IV SA/Wa 65/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Aneta Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. K. i J. K. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] września 2013 nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne. H. K. i J. K. w dniu 26 października 2013 r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] września 2013 nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w części dotyczącej wywłaszczenia i przyznania odszkodowania. W dniu [...] września 2014 r. H. K. zmarła (odpis zupełny aktu zgonu k. 166 akt sądowych), a pełnomocnik skarżących poinformował w piśmie z dnia 2 stycznia 2015 r., że po zmarłej nie przeprowadzono postępowania spadkowego ani też nie sporządzono aktu poświadczenia dziedziczenia, ale skarżący złożył już w tej sprawie stosowny wniosek do sądu. Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z art. 124 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) – dalej w skrócie: P.p.s.a.] w razie śmierci strony sąd zawiesza postępowanie z urzędu. Jak wynika z zaskarżonej decyzji, skarżąca wraz z mężem J. K. zainicjowała postępowanie dotyczące zgodności z prawem decyzji wywłaszczeniowej, która obejmowała nieruchomość stanowiącą własność H. K. i J. K. Spadkobiercy H. K. będą mieli zatem interes prawny w rozstrzygnięciu przedmiotowej sprawy. Dlatego też konieczne jest zawieszenie postępowania do czasu ustalenia spadkobierców skarżącej. Zawieszone postępowanie, zgodnie z art. 128 § 1 pkt 1 P.p.s.a. będzie mogło zostać podjęte z urzędu po zgłoszeniu się lub wskazaniu następców prawnych zmarłej albo ustanowieniu we właściwej drodze kuratora spadku. W związku z powyższym na podstawie art. 124 § 1 pkt 1 P.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.