IV SA/Wa 649/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi J. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia odmówić przyznania prawa pomocy. J. G. w dniu 6 lutego 2015 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału z dnia 18 lutego 2015 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi oraz do nadesłania 2 egzemplarzy odpisów skargi podpisanych lub poświadczonych za zgodność z oryginałem w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca wskazane wezwania została doręczona skarżącemu w dniu 16 marca 2015 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 11 akt sądowych). W dniu 24 marca 2015 r. skarżący wbrew treści wezwania złożył kserokopię odwołania z dnia 12 listopada 2014 r. skierowaną do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] oraz kserokopię wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania z dnia 14 listopada 2014 r. skierowaną do Urzędu Gminy R. Wydział Ochrony Środowiska. Jednocześnie skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 245 § ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: P.p.s.a.) prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Jednakże stosownie do art. 247 P.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić wtedy, gdy bez konieczności dokonywania głębszej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy, jest zupełnie oczywiste, iż skarga nie może zostać uwzględniona. Przy czym stwierdzenie przez sąd oczywistej bezzasadności skargi powoduje, że skarga taka podlegać będzie oddaleniu bądź odrzuceniu. Wskazany przepis nie różnicuje przyczyn bezzasadności skargi, należy zatem stwierdzić, że prawo pomocy nie przysługuje zarówno w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych jak i z przyczyn uregulowanych w przepisach materialnoprawnych (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. 2.). Przesłanki odrzucenia skargi określa art. 58 § 1 P.p.s.a. Jedną z przesłanek wymienionych w tym przepisie jest nie uzupełnienie w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi (art. 58 § 1 pkt 3). Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy wskazać należy, że wezwanie Sądu zostało skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 16 marca 2015 r., zatem siedmiodniowy termin do uzupełniania braków formalnych skargi upłynął w dniu 23 marca 2015 r. Natomiast skarżący w dniu 24 marca 2015 r. zamiast nadesłać 2 egzemplarze odpisów skargi podpisanych lub poświadczonych za zgodność z oryginałem nadesłał kserokopię odwołania z dnia 12 listopada 2014 r. skierowaną do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] oraz kserokopię wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania z dnia 14 listopada 2014 r. skierowaną do Urzędu Gminy R. Wydział Ochrony Środowiska, lecz nie dołączył odpisów skargi. Mimo prawidłowego pouczenia o terminie wykonania wezwania i skutkach braku odpowiedzi na wezwanie skarżący nie wykonał prawidłowo wezwania. Zgodnie z przywołanym przepisem skarga obarczona choćby jednym brakiem formalnym nie może być przedmiotem rozpoznania Sądu, co oznacza jej bezzasadność w rozumieniu art. 247 P.p.s.a. Bezzasadność skargi należy bowiem łączyć nie tylko z jej merytoryczną oceną, ale i możliwością jej wniesienia. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 247 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia. Przy orzekaniu na podstawie tego przepisu Sąd nie badał sytuacji finansowej skarżącego i jego możliwości płatniczych.