IV SA/Wa 670/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA Jakub Linkowski po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. sp. z o. o. w W. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci postanawia: zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne. G. sp. z o. o. w W. wniosła do Sądu skargę na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2012 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci za 2006 r. na kwotę 10.078.000 zł. Główny Inspektor Ochrony Środowiska wniósł o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego do czasu zakończenia przez Trybunał Konstytucyjny postępowania wywołanego pytaniem prawnym WSA w Warszawie, zarejestrowanego pod sygn. akt P 8/10, dotyczącym zgodności z Konstytucją przepisów będących podstawą wydania decyzji w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "p. p. s. a.", sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku postępowania innego toczącego się przed Trybunałem Konstytucyjnym. Rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od wyniku postępowania toczącego się przed Trybunałem Konstytucyjnym pod sygn. akt P 8/10. W pytaniu prawnym skierowanym do Trybunału Konstytucyjnego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 1383/09 skład orzekający powziął wątpliwość co do konstytucyjności art. 14 ust. 1, 2, 3 i 4 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. nr 25, poz. 202 ze zm.), w jego brzmieniu sprzed nowelizacji obejmującej rok 2007, w zakresie w jakim nie różnicuje przy wymierzaniu kary administracyjnej sytuacji podmiotów zobowiązanych do tworzenia sieci, z uwagi na stopień dokonania pokrycia siecią terytorium kraju, która to regulacja w wersji pierwotnej nadal znajduje zastosowanie do 2006 r. W uzasadnieniu pytania prawnego WSA wskazał, że pierwszoplanowym celem dyrektywy 200/53/WE z dnia 18 września 2000 r. w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji jest nałożenie obowiązku tworzenia owej sieci, a nie możliwość uiszczenia określonej opłaty pieniężnej w zastępstwie tego obowiązku. W tym kontekście zawieszenie niniejszego postępowania jest uzasadnione i konieczne. W art. 14 ust. 1 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji przed zmianą jej brzmienia, odnoszącą się do roku 2007, nałożono na podmioty wprowadzajże pojazdy obowiązek stworzenia sieci zbierania pojazdów obejmujący 100% powierzchni Polski. Jednocześnie poważne wątpliwości budziła możliwość spełnienia tego obowiązku. Ustawodawca natomiast uznał, że nawet w razie zapewnienia owej sieci w 99 % powstaje obowiązek naliczenia i wpłacenia opłaty za brak sieci uiszczonej w tej samej wysokości, jak za niezapełnienie sieci w ogóle (odnośnie 2006 r.). Mając na uwadze sposób sformułowania zadanego Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego, zachodzi podstawa do przyjęcia, że Trybunał odniesie się do konstytucyjności art. 14 ust. 1-4 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji w kontekście nałożenia w 2006 r. obowiązku, w sposób wykluczający różnicowanie naliczonej opłaty w zależności od faktycznie zapewnionego pokrycia siecią, mniejszego niż wymagane przez przepis 100% powierzchni Polski. Nie można wykluczyć, że ewentualne orzeczenie Trybunału będzie nawiązywało do kwestii obiektywnej możliwości spełnienia w 2006 r. wymogów wynikających z art. 14 ust. 1 powyższej ustawy w brzmieniu sprzed nowelizacji odnoszącej się do 2007 r., co może mieć znaczenie w rozpatrywanej sprawie. Trybunał Konstytucyjny w razie podzielenia wątpliwości pytającego składu WSA może uznać art. 14 ust. 1 ustawy za niewykonalny w 2006 r. i naruszający standardy konstytucyjne. Wyrokowanie w niniejszej sprawie należy uznać zatem za przedwczesne. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 i art. 131 p. p. s. a., orzekł jak w sentencji.