IV SA/Wa 670/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Golat, Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman (spr.), sędzia WSA Magdalena Durzyńska, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2015 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku przeprowadzenia działań naprawczych uchyla zaskarżoną decyzję IV SA/Wa 670/15 UZASADNIENIE Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska decyzją z dnia [...] grudnia 2014r. po rozpatrzeniu odwołania J. B. na decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2012r., którą nałożono obowiązek przeprowadzenia działań naprawczych na części działki o numerze ewidencyjnym [...], obręb [...], przy ul. [...] w [...], położonej w granicach obszaru mającego znaczenie dla Wspólnoty [...] obszar łąkowy ([...]), polegających na zdjęciu nawiezionego materiału o wysokości 50 cm (od powierzchni gruntu) i wywiezieniu materiału poza granice ww. obszaru Natura 2000, uchylił zaskarżoną decyzję w pkt. 2 w zakresie terminu wykonania obowiązku i w tym zakresie orzekł o ustaleniu terminu wykonania obowiązku do dnia [...]marca 2015r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że pismem z dnia [...] października 2011r. Naczelnik Oddziału IV P. Straży Miejskiej Miasta [...] złożył zawiadomienie do Wydziału Kształtowania Środowiska w Urzędzie Miasta [...], o nawożeniu i składowaniu mas ziemnych przy ul. K. na terenie nieruchomości oznaczonych geodezyjnie nr [...], obręb [...] w [...]. Przedmiotowe nieruchomości położone są w granicach obszaru mającego znaczenie dla Wspólnoty [...] obszar łąkowy ([...]), który wyznaczony został dla ochrony siedlisk przyrodniczych m.in. zmiennowilgotnych łąk trzęślicowych – Moulinion oraz niżowych i górskich świeżych łąk użytkowanych ekstensywnie – Arrhenatherion elatioris. Na omawianym terenie znajdują się również udokumentowane stanowiska roślin podlegających ścisłej ochronie gatunkowej tj. kosaćca syberyjskiego i mieczyka dachówkowatego. Siedliska te stanowią ostoję dla gatunków objętych ochroną ścisłą i będących jednocześnie przedmiotami ochrony obszaru Natura 2000. Nalezą do nich w szczególności: modraszek nausitous, modraszek telejus oraz czarwończyk fioletek, których rośliny żywicielskie występowały na omawianym terenie, co jest udokumentowane na zdjęciach fitosocjologicznych. Inwestor składając wyjaśnienia w dniu [...] grudnia 2011r. potwierdził, ze nawożenie ziemi odbyło się za jego zgodą w celu wyrównania obniżeń i niecek na łące oraz oświadczył, że będzie wykorzystywać rolniczo w/w działki, jak też że nie miał świadomości, iż poprzez nawiezienie ziemi zniszczono siedlisko gatunków chronionych w obszarze Natura 2000. Pracownicy organu pierwszej instancji dokonali w dniu [...] stycznia 2012r. wizji terenowej, w trakcie której ustalono, że na łąkę nasypano ok. 40 cm ziemi, a następnie materiał uprzednio zebrany z łąki i dokonano rozplantowania. Wydział Kształtowania Środowiska Urzędu Miasta [...] pismem z dnia [...] kwietnia 2012r. przekazał dowody i informacje (m.in. zdjęcia lotnicze i satelitarne analizowanego terenu). Przekazane materiały dowodowe świadczyły o sposobie użytkowania terenu w latach 1970 – 2011, a także lokalizacji oraz powierzchni części łąki, która uległa zniszczeniu. Organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...]grudnia 2012r. nałożył na J. B. obowiązek przeprowadzenia działań naprawczych, polegających na zdjęciu nawiezionego materiału o wysokości 0,5 m i wywiezieniu go poza granice obszaru Natura 2000 w terminie do [...] kwietnia 2013r. oraz przedłożenia informacji o realizacji obowiązku w terminie 14 dni od zakończenia prac. Decyzją z dnia [...] października 2013r. Generalny Dyrektor Środowiska uchylił zaskarżoną przez J. B. decyzję w części dotyczącej nałożonego obowiązku i orzekł w zakresie nałożenia obowiązku usunięcia nawiezionego gruzu, a także o konieczności koszenia łąki raz do roku przez okres 5 lat. Wyrokiem z dnia 24 czerwca 2014r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi J. B. uchylił zaskarżoną decyzję, z uwagi na naruszenie zakazu orzekania na niekorzyść strony odwołującej się. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy przywołał obowiązujące przepisy ustawy o ochronie przyrody ( art. 37 i 37a ustawy). Organ odwoławczy wskazał, że organ pierwszej instancji wydał decyzję nakładającą obowiązek przeprowadzenia działań naprawczych, polegających na zdjęciu nawiezionego materiału o wysokości 0,5 m i jego wywiezienia poza granice obszaru Natura 2000. Organ pierwszej instancji w uzasadnieniu tej decyzji podkreślił, że [...] obszar łąkowy został wyznaczony dla ochrony motyli tj. modraszek nausitous, modraszek telejus, czarwończyk fioletek oraz czerwończyk nieparek. Jednocześnie obszar ten obejmuje ochroną siedliska przyrodnicze m.in. niżowe i górskie świeże łąki użytkowane ekstensywnie oraz zmiennowilgotne łąki trzęślicowe, co jest istotne ze względu na ścisłą zależność występowania populacji motyli z rodzaju Maculinea na wyżej wymienionych łąkach, w skład których wchodzi roślina żywicielska dla motyli, czyli krwiściąg lekarski. W związku z powyższym, jako że zniszczeniu uległo 0,2 ha łąki trzęślicowej, organ pierwszej instancji stwierdził, iż wpłynęło to negatywnie na parametry i wskaźniki specyficzne dla omawianego siedliska, a co za tym idzie wpłynęło również negatywnie na populację motyli z rodzaju Maculinea. Organ pierwszej instancji wskazał, że "działania naprawcze spowodują przywrócenie środowiska przyrodniczego do stanu sprzed zniszczeń, mają również stworzyć warunki do samoistnej sukcesji gatunków i siedlisk chronionych" oraz, że prace powinny doprowadzić do przywrócenia warunków wodno-glebowych odpowiednich dla kształtowania łąk trzęślicowych. Odtworzenie przedmiotowej łąki umożliwi bezpośrednie sąsiedztwo działek o nr ewidencyjnych 88 i 85, które reprezentują siedlisko łąk trzęślicowych. Organ odwoławczy podkreślił, że zwrócił się do organu pierwszej instancji o przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego w postaci oględzin terenu przedmiotowej działki. Wskazał, że z protokołu oględzin wynika m.in. , że: - wykonane zostały trzy odkrywki, na głębokości od 43 do 65 cm, - w profilu glebowym stwierdzono warstwy piasku, gliny, drobne elementy cegły, fragmenty betonu (największy o wymiarach 10x12x20 cm), - gleba jest wilgotna, natomiast nie jest to teren podmokły jaki był przed nawiezieniem ziemi, - 10 cm warstwa wierzchnia nie została zachowana, jednakże nie można jednoznacznie stwierdzić czy zawiera "bank nasion", - w obecnym składzie gatunkowym łąki wyróżniono: babkę zwyczajną, oset, skrzyp polny, naostrzyk biały, podbiał pospolity oraz pojedyncze stanowiska krwiściąga lekarskiego, szczawiu oraz kosaćca żółtego, - na działce sąsiadującej od wschodu występuje duże siedlisko krwiściągu lekarskiego – roślina żywicielska dla motyli z rodzaju Maculinea (...), zaobserwowano również kilkanaście osobników czerwończyka fioletka oraz modraszka telejusa. Odpowiadając na zarzuty skarżącego organ podniósł, że powody dla których skarżący dokonał działań nie mają znaczenia dla przedmiotowej sprawy, gdyż ustawodawca nie przewiduje odstępstw, ani wyjątków dla których możliwa byłaby realizacja przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000. Wskazał, że Przepis art. 130 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska określa, że ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości w związku z ochroną zasobów środowiska może nastąpić przez poddanie ochronie obszarów lub obiektów na podstawie przepisów ustawy o ochronie przyrody, a więc w niniejszej sprawie art. 25, 27, 27a w zw. z art. 37 ust. 1 tej ustawy. Co do zarzutu błędnego ustalenia, że podjęte działania będą znacząco oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000, organ wskazał, że protokół z wizji terenowej wykazał, że zmianie uległ skład gatunkowy analizowanej łąki (aktualnie nie jest to skład charakterystyczny dla zespołu Molinion). Zmiana składu gatunkowego łąki wiązała się bezpośrednio z zanikiem występowania na tym terenie gatunków motyli, które są przedmiotami ochrony w tym obszarze. Termin zaś wykonania działań naprawczych organ uzasadnił rozpoczęciem na przełomie marca i kwietnia okresu wegetacyjnego. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. B., zarzucając: - naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 77 § 1 i art. 80 kpa polegające na braku należytego ustalenia stanu faktycznego poprzez wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, które to naruszenia oznaczały brak pozyskania danych pozwalających na ustalenie, czy podjęte działania mogły znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000, - niewłaściwe zastosowanie art. 37 ust. 1 oraz art. 37a ustawy o ochronie przyrody i naruszenie jego interesu prawnego jako współwłaściciela nieruchomości. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o dopuszczenie dowodu z dokumentu – zaświadczenia Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...]stycznia 2015r. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że zaskarżona decyzja zmieniła sytuację skarżącego jedynie poprzez odjęcie obowiązku koszenia łąki, natomiast pozostawiono zasadnicze rozstrzygnięcie bez zmian. Wobec tego aktualne pozostają zastrzeżenia, wnoszone w toku postepowania. Organ odwoławczy rozpatrując odwołanie założył rozwiązanie będące najbardziej restrykcyjne dla właściciela nieruchomości i rolnika. Zgodnie z art. 37a ust. 3 ustawy o ochronie przyrody organ ustalając zakres działań naprawczych, powinien kierować się charakterem, zasięgiem i rozmiarem negatywnego oddziaływania, a także możliwością naturalnej naprawy elementów przyrodniczych na obszarze, na którym negatywne oddziaływanie nastąpiło. W niniejszej sprawie charakter potencjalnego oddziaływania dokonanych czynności nie uzasadnia nałożenia takiego właśnie obowiązku. Organy nie wykazały w wystarczającym stopniu faktu negatywnego oddziaływania na cele ochrony obszaru Natura 2000, wkraczając w istotny sposób w uprawnienia właścicielskie. Do skargi składa zaświadczenie ARiMR, z którego wynika, że zachowywał wymogi właściwej kultury rolnej, jak też że wykonanie działań związanych z osuszeniem terenu może być niekiedy konieczne. Skarżący podkreślił, że organy obu instancji nie dokonały wystarczającej analizy w skali chronionego obszaru, co podważa zasadność dokonanych ustaleń. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Decyzja Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2014r. narusza przepisy art. 7,15, 77, 80 i 107 § 3 k.p.a. Zgodnie z ustanowioną w art. 15 k.p.a., a doprecyzowaną w art. 127 k.p.a. zasadą dwuinstancyjności, każda sprawa administracyjna podlega dwukrotnemu rozstrzygnięciu, przez dwa różne organy administracji publicznej. Skuteczne wniesienie odwołania stanowi dla organu II instancji kompetencję do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej, a postępowanie odwoławcze nie ogranicza się do kontroli decyzji I instancji. Dochowanie zasady dwuinstancyjności postępowania wymaga nie tylko podjęcia dwóch kolejnych rozstrzygnięć przez stosowne organy, ale też wydania rozstrzygnięć w wyniku przeprowadzenia osobno przez każdy z tych organów postępowania merytorycznego. Konieczna jest zatem dwukrotna ocena dowodów i analiza wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Tym samym postępowanie odwoławcze nie może ograniczyć się do kontroli decyzji I instancji. Z kolei w prowadzonym przez organ postępowaniu administracyjnym, zgodnie z art. 7 k.p.a. obowiązuje zasada prawdy obiektywnej, obligująca organ do dokładnego wyjaśnienia okoliczności stanu faktycznego. Wyrazem tej zasady są wynikające z treści art. 77, 80 i 107 § 3 k.p.a. obowiązki nałożone na organ, a zatem zgromadzenie wyczerpującego materiału dowodowego i jego obiektywna, wszechstronna ocena, obejmująca rozpatrzenie całego materiału dowodowego, a następnie rzetelne uzasadnienie m.in. dokonanej oceny dowodów i stanowiska organu. W ocenie sądu organ odwoławczy rozpatrując przedmiotową sprawę na skutek wniesionego odwołania naruszył powyższe zasady, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Treść sporządzonego uzasadnienia daje podstawy do oceny, że organ odwoławczy nie przeprowadził ponowne samodzielnie postępowania merytorycznego, mimo że uzupełnił materiał dowodowy o dowód z oględzin terenu działki stanowiącej własność skarżącego. W uzasadnieniu bowiem nie odniósł się do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego poza jedynym dowodem tj. protokołem z oględzin, którego analiza jest bardzo pobieżna. Uzasadnienie przedstawia w sposób obszerny jedynie tok postępowania administracyjnego, stan prawny, zawiera informację co do usytuowania przedmiotowej działki w granicach obszaru mającego znaczenie dla Wspólnoty: [...] obszar łąkowy ([...]), który został wyznaczony dla ochrony siedlisk przyrodniczych (m.in. zmiennowilgotnych łąk trzęślicowych - Molinion), stanowiących ostoję dla gatunków objętych ścisłą ochroną i będących jednocześnie przedmiotami ochrony obszaru Natura 2000 (w szczególności modraszek nausitous, modraszek telejus, czarwończyk fioletek), których rośliny żywicielskie występowały na omawianym terenie (co jest udokumentowane na zdjęciach fitosocjologicznych). Poza tak ustalonym fragmentem stanu faktycznego i ogólnikowym odwołaniem się do jakiegoś dowodu w postaci zdjęć, organ odwoławczy przedstawił i to w sposób wybiórczy, wyłącznie stanowisko organu pierwszej instancji, nie prezentując własnych ustaleń, ani oceny. I tak przytoczył, że organ pierwszej instancji w uzasadnieniu swojej decyzji "podkreślił, iż [...] obszar łąkowy wyznaczony został dla ochrony motyli (...). Jednocześnie omawiany obszar Natura 2000 obejmuje ochroną siedliska przyrodnicze (...). Jest to istotne ze względu na ścisłą zależność występowania populacji motyli z rodzaju Maculinea na wyżej wymienionych łąkach, w skład których wchodzi roślina żywicielska dla omawianych motyli, czyli krwiściąg lekarski.". Następnie wskazał, że " W związku z powyższym, jako że zniszczeniu uległo 0,2 ha łąki trzęślicowej, organ I instancji stwierdził, iż wpłynęło to negatywnie na parametry i wskaźniki specyficzne dla omawianego siedliska, a co za tym idzie, wpłynęło to negatywnie na populację motyli z rodzaju Maculinea." Odnosząc się do rozstrzygnięcia w zakresie działań naprawczych określonych w decyzji wskazał, że przewidują one zdjęcie nawiezionego materiału w wysokości 0,5 metra, co odpowiada ilości materiału, który został nawieziony na przedmiotową działkę. Na tym organ poprzestał w zakresie własnego uzasadnienia co do konieczności nałożenia obowiązku naprawczego w takim zakresie. Dalej przytoczył wyłącznie stanowisko organu pierwszej instancji, który taki obowiązek uznał za niezbędny przytaczając uzasadnienie tego organu "Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] wskazał, że działania naprawcze spowodują przywrócenie środowiska przyrodniczego do stanu sprzed zniszczeń, mają również stworzyć warunki do samoistnej sukcesji gatunków i siedlisk chronionych". Następnie wskazał, że "organ I instancji podkreśla również, iż ze względu na krótki okres zasypania działki, w glebie nadal obecny jest tzw. Bank nasion charakterystyczny dla omawianego siedliska, który powinien odtworzyć zniszczone siedlisko. Odtworzenie przedmiotowej łąki, umożliwi bezpośrednie sąsiedztwo działek o nr ewidencyjnych 88 i 85, które jak wynika z Mapy Roślinności Rzeczywistej Miasta [...] reprezentują siedlisko łąk trzęślicowych. Powinno to w opinii organu I instancji zapewnić odtworzenie gatunków chronionych, które są gatunkami charakterystycznymi dla zespołu Molinion (...)". Podstawą materialnoprawną w zakresie obowiązku nałożonego zaskarżoną decyzją jest art. 37 ust. 1 ustawy z dnia , który stanowi że, jeżeli działania mogące znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000 lub obszaru znajdującego się na liście, o której mowa w art. 27 ust. 3 pkt 1, zostały podjęte bez uzyskania zezwolenia, o którym mowa w art. 34, lub uzgodnienia lub decyzji, o których mowa w art. 35a, regionalny dyrektor ochrony środowiska, wydaje decyzję, w której nakazuje, w zależności od potrzeb, ich natychmiastowe wstrzymanie lub podjęcie niezbędnych działań zapobiegawczych lub działań naprawczych. Stosownie zaś do treści art. 37a ust. 3 tej ustawy ustalając kolejność, zakres i sposób podejmowania działań naprawczych, regionalny dyrektor ochrony środowiska, kieruje się charakterem, zasięgiem i rozmiarem negatywnego oddziaływania, a także możliwością naturalnej naprawy elementów przyrodniczych na obszarze, na którym negatywne oddziaływanie wystąpiło. Niewątpliwie więc organ prowadzący postępowanie zobowiązany jest do zgromadzenia materiału dowodowego pozwalającego ustalić, czy działanie podmiotu spowodowało skutki mogące znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszarów wymienionych w tej regulacji, a więc ustalić jak kształtowała się sytuacja w obszarze zarówno przed podjęciem przedsięwzięcia, jak też po jego przeprowadzeniu i na podstawie całości zgromadzonego materiału dowodowego, ocenić czy działanie mogło mieć znacząco negatywne oddziaływanie, a w przypadku uznania tej okoliczności za udowodnioną ocenić zasięg, charakter i rozmiar tego negatywnego oddziaływania. Tymi ostatnimi przesłankami organ musi także kierować się przy określeniu obowiązku skonkretyzowanych działań zapobiegawczych lub naprawczych, gdy nakazanie wstrzymania negatywnie ocenionego działania nie jest już wystarczające. Ustalenia dotyczące stanu faktycznego w zakresie charakteru działania, oceny dowodów, wniosków, które organ wysnuł z wszechstronnej oceny materiału dowodowego, wyjaśnienie przesłanek jakimi kierował się przy określaniu obowiązku, muszą znaleźć wyraz w uzasadnieniu decyzji. W przeciwnym wypadku nałożony obowiązek będzie wynikiem dowolnej oceny organu. W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji dokonał ustaleń w oparciu o materiał dowodowy, który wszechstronnie rozważył, a wnioski szczegółowo uzasadnił. Dokonał analizy m.in. "Mapy roślinności rzeczywistej Miasta [...]", dokumentacji fotograficznej wykonanej przed zniszczeniem łąki załączonej do pisma Urzędu Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2012r., informacji zawartych w standardowym formularzu danych dla obszaru Natura 2000 D. obszar łąkowy. Na tej podstawie dowodowej ustalił, że w wyniku działań skarżącego zniszczeniu uległo siedlisko trzęślicowej łąki zmiennowilgotnej na obszarze 0,2 ha, na którym stwierdzono występowanie krwiściąga lekarskiego będącego rośliną żywicielską dla motyli rodzaju Maculinea. Ustalił także, że zniszczenie 0,2 ha łąk w enklawie stanowi 1,16 % powierzchni siedliska. Na tej podstawie również ocenił, że utrata takiego fragmentu siedliska w jednej z enklaw, która stanowi miejsce bytowania jednej z kilku subpopulacji motyli w całym obszarze znacznie wpływa na zmiany w całej metapopulacji, dlatego wywiódł, że zniszczenie to należy uznać za mające znaczące negatywne oddziaływanie na cele ochrony obszaru Natura 2000. Organ szczegółowo uzasadnił również dokonany wybór właściwego działania naprawczego. Takiej wszechstronnej i samodzielnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego nie dokonał i nie uzasadnił w sposób rzetelny i logiczny organ odwoławczy. Ogólnikowe powołanie się na bliżej nieokreśloną dokumentację fotograficzną na poparcie tezy co do stanu ocenianej działki i występującej na niej roślinności przed zniszczeniem nie jest wystarczające dla ustalenia stanu faktycznego. Przytaczanie fragmentów ocen organu pierwszej instancji, bez ustosunkowania się i wyjaśnienia prawidłowości ustaleń i wniosków, nie może zastąpić stanowiska organu zobowiązanego do przeprowadzenia merytorycznego postępowania i dokonania samodzielnych ustaleń i wywiedzenia własnych wniosków. Właściwie jedynym dowodem na który powołał się w sposób konkretny organ odwoławczy jest protokół z oględzin teren działki wykonanych w dniu [...] lipca 2013r. i wyników pobranych próbek gleby. Organ odwoławczy ograniczył się w uzasadnieniu decyzji praktycznie jedynie do przytoczenia wyników przeprowadzonych oględzin i badania próbek gleby. Ustosunkowując się do zarzutu podniesionego w odwołaniu, że organ I instancji błędnie ocenił znaczące oddziaływanie na cele ochrony obszaru Natura 2000 działania odwołującego się, organ odwoławczy ograniczył się do wyjaśnienia, że z protokołu oględzin wynika, iż skład gatunkowy analizowanej łąki nie jest aktualnie charakterystyczny dla zespołu Molinion, w którym występują inne gatunki roślin, aniżeli potwierdzone w protokole. Zmiana zaś składu gatunkowego łąki wiązała się bezpośrednio z zanikiem występowania na tym terenie gatunków motyli będących przedmiotem ochrony. W ocenie sądu ocena tylko tego dowodu nie uprawniała organu do przyjęcia za udowodnioną w postępowaniu, okoliczności znaczącego negatywnego oddziaływania na cele ochrony obszaru natura, gdyż do takiego wniosku nie prowadzi wyłącznie potwierdzenie faktu zmiany składu gatunkowego roślin, bez rozważenia oddziaływania tej zmiany w kontekście obszaru. Zwłaszcza w sytuacji, gdy na sąsiedniej działce stwierdzono zarówno występowanie chronionej roślinności, jak też gatunków motyli. Organ nie poczynił żadnych rozważań i nie uzasadnił przesłanek jakimi kierował się w zakresie określenia obowiązku naprawczego. Prawidłowo zdaniem sądu odniósł się do pozostałych zarzutów podniesionych w odwołaniu. Powyższe nieprawidłowości w postępowaniu polegające na naruszeniu zasadniczych przepisów postępowania mogły mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Sąd oddalił wniosek dowodowy skarżącego o przeprowadzenie dowodu z zaświadczenia wystawionego przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w dniu [...] na okoliczność zasadności wykonywania działań związanych z osuszaniem terenu na obszarze podmokłym, gdyż dowód ten nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, bowiem podmiot wystawiający zaświadczenie nie jest uprawniony do wypowiadania się w zakresie wpływu tego rodzaju działań na cele ochrony w obszarze Natura 2000. Dla rozstrzygnięcia sprawy nie miało także znaczenia umorzenie postępowania wszczętego przez organ w sprawie nałożenia obowiązków z ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie (Dz.U.2014.1789 j.t.), dlatego wniosek został oddalony. Mając powyższe na uwadze sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. Rozpoznając ponownie sprawę organ administracji uwzględni ocenę prawną wyrażoną w niniejszym uzasadnieniu i przeprowadzi postępowanie z zachowaniem zasad określonych w art. 7, 15, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. Po przeprowadzeniu własnej, wszechstronnej analizy materiału dowodowego oceni czy działanie skarżącego spełnia przesłanki określone w art. 13 ust. 1 w/w ustawy, tym samym czy decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa. O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 powyższej ustawy.