku z wystąpieniem zainteresowanego podmiotu. Z tego względu prowadzenie postępowania i wydanie decyzji w sprawie warunków zabudowy należało uznać za zbędne, co skutkować mogło jedynie umorzeniem postępowania. Podnoszona przez Skarżącego okoliczność długotrwałego postępowania, w okresie w którym miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie obowiązywał nie stanowi aktualnie uzasadnienia do uwzględnienia skargi. Przewlekłość organów skarżący mógł zwalczać środkami prawnymi zastrzeżonymi na taki wypadek tj. skargą na przewlekłość. W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.