IV SA/Wa 659/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Joanna Dziedzic po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie radcy prawnego/adwokata w sprawie ze skargi B. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficzne Województwa [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmiany w ewidencji gruntów i budynków postanawia: - ustanowić radcę prawnego z urzędu, o którego wyznaczenie zwrócić się do Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. Postanowieniem z dnia 14 czerwca 2010 r., sygn. akt IVSA/Wa 659/10 skarżący B. S. został zwolniony od kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Po wydaniu w dniu 22 września 2010 r. wyroku oddalającego skargę B. S. na wskazaną w sentencji decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficzne Województwa [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] skarżący złożył na urzędowym formularzu kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy tym razem wnosząc o ustanowienie adwokata lub radcy prawnego do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej od przedmiotowego wyroku. W ponownie złożonym oświadczeniu o stanie rodzinnym i majątkowym skarżący wskazał, że jego sytuacja materialna nie uległa poprawie od czasu wydania postanowienia o zwolnieniu go od kosztów sądowych. Z nadesłanego formularza PPF wynika, że skarżący w dalszym ciągu prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Oprócz mieszkania o pow. 44 m2 nie posiada żadnego majątku, oszczędności ani przedmiotów wartościowych. Jedynym źródłem utrzymania wnioskodawcy jest świadczenie emerytalne w wysokości 1068, 91 zł netto miesięcznie. Skarżący powołując się na pismo z dnia 24 maja 2010 r., wskazał na ponoszone w skali miesiąca wydatki, tj.: opłatę za mieszkanie ( 199, 67 zł), użytkowanie wieczyste i podatek od nieruchomości ( 2,16 zł+ 2,33 zł), opłatę za energię elektryczną ( 32, 91 zł), opłatę za gaz ( 16,69 zł). Rozpoznając wniosek, stwierdzono co następuje: Zgodnie z art. 243 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwanej dalej P.p.s.a.), prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Przyznanie prawa pomocy przed lub w toku postępowania rozpoznawczego obejmuje także postępowanie egzekucyjne (art. 243 § 2 P.p.s.a.). W rozpatrywanej sprawie wniosek skarżącego dotyczy przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Należy jednak mieć na uwadze, iż prawomocnym postanowieniem referendarza sądowego z dnia 14 czerwca 2010 r. skarżącemu przyznano już prawo pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie go od kosztów sądowych. Powyższe oznacza zatem, iż pomimo, iż kolejny wniosek dotyczą również przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez ustanowienie pełnomocnika z urzędu, wniosek winien być oceniany, pod katem przesłanek wynikających z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej P.p.s.a.), dotyczących przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Ze względu na tak określone granice, skarżący powinien udowodnić, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Oceniając przedmiotowy wniosek stwierdzić należy, że skarżący wykazał, iż spełnia wymogi określone w art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Trudna sytuacja materialna skarżącego ( niskie dochody, brak oszczędności oraz stałe wydatki na leczenie oraz utrzymanie domu) daje podstawę przypuszczać, iż poniesienie przez niego kosztów związanych z ustanowieniem profesjonalnego pełnomocnika, narazi skarżącego na uszczerbek w środkach utrzymania koniecznego. Ponieważ wnioskujący o przyznanie prawa pomocy nie posiada przedmiotów wartościowych, ani zgromadzonych oszczędności nie jest możliwe, by w ten sposób pozyskane być mogły środki potrzebne na prowadzenie sprawy przed sądem. Tak rozumiane względy, nakazywały przyjąć, że składający wniosek nie ma możliwości samodzielnego wywiązania się z obowiązku poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego. Dodatkowo należy wskazać, iż ustanowienie pełnomocnika z urzędu ma szczególne znaczenie z uwagi na etap, w którym znajduje się postępowanie w niniejszej sprawie. Wyrokiem z dnia 22 września 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę B. S. Od wyroku tego przysługuje skarżącemu skarga kasacyjna (art. 173 § 1 P.p.s.a.). Powyższy środek odwoławczy objęty jest przymusem adwokackim (art. 175 § 1 P.p.s.a.). W tym stanie rzeczy od przyznania prawa pomocy przez ustanowienie pełnomocnika z urzędu może być uzależniona realizacja przez skarżącego konstytucyjnego prawa do sądu. Z tych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia w oparciu o przepis art. 245 § 2, art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 §1 § 2 pkt 7 P.p.s.a.