IV SA/Wa 667/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kaja Angerman, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Protokolant Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lipca 2010 r. sprawy ze skargi T. G. na postanowienie Głównego Geodety Kraju z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokat A. P. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 52,80 (pięćdziesiąt dwa 80/100) złotych stanowiącą 22 % podatku od towarów i usług, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Postanowieniem z dnia [...] września 2009 r., nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, na podstawie art. 65 § 1 kpa, przekazał do załatwienia według właściwości Staroście A. podanie T. G. z dnia 10 sierpnia 2009 r. i 21 sierpnia 2009 r. w sprawie wykreślenia z ewidencji gruntów i budynków I. K. jako współwłaściciela działki nr [...] położonej przy ul. [...] w A. oraz przywrócenia poprzedniego stanu tej nieruchomości przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w A. Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł T. G. Główny Geodeta Kraju postanowieniem z dnia [...] października 2009 r., po rozpatrzeniu zażalenia, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podzielił stanowisko [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że sprawa wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków poprzez wykreślenie I. K. jako współwłaścicielki działki nr [...] położonej przy ul. [...] w A. należy do Starosty A. Zgodnie bowiem z art. 7d i art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r., Nr 240, poz. 2027 ze zm.) prowadzenie ewidencji gruntów i budynków należy do zadań starostów. Żądanie przywrócenia stanu nieruchomości było skierowane do Starosty A, dlatego także podlegało przekazaniu Staroście. Zaskarżone postanowienie, wydane na podstawie art. 65 § 1 kpa, organ odwoławczy uznał za prawidłowe. Na postanowienie Głównego Geodety Kraju zażalenie do tego organu wniósł T. G. W zażaleniu podnosi, że nie zgadza się z rozstrzygnięciem zawartym w postanowieniu. Wnoszenie sprawy do sądu jest, jego zdaniem, ostatecznością. Główny Geodeta Kraju postanowieniem z dnia [...] lutego 2010 r. znak: [...] stwierdził niedopuszczalność zażalenia na postanowienie własne z dnia [...] października 2009 r. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że kwestionowane przez T. G., ostatnio wskazane postanowienie, jest rozstrzygnięciem organu drugiej instancji (odwoławczego), na które służy stronom skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wniesione zażalenie jest niedopuszczalne. Na postanowienie Głównego Geodety Kraju z dnia [...] lutego 2010 r. skarżący T. G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W skardze podnosi, że nie zgadza się ze stanowiskiem organu. Jego zdaniem organ uchyla się od załatwienia jego spraw. Znaczna część skargi poświęcona jest samowoli budowlanej zrealizowanej, według skarżącego, na działce stanowiącej jego własność. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty podniesione w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. - dalej w skrócie: P.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Badając legalność zaskarżonego postanowienia w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż postanowienie Głównego Geodety Kraju z dnia [...] lutego 2010 r. nie narusza prawa w stopniu kwalifikującym je do wyeliminowania z obrotu prawnego. Przedmiotem kontroli Sądu jest rozstrzygnięcie procesowe, oparte o przepis art. 134 kpa. Zgodnie z art. 141 § 1 kpa na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Jako podstawę prawną przekazania podania wnioskodawcy organ powołał art. 65 § 1 kpa. Według tego przepisu przekazanie sprawy do organu właściwego następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji (art. 127 § 1 kpa). Przepisy dotyczące odwołań mają odpowiednie zastosowanie do zażaleń (art. 144 kpa). Powyższe oznacza, że na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego o przekazaniu podania do organu właściwego służyło skarżącemu zażalenie. Z tego uprawnienia skarżący skorzystał. Organ odwoławczy po rozpatrzeniu zażalenia wydał postanowienie z dnia [...] października 2009 r. Postanowienie doręczone skarżącemu zawierało prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie zaskarżenia. Organ pouczył, że stronom przysługuje prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w terminie 30 dni od daty jego doręczenia. Mimo takiego pouczenia skarżący złożył do tutejszego Sądu skargę na postanowienie z dnia [...] października 2009 r., a równocześnie wniósł zażalenie na to postanowienie do organu. W wyniku rozpoznania zażalenia Główny Geodeta Kraju wydał w dniu [...] lutego 2010 postanowienie, w którym stwierdził niedopuszczalność zażalenia z tej przyczyny, że przysługiwała na nie skarga do WSA i w dodatku skarga ta została przez skarżącego złożona. Organ prawidłowo zakwalifikował pismo skarżącego z dnia 9 listopada 2009 r. jako zażalenie. Oczywiste jest, że o charakterze pisma decyduje nie nazwa, nadana mu przez stronę, ale treść pisma. W ocenie Sądu stanowisko organu uznające pismo za zażalenie jest prawidłowe. Z treści tego pisma zatytułowanego "Zażalenie" i skierowanego do organu jednoznacznie wynika, że skarżący prawidłowo zrozumiał pouczenie, zawarte w postanowieniu organu z dnia [...] października 2009 r. Mimo tego domagał się merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ choć ten pouczył go, że służy mu skarga do Sądu. Jednocześnie skarżący wniósł skargę- a więc prawidłowy środek zaskarżenia postanowienia z dnia [...].10.2009. W tej sytuacji stwierdzenie przez organ (w zaskarżonym w sprawie niniejszej postanowieniu) niedopuszczalności zażalenia w ocenie Sądu nie narusza prawa. Na marginesie należy wskazać, że z obszernej korespondencji skarżącego wynika, że przedmiotem sporu jest zabudowana nieruchomość (działka nr [...]), co do której organ nie uwzględnił wniosku skarżącego o wykreślenie z ewidencji gruntów i budynków I. K. jako współwłaścicielki. Rozstrzygnięcie w tym zakresie nie może być przedmiotem oceny Sądu w tym postępowaniu, choć w skardze do Sądu skarżący tej kwestii poświęca wiele miejsca. W sprawie niniejszej Sąd mógł zajmować się tylko kontrolą prawidłowości zaskarżonego postanowienia z dnia [...] lutego 2010, stwierdzającego niedopuszczalność zażalenia na postanowienia Głównego Geodety Kraju z dnia [...].10.2009. Kontrola ta doprowadziła Sąd orzekający w sprawie do wniosku o prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (pkt. 2 sentencji wyroku) orzeczono na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokacie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1438 z późn. zm.).