IV SA/Wa 650/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędziowie Sędzia WSA Michał Sowiński (spr.), Sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2009 r. sprawy ze skarg L. B., A. B., K. P., E. P., M. S., J. S., R. P. i S. P. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji drogi 1. odrzuca skargi K. P. i E. P.; 2. pozostałe skargi oddala. W dniu 29 lipca 2008 r., do Wojewody [...] wpłynął, złożony na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. Nr 80, poz. 721, z późn. zm.); zwanej dalej: "ustawą", wniosek Prezydenta Miasta O., o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi dla inwestycji polegającej na rozbudowie drogi krajowej nr [...] (ul. [...]) na odcinku od granic miasta do ul. [...] w O. Inwestor wystąpił równocześnie, o nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Według inwestora, szybka realizacja inwestycji jest uzasadniona ważnym interesem społecznym, jakim jest głównie konieczność poprawy bezpieczeństwa użytkowników ruchu drogowego. W oparciu o powyższy wniosek, Wojewoda [...] wszczął postępowanie administracyjne zakończone wydaniem w dniu [...] września 2008 r., decyzji nr [...], znak: [...], ustalającej lokalizację przedmiotowej drogi oraz zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości. Odwołania od powyższej decyzji do Ministra Infrastruktury, za pośrednictwem Wojewody [...], złożyli: 1. T. N., R. i S. P., J. S., L. i A. B., J. J., A. S., M. Z., K. i E. P., B. S., J. S., H. S., W. B. Odwołujący wnieśli w nim o uchylenie decyzji Wojewody [...] w części dotyczącej przebiegu drogi przez położone przy ul. [...] w O. działki o nr: [...] i działkę nieoznaczoną numerem, a należącą do K. i E. P. Według odwołujących wszystkie zaprojektowane prace służące rozbudowie planowanego odcinka drogi krajowej nr [...] można wykonać w aktualnie istniejącym pasie drogowym, bez konieczności wywłaszczania ich działek. Ponadto odwołujący podnieśli, że błędnie zostały zaprojektowane zatoki autobusowe. Według nich wystarczające są zatoki obecnie istniejące. Odwołujący pismem z dnia 12 listopada 2008 r., podtrzymali swoje odwołanie, jednocześnie powołując się na fakt, iż nie zostali oni zawiadomieni przez Wojewodę [...] o wszczęciu przez niego postępowania w sprawie wydania przedmiotowej decyzji. W związku z tym nie mieli oni możliwości zapoznania się z aktami sprawy, a przez to zostali pozbawieni prawa do złożenia wniosków i uwag w wyznaczonym terminie. O modernizacji drogi i ustaleniu nowych granic działek odwołujący zostali dopiero poinformowani przez biuro geodezyjne. Ponadto odwołujący podkreślili, że nie uzyskali informacji o wynikach oceny oddziaływania planowanego ruchu drogowego na istniejącą zabudowę, co dotyczy głównie przekroczenia dopuszczalnych wskaźników drgań i hałasu. Odwołujący zwrócili na to uwagę, gdyż już wcześniej sygnalizowali, iż borykają się problemami jakie stwarzają przejeżdżające pojazdy ciężarowe (stosowne pisma w tej sprawie zostały przesłane do Ministra Infrastruktury łącznie z pismem z dnia 12 listopada 2008 r.). W nawiązaniu do pisma Wojewody [...] z dnia 25 listopada 2008 r., znak: [...], odwołujący przesłali kolejne pismo z dnia 25 listopada 2008 r., w którym podtrzymali swój zarzut dotyczący nie poinformowania ich o wszczęciu postępowania o wydanie decyzji lokalizacyjnej. Odwołujący wyjaśnili dodatkowo, że obwieszczenie Wojewody [...], które ukazało się w Tygodniku [...] w dniu [...] sierpnia 2008 r. dotyczyło tylko i wyłącznie drogi krajowej nr [...], a nie wspomina się w nim o drodze wojewódzkiej nr [...] tj. ul. [...] i [...]. To samo dotyczy obwieszczenia, wywieszonego w Urzędzie Miasta O., które również dotyczyło ogólnie ul. [...] w O. Dlatego też, odwołujący pomimo umieszczenia w obwieszczeniu numerów działek, mylnie uważali, że inwestycja będzie obejmowała wyłącznie działki przyległe do drogi krajowej nr [...]. Uniemożliwiło to odwołującym wcześniejsze zgłoszenie sprzeciwu wobec planowanej inwestycji; 2. J. i M. W. (podpisane również przez J. W., K. K. i M. K.). Odwołujący, są właścicielami działek o nr [...] i [...] pozyskiwanych w całości pod pas drogowy. Działki te są ogrodzone i zagospodarowane, dlatego też rozwiązania jakie są im proponowane nie mogą zostać przez odwołujących zaakceptowane. Ponadto odwołujący obawiają się, że w związku z rozbudową drogi krajowej, a co za tym idzie budową drogi dojazdowej ("bisówki"), zwiększy się ruch, a tym samym hałas, co wpłynie na pogorszenie warunków życia i zamieszkania, a także na zmniejszenie wartości i atrakcyjności ich działek. E. i W. B. wskazali, iż rozwiązanie przedstawione przez Wojewodę [...] w decyzji lokalizacyjnej przyczyni się do tego że pasy drogowe zostaną zlokalizowane w odległości mniejszej niż 15 m od domu mieszkalnego. Odwołujący obawiają się, że pogorszy to zdecydowanie warunki zamieszkania, gdyż już obecnie odgłosy przejeżdżających przez drogę samochodów ciężarowych są nie do zniesienia, nie wspominając już o drganiach budynków czy zanieczyszczaniu środowiska. S. D. (podpisane również przez J. D.). Odwołujący wniósł odwołanie od w/w decyzji lokalizacyjnej w części dotyczącej częściowego zajęcia działki nr [...], na której zamieszkuje ze swoją matką. Uszczuplenie należącej do odwołującego działki, spowoduje zmniejszenie jej wartości. Odwołujący podniósł, że przedstawiony w decyzji lokalizacyjnej projekt rozbudowy drogi krajowej nr [...] poprzez przybliżenie ul. [...] do jego działki, a także budowę drogi dojazdowej tzw. bisówki, stwarza bardziej uciążliwe do zniesienia warunki zamieszkania. Realizacja inwestycji, dla i tak zniszczonych już budynków mieszkalnych, zwiększa ryzyko dalszych zniszczeń zagrażających zdrowiu, a nawet życiu. Ponadto jak podniósł odwołujący, w decyzji lokalizacyjnej nie przewiduje się żadnego zjazdu z jego działki. Decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. Minister Infrastruktury utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2008 r. W uzasadnieniu na wstępie organ wyjaśnił, iż zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, która została znowelizowana z dniem 10 września 2008 r. mocą przepisów ustawy z dnia 25 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw. Zgodnie jednak z treścią art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2008 r. "do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe". W związku z tym, iż przedmiotowa sprawa została wszczęta przed dniem 10 września 2008 r., a w dniu [...] września 2008 r. wydana została zaskarżona decyzja Wojewody [...], Minister Infrastruktury wyjaśnił, że organ odwoławczy stosuje także przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, obowiązujące do dnia 10 września 2008 r. Minister wyjaśnił, w trakcie przeprowadzonego postępowania odwoławczego, ponownie rozpatrzył wniosek zarządcy drogi o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji dla ww. przedsięwzięcia inwestycyjnego, dokonując analizy dokumentów zgromadzonych przez organ l instancji oraz badając decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2008 r., znak: [...]. Organ podkreślił, że zgodnie z art. 3 ust 1 ustawy wniosek został złożony po uzyskaniu przez inwestora, wymaganych opinii: Zarządu Województwa [...] - wyrażonej pozytywnie, pismem z dnia [...] stycznia 2008r., znak: [...], Prezydenta Miasta O. - wyrażonej pozytywnie, pismem z dnia [...] stycznia 2008 r., znak: [...]. Dalej organ stwierdził, że wniosek inwestora zawiera również wszystkie elementy, które wymienia art. 5 ust. 1 ustawy. Mianowicie do wniosku została dołączona mapa w skali 1:500, przedstawiająca proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych i z istniejącym uzbrojeniem terenu oraz mapy zawierające projekty podziału nieruchomości. Inwestor przedstawił również w formie opisowej analizę powiązania drogi z innymi drogami publicznymi oraz przewidywane zmiany w infrastrukturze zagospodarowania terenu. Ponadto inwestor dołączył do wniosku opinie, dotyczące lokalizacji planowanej inwestycji drogowej: Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. - wyrażoną pozytywnie, pismem z dnia [...] stycznia 2008 r., znak [...], Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w W., Delegatura w O. - wyrażoną pozytywnie, pismem z dnia [...] czerwca 2007 r., znak: [...], pod warunkiem uzyskania stosownego pozwolenia, które zostało wydane przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w W. Delegatura w O. decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2007 r., znak: [...]. Minister Infrastruktury podkreślił, że Nadleśnictwo O., w odpowiedzi na pismo z dnia [...] lipca 2008 r. dotyczące zaopiniowania planowanej inwestycji, poinformowało pismem z dnia [...] lipca 2008 r., znak : [...] że w pasie planowanej przebudowy drogi krajowej nr [...] (ul. [...] w O.) nie występują grunty Skarbu Państwa będące w zarządzie Nadleśnictwa O. Organ zaznaczył, że odstąpiono od wystąpienia o uzyskanie opinii ministra właściwego do spraw zdrowia, dyrektora właściwego urzędu morskiego z uwagi na niewystępowanie na wnioskowanym terenie kwestii będących w kompetencjach owych organów. Organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z art. 46 ust. 4 pkt 9 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006 r., Nr 129, poz. 902, z późn. zm.) oraz z art.5 ust.1 pkt 7 ustawy, inwestor dołączył do wniosku ostateczną decyzję Prezydenta Miasta O. nr [...] z dnia [...] lipca 2008 r. znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację ww. przedsięwzięcia. Podkreślił również, że zgodnie z art. 5 ust. 5 ustawy, Wojewoda [...] zawiadomił o wszczęciu postępowania o wydanie decyzji ustalającej lokalizację przedmiotowej inwestycji -w drodze obwieszczeń w urzędzie gminy właściwym ze względu na przebieg drogi oraz w prasie lokalnej. W aktach sprawy znajduje się dowód na umieszczenie obwieszczenia na tablicy ogłoszeń: Urzędu Miasta O. - w dniach od 20 sierpnia do 3 września 2008 r., oraz opublikowania go w "Tygodniku [...]" w dniu [...] sierpnia 2008r. Organ wskazał, że w toku postępowania administracyjnego nie wpłynęły do organu wnioski ani uwagi dotyczące przedmiotowej sprawy. Minister podkreślił, że organ pierwszej instancji, zgodnie z art. 7 ust. 2 ww. ustawy, doręczył decyzję wnioskodawcy, zaś pozostałe strony zawiadomił o wydanej decyzji w drodze obwieszczenia, które zostało wywieszone na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta O. - w dniach od 30 września do 14 października 2008 r. Obwieszczenie to zostało także opublikowane w "Tygodniku [...]" w dniu [...] października 2008 r. Ponadto właściciele nieruchomości zajętych pod planowaną inwestycję otrzymali zawiadomienia informujące o wydanej decyzji na adresy podane w ewidencji gruntów. Organ II instancji wyjaśnił, że przebieg planowanej inwestycji został ustalony prawidłowo. Uznał racje przemawiające za ustaloną lokalizacją, które inwestor przedstawił w załączonej do wniosku dokumentacji. Wynika z niej, że przedmiotowe przedsięwzięcie będzie polegało na budowie: dwóch jezdni, ciągu pieszo - rowerowego, dwóch dróg BIS, czterech zatok autobusowych, skrzyżowania typu małe rondo, wlotów ulic lokalnych oraz zjazdów indywidualnych i publicznych. Planowana jest również przebudowa istniejącego mostu. Na zakończenie prac przewidziano budowę kolektorów deszczowych oraz urządzeń organizacji i bezpieczeństwa ruchu drogowego. Minister Infrastruktury uznał zarzuty podniesione w odwołaniu wniesionym przez T. N., R. i S. P., J. S., L. i A. B., J. J., A. S., M. Z., K. i E. P., B. S. J. S., H. S. oraz W. B., za niezasługujące na uwzględnienie. Jeśli chodzi o propozycję skarżących, dotyczącą realizacji planowanej inwestycji jedynie w granicach aktualnie istniejącego pasa drogowego, bez konieczności zajęcia należących do nich działek, to Minister stwierdził, że organ administracyjny wydający decyzję o ustaleniu lokalizacji drogi, jak również organ rozpatrujący odwołania od niej, działa na podstawie i w granicach wniosku inwestora, oceniając jedynie czy nie pozostaje on w sprzeczności z prawem powszechnie obowiązującym. Tak więc, skoro Prezydent Miasta O. stwierdził, że do przebudowy planowanego odcinka drogi krajowej nr [...] konieczne jest zajęcie działek odwołujących, to zarówno Wojewoda [...], jak i Minister Infrastruktury nie może tego zmienić. To samo dotyczy zarzutu sygnalizującego błędne zaprojektowanie zatok autobusowych, których obecnie istniejąca ilość według odwołujących jest wystarczająca. Z kolei jeśli chodzi o obawy odwołujących co do konieczności wycięcia żywopłotu, czy też drzew owocowych rosnących na ich działkach, co ma nastąpić w związku z rozbudową drogi, to organ podkreślił, że będzie to miało miejsce tylko na tych częściach działek które są przeznaczone pod inwestycję. Organ odwoławczy podkreślił, iż jak wynika z map podziałowych nieruchomości, pod realizację inwestycji zostaną przejęte stosunkowo małe części działek należących do odwołujących i to za stosownym odszkodowaniem. Rozpatrując, zarzuty skarżących sformułowane w piśmie z dnia 12 listopada 2008 r., dotyczące niepoinformowania ich o wszczęciu postępowania lokalizacyjnego, Minister Infrastruktury podtrzymał stanowisko Wojewody [...] wyrażone w piśmie z dnia [...] listopada 2008 r., znak: [...]. Organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z art. 5 ust. 5 ustawy, o wszczęciu postępowania o wydanie decyzji lokalizacyjnej wojewoda zawiadamia tylko w drodze obwieszczeń w urzędach gminy właściwych ze względu na przebieg drogi oraz w prasie lokalnej. Jak wynika z akt sprawy, Wojewoda [...] dopełnił tego obowiązku, umieszczając ogłoszenie w "Tygodniku [...]" w dniu [...] sierpnia 2008 r. oraz wywieszając je na terenie Urzędu Miasta O. w dniach od 20 sierpnia do 3 września 2008 r. W obwieszczeniu wskazano czas i miejsce, gdzie strony mogły zapoznać się z aktami sprawy oraz zgłaszać uwagi i wnioski dotyczące przedmiotowej sprawy. Dalej organ wskazał, że obwieszczenie Wojewody [...] informuje, że stronami postępowania w sprawie są właściciele, użytkownicy wieczyści i zarządcy nieruchomości położonych w granicach usytuowania obiektu, jak również nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Głównym obiektem, który będzie podlegał rozbudowie jest oczywiście droga krajowa nr [...] ( ul. [...] w O.), jednak jak wynika z opisu inwestycji dostarczonego przez inwestora, przedsięwzięcie będzie obejmować również przebudowę skrzyżowań drogi krajowej nr [...] z innym drogami, w tym z gminną (ul. [...]), a także z wojewódzką nr [...] (ul. [...]). Szczegółowa charakterystyka przedsięwzięcia, dołączona przez inwestora do wniosku, znajdowała się w aktach sprawy, z którymi odwołujący mieli możliwość zapoznania się na etapie postępowania prowadzonego przez Wojewodę [...]. Ponadto organ podkreślił, że w obwieszczeniu, wskazane numery ewidencyjne działek odnoszą się do działek na których zostanie usytuowania droga, dlatego też nie mogło być mowy o żadnym mylnym zrozumieniu treści obwieszczenia. Minister odwołania J. i M. W., E. i W. B. oraz S. D. również uznał za niezasadne. Jeśli chodzi o obawy wszystkich wyżej wymienionych osób co do pogorszenia warunków zamieszkania, co nastąpi w związku z przybliżeniem drogi do ich budynków mieszkalnych (zwiększony hałas, drgania), to organ stwierdził, że decyzja Wojewody [...] o ustaleniu lokalizacji drogi w punkcie IV zobowiązuje inwestora do zapewnienia ochrony przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas i wibracje. Ponadto jedną z podstawowych zasad wynikających z obowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane(Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz.1118, z późn. zm.) jest to, że obiekt budowlany należy projektować, budować w sposób zapewniający spełnienie wymagań dotyczących ochrony środowiska, ochrony przed hałasem i drganiami (art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. d i e prawa budowlanego). Poza tym obiekt budowlany należy użytkować w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywać w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej, w szczególności w zakresie związanym z wymaganiami, o których mowa wyżej (art. 5 ust. 2 prawa budowlanego). Dalej organ odniósł się do zarzutu J. i M. W. co do nierównego traktowania wszystkich właścicieli nieruchomości położonych w tej samej odległości od pasa drogowego. Dotyczy to głównie sytuacji jaka ma miejsce na działce nr [...], na której projektuje się jedynie ścieżkę rowerową, w przypadku gdy ich zagospodarowane i ogrodzone działki podlegają w całości wywłaszczeniu. Rozpatrując tą kwestię organ nie zgodził się z odwołującymi, gdyż jak wynika z decyzji lokalizacyjnej działka nr [...] zostanie również w całości przeznaczona pod pas drogowy. A jak wynika z art. 12 ust 4 ustawy nieruchomości wydzielone liniami rozgraniczającymi teren stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa. Dlatego Prezydent Miasta O. jako inwestor decyduje w jaki sposób działka ta zostanie wykorzystana i skoro przewidział, że istniejący tam budynek zostanie przeznaczony do adaptacji to zarówno Wojewoda [...], jak i Minister Infrastruktury nie mogą tego kwestionować. Następnie organ odniósł się do zarzutu E. i W. B. że nie zaproponowano im działek zastępczych o podobnej wartości. Wyjaśniając, organ stwierdził, że Wojewoda [...] nie miał możliwości zaoferowania odwołującym takiej formy rekompensaty, gdyż zgodnie z przepisami ustawy, właścicielom przejmowanych nieruchomości przysługuje nie działka zastępcza, a stosowne odszkodowanie określone w odrębnej decyzji. Wysokość tego odszkodowania będzie ustalana według stanu nieruchomości w dniu wydania decyzji lokalizacyjnej przez organ l instancji oraz według jej wartości w dniu wydania decyzji ustalającej wysokość odszkodowania. Dalej Minister Infrastruktury odniósł się do zarzutu S. D., że inwestor w przedstawionym projekcie nie przewidział zjazdu na jego działkę. Organ odwoławczy podkreślił, że jak wynika z mapy przedstawiającej proponowany przebieg drogi, na pozostającą we władaniu odwołującego działkę został zaplanowany zjazd z drogi krajowej nr [...]. Minister wyjaśnił, że decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi dotyczy jedynie ustalenia jej przebiegu, natomiast szczegółowe rozwiązania techniczne dotyczące zjazdów na poszczególne działki, przedstawione zostaną na następnym etapie przygotowania inwestycji tj. w projekcie budowlanym. Na powyższą decyzję pismem z dnia 23 marca 2009 r. T. N., M. Z., R. i S. P., M. i J. S., L. i A. B., W. B., J. S., H. S., B. S., K. i E. P. oraz J. J. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzucili: 1. naruszenie art. 6 ust.2 ustawy z dnia 25 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 154, poz. 958), przez jego niezastosowanie w sprawie a także art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, przez błędną wykładnię tego przepisu. 2. rażące naruszenie art. 140 w zw. z art. 77 § 1, a także 7 i 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.); zwanej dalej: "k.p.a." przez nierozpatrzenie przez organ II Instancji wszystkich zarzutów i argumentacji odwołania i przez niewyjaśnienie sprawy w stopniu dostatecznym do stanowczego orzekania. Skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] września 2008 r. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 14 lipca 2009 r. sygn. akt IV SA/Wa 650/09 WSA w Warszawie odrzucił skargi: T. N., M. Z., W. B., J. S., H. S., B. S. oraz J. J. z uwagi na nieuiszczenie wpisu sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.); zwanej dalej "p.p.s.a.", w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią – bez wątpienia – sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną polegającą na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w powyższym zakresie Sąd uznał, że skargi L. B., A. B., M. S., J. S., R. P. i S. P. nie zasługują na uwzględnienie. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw, przez jego niezastosowanie w sprawie, należy wyjaśnić, iż zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2008 r., która weszła w życie z dniem 10 września 2008 r., do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Nie może zatem budzić wątpliwości, iż w przedmiotowej sprawie administracyjnej o wydanie decyzji lokalizacyjnej, objętej hipotezą art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2008 r., stosuje się przepisy dotychczasowe. Jednocześnie podkreślenia wymaga, iż art. 6 ust. 2 powołanej ustawy, stanowiący, iż dla przedsięwzięć drogowych, dla których przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy została wydana decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi, stosuje się przepisy dotychczasowe, umożliwia prowadzenie odrębnego postępowania jakim jest postępowanie w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę. Konieczność ustanowienia powyższego przepisu przejściowego wyniknęła z przyjęcia w ustawie z dnia 25 lipca 2008 r. nowego rozwiązania prawnego, tj. decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, która zastąpiła decyzję o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej oraz pozwolenie na budowę. Bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, przez błędną wykładnię tego przepisu. Powyższy przepis stanowi, iż o wszczęciu postępowania o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych zawiadamiają w drodze obwieszczeń w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi oraz w prasie lokalnej. W rozpoznawanej sprawie Wojewoda [...] zawiadomił w drodze obwieszczeń w urzędzie gminy właściwym ze względu na przebieg drogi oraz w prasie lokalnej. W obwieszczeniu podano nazwę inwestycji, jak i jej zakres poprzez wymienienie numerów ewidencyjnych działek lokalizacji inwestycji. W obwieszczeniu wymieniono numery ewidencyjne istniejących działek oraz (w nawiasach) numery ewidencyjne działek wynikających z wnioskowanego przez inwestora podziału tych działek. Odnosząc się w powyższym kontekście do podniesionego na rozprawie przez skarżącą L. B. argumentu, iż ulicą prostopadłą do ul. [...] jest tylko ul. [...], stanowiąca drogę wojewódzką nr [...], co powinno uzasadniać wskazanie tej drogi w treści obwieszczenia Wojewody [...], należy zauważyć, iż z charakterystyki planowanego przedsięwzięcia zawartej w decyzji organu I instancji wynika, że przedsięwzięcie to będzie obejmować przebudowę drogi krajowej nr [...] wraz z przebudową skrzyżowań z drogami: - gminnymi: ul. [...], ul. [...], ul. [...], ul. [...], ul. [...], ul. [...], ul. [...], ul. [...]; - wojewódzkimi: ul. [...] (dr. woj. nr [...]); - krajowymi: ul. [...] (dr. kr. nr [...]), ul. [...] (dr. kr. nr [...]). Za nieuzasadniony uznać należy zarzut naruszenia postanowień ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 z późn. zm.) w zakresie dwuetapowego postępowania w sprawach o podział nieruchomości, dokonywanego w formie decyzji, na podstawie zaskarżalnego postanowienia zatwierdzającego projekt podziału. Stosownie bowiem do art. 23 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami stosuje się jedynie w sprawach nieuregulowanych w rozdziale 3 ustawy. Zgodnie zaś z art. 12 ust. 1 ustawy decyzją o ustaleniu lokalizacji drogi zatwierdza się projekt podziału nieruchomości. W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, gdyż zarówno argumentacja skarg, jak i analiza akt sprawy, nie ujawniła wad tego rodzaju, że mogłyby one mieć wpływ na podjęte rozstrzygnięcie. Nie doszło do naruszenia zasady ochrony słusznego interesu skarżących. Wydając rozstrzygnięcie, organy obu instancji działały na podstawie przepisów prawa, prowadziły postępowanie w sposób budzący zaufanie do organów administracji i podjęły wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zawarto odniesienie do zarzutów podniesionych w odwołaniach, wskazując na brak sprzeczności wniosku inwestora z prawem powszechnie obowiązującym. W ocenie Sądu, wnioski organu odwoławczego wyprowadzone z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wykraczają poza swobodną ocenę dowodów, a więc nie stanowią naruszenia prawa. Zasadnie przy tym organ odwoławczy podniósł, iż decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi dotyczy jedynie ustalenia jej przebiegu, natomiast szczegółowe rozwiązania techniczne dotyczące planowanego przedsięwzięcia przedstawione zostaną na etapie opracowania i zatwierdzenia projektu budowlanego w trakcie postępowania o wydanie pozwolenia na budowę. Z tych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a, należało oddalić skargi wymienionych skarżących jako niezasadne. Jednocześnie Sąd postanowił odrzucić skargi K. P. i E. P. Skarżący zarządzeniem z dnia 14 lipca 2009 r., doręczonym w dniu 21 lipca 2009 r., zostali wezwani do podpisania skargi przez tego ze skarżących, który nie podpisał skargi. Skarżący nie uzupełnili w wyznaczonym terminie braków formalnych skarg. Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił, jak w sentencji.