IV SA/Wa 654/10

Dnia 21 września 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Góra - Błaszczykowska (spr.), Sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant Marek Bereziński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2010 roku sprawy ze skargi "T." Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia opłaty za substancje kontrolowane - oddala skargę - IV SA/Wa 654/10 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu odwołania T. sp. z o. o. w P. od decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2009 r., wymierzającej T. sp. z o. o. w P. dodatkową opłatę za substancje kontrolowane za 2008 r. w kwocie 280.000 zł i zobowiązującej do wpłaty tej kwoty w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się decyzji, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazano, że: pismem z dnia 17 marca 2009 r. T. sp. z o. o. przesłała do Marszałka Województwa [...] roczne sprawozdanie o wysokości należnej opłaty za substancje kontrolowane wprowadzone po raz pierwszy do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w 2008 r., z którego wynika, że wysokość należnej opłaty wynosi 707.682 zł. W tym samym dniu spółka złożyła do Marszałka Województwa [...] wniosek o rozłożenie należnej opłaty na raty w trybie art. 67a § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.: Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz.60 ze zm.); w dniu 31 marca 2009 r. spółka wpłaciła na konto Urzędu Marszałkowskiego [...] kwotę 147.682 zł. Ponadto w dniu 30 kwietnia 2009 r. wpłacono kwotę 140.000 zł, a w dniu 7 maja 2009 r. kwotę 420.0000 zł. Łącznie do dnia 7 maja 2009 r. spółka wpłaciła na konto Urzędu Marszałkowskiego kwotę 707.682 zł; decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. postępowanie w przedmiocie rozłożenia płatności opłaty za substancje kontrolowane wprowadzone po raz pierwszy do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej za 2008 r. na wniosek spółki zostało umorzone; * pismem z dnia [...] maja 2009 r. poinformowano spółkę o wszczęciu postępowania administracyjnego w trybie art. 22 ust. 1 ustawy o substancjach zubożających warstwę ozonową, w sprawie wydania decyzji określającej dodatkową opłatę za substancje kontrolowane w wysokości odpowiadającej 50% niewpłaconej w terminie do 31 marca 2009 r. kwoty z tytułu opłaty za substancje kontrolowane za rok 2008 r. Stronę poinformowano o zebraniu pełnego materiału dowodowego, a także o możliwości zapoznania się z aktami oraz złożenia wyjaśnień w sprawie; * w odpowiedzi na powyższe wezwanie spółka wniosła o umorzenie postępowania w sprawie z uwagi na wpłacenie całości zadeklarowanej w rocznym sprawozdaniu kwoty z tytułu substancji kontrolowanych wprowadzonych do obrotu; kwestie wprowadzania do obrotu na terenie Rzeczypospolitej Polskiej substancji kontrolowanych reguluje ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o substancjach zubożających warstwę ozonową, zwanej dalej "ustawą" (Dz. U. nr 121, poz. 1263 ze zm.). Zgodnie z art. 20 ustawy podmiot wprowadzający po raz pierwszy do obrotu na terytorium RP substancje, o których mowa w art. 18, jest obowiązany do składania właściwemu marszałkowi województwa, rocznego sprawozdania o wysokości należnej opłaty za substancje kontrolowane w terminie do dnia 31 marca roku następującego po roku, którego dotyczy ta opłata. Art. 21 ust. 2 ustawy stanowi, że opłata za substancje kontrolowane jest wnoszona na odrębny rachunek bankowy właściwego urzędu marszałkowskiego do dnia 31 marca roku następującego po roku, którego dotyczy ta opłata. Zgodnie z treścią art. 22 ustawy, jeżeli podmiot nie dokonał wpłaty za substancje kontrolowane w terminie określonym w art. 21 ust. 2 lub wpłacił ją w wysokości niższej od należnej, marszałek województwa ustala w drodze decyzji dodatkową opłatę za substancje kontrolowane w wysokości odpowiadającej 50% niewpłaconej i kwoty z tytułu opłaty za substancje kontrolowane. Należna opłata za substancje kontrolowane musi więc zostać wniesiona w wysokości wykazanej w sprawozdaniu do dnia 31 marca roku następującego po roku, którego dotyczy ta opłata. W przeciwnym razie podmiot zobowiązany do jej uiszczenia naraża się na konieczność poniesienia dodatkowej opłaty za substancje kontrolowane. Z treści przepisu art. 22 ust. 1 ustawy wynika, że dodatkowa opłata jest naliczana, gdy 1) podmiot zobowiązany do uiszczenia opłaty nie wpłacił jej w ogóle do dnia 31 marca i 2) podmiot wpłacił do dnia 31 marca kwotę niższą, niż wynikająca ze sprawozdania. Datą decydującą w tym przypadku jest więc 31 marca roku następującego po roku, którego dotyczy opłata. Jeżeli zatem organ stwierdzi, że w tej dacie opłata nie została uiszczona, albo, że wpłacono kwotę niższą niż należna, wydaje decyzję o wymierzeniu dodatkowej opłaty za substancje kontrolowane w wysokości 50% niewpłaconej kwoty z tytułu opłaty za substancje kontrolowane. Z art. 22 ust.2 ustawy wynika, że wydanie decyzji w tym zakresie jest obligatoryjne, a ustawa w tym zakresie nie pozostawia decyzji o nałożeniu dodatkowej opłaty uznaniu marszałka; spółka wraz ze sprawozdaniem złożyła wniosek o postępowanie w przedmiocie rozłożenia płatności opłaty za substancje kontrolowane. Decyzja w tym zakresie nie została wydana, ponieważ spółka nie czekając na rozstrzygnięcie organu wpłaciła w dwóch ratach brakującą kwotę z tytułu opłat za substancje kontrolowane i wniosła o umorzenie postępowania w przedmiocie rozłożenia płatności na raty. W tej sytuacji, pomimo uiszczenia całości opłaty za substancje kontrolowane (po terminie wskazanym w ustawie i bez decyzji organu w przedmiocie rozłożenia należności na raty), Marszałek prawidłowo uznał, że na dzień 31 marca 2009 r. opłata za substancje kontrolowane nie została uiszczona w pełnej wysokości, co jest przesłanką do nałożenia opłaty dodatkowej; * na dzień 31 marca 2009 r. spółka wpłaciła kwotę 147.682 zł. Oznacza to, że uiszczono kwotę o 560.000 zł niższą niż należna. Z uwagi na powyższe organ prawidłowo nałożył na Spółkę kwotę 280.000 zł tytułem dodatkowej opłaty za substancje kontrolowane (kwota ta stanowi 50% niedopłaty); * z mocy art. 51 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, znajdującego zastosowanie w niniejszym przypadku z mocy art. 23 ustawy, niewpłacona w terminie część opłaty stanowi zaległość podatkową, od której nalicza się odsetki za zwłokę (art. 53 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa). Skargę na decyzję organu odwoławczego wniosła T. sp. z o. o. zarzucając jej: - naruszenie art. 22 § 1 ustawy poprzez jego błędną interpretację, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, * naruszenie art. 2 Konstytucji, oraz art. 2 w związku z art. 31 § 3 Konstytucji, naruszenie art. 6-9, 15, 77 oraz 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej "k. p. a.". W uzasadnieniu skargi wskazano, że: - art. 22 ustawy nie może być podstawą rozstrzygnięcia, gdyż jest niezgodny z Konstytucją. Sprzeczność normy zawartej w art. 22 ustawy zachodzi na gruncie art. 2 Konstytucji i wyrażonej w niej zasady demokratycznego państwa prawnego. Ewidentnym naruszeniem normy, iż "Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej" jest fakt, iż nałożenie opłaty dodatkowej w wysokości 280.000 zł na skarżącego stanowi dwukrotne poddanie go sankcjom odstraszająco - represyjnym za to samo zdarzenie. Do opłat, o których mowa w ustawie stosuje się przepisy działu III Ordynacji podatkowej, w tym normy dotyczące odsetek za opóźnienie w spłacie zobowiązań podatkowych. Takie odsetki zostały skarżącemu naliczone i przez niego uiszczone. Charakter odstraszająco - represyjny odsetek podatkowych nie budzi wątpliwości. Identyczną funkcję pełni sankcja w formie opłaty dodatkowej zawarta w art. 22 ustawy, co wynika z samej treści przepisu. W demokratycznym państwie prawnym niedopuszczalne jest, by za ten sam czyn podmiot ponosił podwójną sankcję na mocy różnych regulacji, a organy obu instancji stojąc na straży praworządności powinny w sposób szczególny baczyć, by poprzez ich działanie, dwukrotnie represjonujące skarżącego, nie były łamane podstawowe zasady obowiązującego porządku prawnego; z art. 23 ustawy wynika, że w sprawach opłat za substancje kontrolowane zastosowanie mają przepisy działu III ordynacji podatkowej. W związku z tym aktualność zachowuje orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego dotyczące danin publicznoprawnych, a wywiedzione z art. 2 Konstytucji. Przejawem urzeczywistniania idei demokratycznego państwa prawnego w dziedzinie danin publicznoprawnych powinny być zasady wyłączności ustawy, zakaz retroaktywności prawa podatkowego, zasada zaufania do państwa i stanowionego przezeń prawa, zasada praw nabytych i zasada sprawiedliwości opodatkowania; nałożywszy na skarżącego opłatę dodatkową w wysokości 280.000 zł w oparciu o niekonstytucyjny przepis art. 22 ustawy organy naruszyły przynajmniej dwie z powyższych zasad; w licznych orzeczeniach Trybunału Konstytucyjnego zasada zaufania do państwa i stanowionego przezeń prawa składa się między innymi z postulatu jawności, pewności i jasności prawa. Ten ostatni nie został w żaden sposób urzeczywistniony ani przez organy obu instancji, ani przez art. 22 ustawy. W orzeczeniu o sygn. akt K 33/00 z dnia 30 października 2001 r. Trybunał sformułował postulaty względem ustawodawcy, których spełnienie pozwala uznać normę podatkową za prawidłowo i w sposób jasno ustanowioną. W cytowanym orzeczeniu wskazano, iż "przepis powinien być tak ujęty, aby zakres jego zastosowania obejmował tylko te sytuacje, w których racjonalny ustawodawca istotnie zamierzał wprowadzić regulacje ograniczające korzystanie z konstytucyjnych wolności i praw". Już w odwołaniu od decyzji skarżący podnosił, że art. 22 ustawy nie urzeczywistnia racjonalnych założeń, które kierowały ustawodawcą w momencie jej opracowywania. Skarżący za pośrednictwem F. miał w toku prac legislacyjnych dostęp do informacji o ustawie oraz o intencjach i celach ustawy. Ministerstwo Gospodarki - autor i inicjator wskazanego aktu prawnego wyraźnie wskazywało, iż sformułowanie zawarte w art. 22 w brzmieniu "wpłacił ją w wysokości niższej od należnej" odnosi się wyłącznie do sytuacji, w której podmiot obowiązany podaje nieprawdziwe informacje i zaniża wysokość należnej opłaty w sprawozdaniu, o którym mowa w art. 20 ust. 1 ustawy i w tak zaniżonej wysokości ją wpłaca. Przepis art. 22 ustawy jest więc niezgodny z art. 2 Konstytucji odnośnie zasad nakładania danin publicznych na podmioty prywatne, gdyż ustawodawca nigdy nie zamierzał objąć sankcją podmiotów, które z własnej inicjatywy, zgodnie z przepisami prawa i w pełnej wysokości uiszczają wymaganą opłatę za substancje kontrolowane; - organ odwoławczy naruszył art. 107 § 3 k. p. a., gdyż nie odniósł się do wskazywanych przez skarżącego błędów dotyczących zastosowania i wykładni art. 22 ustawy. Jest to także naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego; naruszona została także zasada sprawiedliwości opodatkowania, a w konsekwencji art. 2 w zw. z art. 31 § 3 Konstytucji wprowadzającej do polskiego porządku prawnego zasadę proporcjonalności zakładającej, że podjęte środki prawne muszą być współmierne (konieczne i proporcjonalne do wagi zagadnienia), jeśli chodzi o cel, jaki prawodawca chce osiągnąć. Norma zawarta art. 22 ustawy przewiduje dwa stany faktyczne, w których znajduje zastosowanie. Po pierwsze opłatę dodatkową wymierza się w przypadku nie uiszczenia opłaty w przewidzianym terminie, po drugie organ ma prawo wymierzyć opłatę, gdy podmiot obowiązany wpłaci opłatę w wymiarze niższym niż należny. W przedmiotowym stanie faktycznym żadna z wymienionych przesłanek nie zachodzi, a jak już wskazano wyżej, tylko te stany faktyczne w zamyśle ustawodawcy miały być sankcjonowane nałożeniem opłaty dodatkowej. Wobec powyższego nałożenie na spółkę kary 280.000 zł tytułem opłaty dodatkowej jest rażąco niesprawiedliwe; norma zawarta w art. 22 ustawy narusza również konstytucyjną zasadę proporcjonalności. Żadna regulacja ustawowa nie wyłączyła w przypadku zobowiązań o charakterze publicznoprawnym bezpośredniego stosowania tej normy konstytucyjnej. Generalnie krajowemu ustawodawcy, zgodnie z zasadą proporcjonalności i współmierności, przyświecała idea, by również w przypadku podatków czy opłat stosować instytucję miarkowania kary, znaną regulacjom cywilnoprawnym; organ pierwszej instancji naruszył normy zawarte w art. 8 i 9 k. p. a., gdyż nie wyjaśniono skarżącemu, iż uiszczenie opłaty za wprowadzenie substancji kontrolowanych przed rozpatrzeniem wniosku o rozłożenie należności na raty oraz późniejsze wycofanie tego wniosku doprowadzi dla niego do poważnych negatywnych konsekwencji w postaci nałożenia karnej opłaty dodatkowej. Co więcej, podczas konsultacji z urzędnikami organu pierwszej instancji przedstawiciele skarżącego byli wręcz zachęcani do jak najszybszego uregulowania zaległości i wycofania wniosku o rozłożenie należności na raty. Wobec powyższego nie sposób nie dostrzec, iż skarżący został ukarany za chęć jak najszybszego wywiązania się z ciążących nań zobowiązań wobec Skarbu Państwa oraz pokładania zaufania w sugestiach organu pierwszej instancji. Bezspornym jest, iż niektóre przepisy postępowania administracyjnego nakładają na organy obowiązek dodatkowego pouczenia strony, jednak nienałożenie przez przepis szczególny obowiązku pouczenia strony oznacza, że organ powinien z mocy art. 9 udzielić stronie stosownych informacji i wyjaśnień; organ odwoławczy bezzasadnie i bez uzasadnienia przyjął prymat interesu społecznego nad słusznym interesem skarżącego. W interesie społecznym leży, by podmioty wprowadzające do obiegu substancje kontrolowane deklarowały ilość emitowanych substancji i płaciły odpowiednią opłatę, która pozwoli zachować środowisko naturalne w stanie niepogorszonym. Działanie skarżącego tak prawidłowo sformułowanego interesu publicznego w żaden sposób nie naruszyło, zwłaszcza iż zapłacił on również należne odsetki podatkowe. W słusznym interesie strony leży, by nie ponosić dodatkowych, niesprawiedliwie nałożonych obciążeń w postaci 280.000 zł w przypadku, gdy spółka wywiązała się ze wszystkich ciążących na niej zobowiązań. Jednocześnie organ odwoławczy nie podjął żadnych działań w celu wyjaśnienia okoliczności, w których skarżący cofnął wniosek w przedmiocie rozłożenia płatności na raty. Nie wziął pod uwagę okoliczności, iż skarżący cofając wniosek działał zgodnie ze wskazówkami urzędnika organu pierwszej instancji. Można wręcz stwierdzić, iż skarżący działając w zaufaniu do organu został wprowadzony w błąd; nawet gdyby uznać art. 22 ustawy za zgodny z Konstytucją, to i tak organy dokonały błędnej wykładni, a w konsekwencji niewłaściwie zastosowały przedmiotową normę. Przewiduje ona dwa stany faktyczne, w których znajduje zastosowanie. Po pierwsze - opłatę dodatkową wymierza się w przypadku nie uiszczenia opłaty w przewidzianym terminie; po drugie - organ ma prawo wymierzyć opłatę, gdy podmiot obowiązany wpłaci opłatę w wymiarze niższym niż należny. W przedmiotowym stanie faktycznym żadna z wymienionych przesłanek nie zachodzi. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie mogła zostać uwzględniona, albowiem zaskarżone decyzje są prawidłowe. Zgodnie z art. 20 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o substancjach zubożających warstwę ozonową, zwanej dalej "ustawą" (Dz. U. nr 121, poz. 1263 ze zm.), podmiot wprowadzający po raz pierwszy do obrotu na terytorium RP substancje, o których mowa w art. 18, jest obowiązany do składania właściwemu marszałkowi województwa, rocznego sprawozdania o wysokości należnej opłaty za substancje kontrolowane w terminie do dnia 31 marca roku następującego po roku, którego dotyczy ta opłata. Przepis art. 21 ust. 2 ustawy stanowi, że opłata za substancje kontrolowane jest wnoszona na odrębny rachunek bankowy właściwego urzędu marszałkowskiego do dnia 31 marca roku następującego po roku, którego dotyczy ta opłata. Zgodnie z treścią art. 22 ustawy, jeżeli podmiot nie dokonał wpłaty za substancje kontrolowane w terminie określonym w art. 21 ust. 2 lub wpłacił ją w wysokości niższej od należnej, marszałek województwa ustala w drodze decyzji dodatkową opłatę za substancje kontrolowane w wysokości odpowiadającej 50% niewpłaconej i kwoty z tytułu opłaty za substancje kontrolowane. Należna opłata za substancje kontrolowane musi więc zostać wniesiona w wysokości wykazanej w sprawozdaniu do dnia 31 marca roku następującego po roku, którego dotyczy ta opłata. W przeciwnym razie podmiot zobowiązany do jej uiszczenia naraża się na konieczność poniesienia dodatkowej opłaty za substancje kontrolowane. Jak słusznie wywiodły organy, z treści przepisu art. 22 ust. 1 ustawy wynika, że dodatkowa opłata jest naliczana, gdy 1) podmiot zobowiązany do uiszczenia opłaty nie wpłacił jej w ogóle do dnia 31 marca i 2) podmiot wpłacił do dnia 31 marca kwotę niższą, niż wynikająca ze sprawozdania. Datą decydującą w tym przypadku jest więc 31 marca roku następującego po roku, którego dotyczy opłata. Jeżeli zatem organ stwierdzi, że w tej dacie opłata nie została uiszczona, albo, że wpłacono kwotę niższą niż należna, wydaje decyzję o wymierzeniu dodatkowej opłaty za substancje kontrolowane w wysokości 50% niewpłaconej kwoty z tytułu opłaty za substancje kontrolowane. Z art. 22 ust.1 ustawy wynika, że wydanie decyzji w tym zakresie jest obligatoryjne, a ustawa w tym zakresie nie pozostawia decyzji o nałożeniu dodatkowej opłaty uznaniu marszałka: przepis ten stanowi bowiem wyraźnie, że marszałek województwa ustala w drodze decyzji dodatkową opłatę za substancje kontrolowane. Ustalenie opłaty nie ma charakteru uznaniowego, lecz obligatoryjny. Nie jest też możliwe miarkowanie tej opłaty, skoro ustawodawca wprost wskazał sposób ustalenia jej wysokości. Bezsporne jest w sprawie, że skarżąca spółka nie zadośćuczyniła obowiązkowi uiszczenia opłaty do dnia 31.03. Po stronie marszałka powstał więc obowiązek ustalenia opłaty, o której mowa w art. 22 ust.1 ustawy. Z uwagi na powyższe organ prawidłowo nałożył na Spółkę kwotę 280.000 zł tytułem dodatkowej opłaty za substancje kontrolowane, będącą 50% wartości niedopłaty. Skarżąca podnosi, że wraz ze sprawozdaniem złożyła wniosek o postępowanie w przedmiocie rozłożenia płatności opłaty za substancje kontrolowane. Decyzja w tym zakresie nie została wydana, ponieważ spółka nie czekając na rozstrzygnięcie organu wpłaciła w dwóch ratach brakującą kwotę z tytułu opłat za substancje kontrolowane i wniosła o umorzenie postępowania w przedmiocie rozłożenia płatności na raty. W tej sytuacji, pomimo uiszczenia całości opłaty za substancje kontrolowane (po terminie wskazanym w ustawie i bez decyzji organu w przedmiocie rozłożenia należności na raty), Marszałek prawidłowo uznał, że na dzień 31 marca 2009 r. opłata za substancje kontrolowane nie została uiszczona w pełnej wysokości i nałożył opłatę dodatkową. Skarżący powołał się również na treść art. 23 ustawy, z którego wynika, że w sprawach opłat za substancje kontrolowane zastosowanie mają przepisy działu III ordynacji podatkowej. Uszło uwagi skarżącego, że w literalnej swej treści przepis art. 23 stanowi, że przepisy działu III ordynacji podatkowej stosuje się "odpowiednio". Odpowiednie stosowanie przepisów jednej ustawy do drugiej ustawy oznacza stosowanie w trojaki sposób: niektóre z nich stosuje się wprost, inne z modyfikacjami, a jeszcze inne nie mają w ogóle zastosowania ze względu na charakter danej sprawy. W związku z tym, zdaniem Sądu, w sprawie niniejszej nie ma podstaw do stosowania wprost orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego dotyczącego danin publicznoprawnych w sposób sugerowany przez skarżącego, tj. zwalniający go od obowiązku uiszczenia opłaty. Jak trafnie zauważył skarżący, z zasady demokratycznego państwa prawnego wynika zasada wyłączności ustawy, która akurat w sytuacji, rozważanej w sprawie niniejszej, znalazła w pełni odzwierciedlenie w treści art.22 ustawy. W tej sytuacji niezasadny jest też zarzut skarżącego, że norma zawarta w art. 22 ustawy narusza konstytucyjną zasadę proporcjonalności. Brzmienie cytowanego przepisu ustawy wyklucza stosowanie instytucji miarkowania kary, znanej regulacjom cywilnoprawnym. Skarżący zarzucił również- powołując się na orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego- że naruszono postulaty jawności, pewności i jasności prawa, oraz że ten ostatni postulat nie został w żaden sposób urzeczywistniony ani przez organy obu instancji, ani przez art. 22 ustawy. Brak jest podstaw do stwierdzenia, że kwestionowany przepis narusza postulaty jawności, pewności czy jasności prawa. Brzmienie tego przepisu jest tak jasne i precyzyjne, że zdaniem Sądu, w żadnej mierze nie można uwzględnić zarzutu skarżącego w kwestii wątpliwości co do regulacji z art.22 ustawy. Skarżący zresztą- jak sam podkreślał- za pośrednictwem F. miał w toku prac legislacyjnych dostęp do informacji o ustawie oraz o intencjach i celach ustawy. Sąd nie kwestionuje, że być może w toku prac nad ustawą Ministerstwo Gospodarki jako autor i inicjator wskazanego aktu prawnego tłumaczyło, iż sformułowanie zawarte w art. 22 w brzmieniu "wpłacił ją w wysokości niższej od należnej" odnosić się będzie wyłącznie do sytuacji, w której podmiot obowiązany podaje nieprawdziwe informacje i zaniża wysokość należnej opłaty w sprawozdaniu, o którym mowa w art. 20 ust. 1 ustawy i w tak zaniżonej wysokości ją wpłaca. Niemniej jednak przyjęcie przez ustawodawcę przepis art. 22 ustawy o aktualnie obowiązującej treści, wyklucza możliwość powoływania się na (być może) odmienne intencje autora projektu ustawy. Brzmienie przepisu nie budzi wątpliwości co do zakresu jego stosowania, na marginesie tylko można zauważyć, że nie jest rzadkością w (nie tylko) polskim porządku prawnym istnienie rozdźwięku pomiędzy intencjami ustawodawcy czy inicjatorów ustawy podczas prac nad przepisami, a ostatecznie przyjętą treścią przepisu. Zatem brak jest podstaw do kwestionowania zgodności cytowanego przepisu z art. 2 Konstytucji odnośnie zasad nakładania danin publicznych na podmioty prywatne. Zdaniem Sądu brak też jest podstaw do stwierdzenia, że organ pierwszej instancji naruszył normy, zawarte w art. 8 i 9 k.p.a., poprzez nie wyjaśnienie skarżącemu, iż uiszczenie opłaty za wprowadzenie substancji kontrolowanych przed rozpatrzeniem wniosku o rozłożenie należności na raty oraz późniejsze wycofanie tego wniosku doprowadzi do poważnych, negatywnych dla niego, konsekwencji w postaci nałożenia karnej opłaty dodatkowej. Trzeba bowiem mieć na uwadze, że z treści obowiązujących w tej kwestii przepisów nie wynika, aby wniosek o rozłożenie należności na raty zwalniał od uiszczenia opłaty z art.22 ust.1 ustawy. W związku z powyższym Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).