IV SA/Wa 671/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska,, Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Protokolant sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2013 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci za 2006 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Głównego Inspektora Ochrony Środowiska na rzecz skarżącej C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 29.045 zł (dwadzieścia dziewięć tysięcy czterdzieści pięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Główny Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r., po rozpatrzeniu wniosku C. Sp.z o.o. z siedzibą w W., utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] września 2011 r. o określeniu wysokości zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci w 2006 r. w wysokości 2.204.500,00 zł. W uzasadnieniu decyzji podano, że pismem z dnia [...] maja 2011 r. Spółka została powiadomiona o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązana z tytułu braku sieci za 2006 rok. Na podstawie rocznego sprawozdania o wysokości należnej opłaty za ten rok ustalono, że Spółka wprowadziła na terytorium kraju 4.409 pojazdów i nie zapewniła sieci przez okres 365 dni. Analiza dokumentów złożonych przez Spółkę wykazała, że poza siecią znajdowały się miejscowości: T., J., K., R., K. ( woj. [...].). Spółka nie naliczyła i nie wniosła należnej opłaty na rachunek bankowy NFOŚiGW. W tej sytuacji została ustalona wysokość tej opłaty w kwocie 2.204.500,00 zł. W przypadku Spółki nie mają zastosowania art. 14 ust. 3 i art. 11 ust. 3 ustawy, gdyż nie zapewniła sieci zbierania pojazdów w całym 2006 roku i nie wystąpiła żadna z przyczyn wskazanych w art. 11 ust. 3 ustawy. W skardze na powyższą decyzję C. Sp. z o.o. z siedzibą w W., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzuciła jej naruszenie: - art. 5 ust.1 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/53/WE z 18 września 2000 r. w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji poprzez wydane decyzji sprzecznej z tym przepisem, i oparci e jej na art. 11 ust.1 ustawy z 20 stycznia 2005 o recyklingu pojazdów, pomimo jej sprzeczności z przepisami wspólnotowymi, - art. 2 w związku z art. 31 ust.3 oraz art. 32 ust.2 Konstytucji RP a także Traktatu o ustanowieniu Wspólnoty Europejskiej poprzez oparcie jej na przepisie art. 11 ustawy o recyklingu, mimo jego sprzeczności z tymi przepisami, - art. 2 Konstytucji RP poprzez jej oparcie na art. 14 ustawy o recyklingu, pomimo jego sprzeczności ww. przepisami rangi konstytucyjnej, -art. 11 ust. 2 ustawy o recyclingu poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że w skład sieci nie mogą wejść stacje demontażu pojazdów współpracujących ze Spółką, - art. 14 ust.3 ustawy o recyklingu poprzez wliczenie do okresu ( rzekomego) nie zapewnienia sieci terminów, które z mocy prawa nie powinny być wliczone; - art. 8 kpa poprzez nieuwzględnienie wydanego Spółce zaświadczenia z 28 kwietnia 2008 r. o nie zaleganiu z opłatą za brak sieci. Pełnomocnik strony skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z [...] września 2011 r. i zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powtarzając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 21 maja 2012 r. pełnomocnik skarżącej dodatkowo zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 145 § 1 pkt 3 kpa poprzez udział pracownika organu w wydaniu zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji tego organu z [...] września 2011 r. W piśmie procesowym z dnia 16 października 2012 r. organ w odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 ustawy wskazał, iż przepis ten nie ma zastosowania do Zastępcy Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, gdyż nie działa on na podstawie upoważnienia wydanego w oparciu o art. 268a kpa, lecz wykonuje kompetencje Inspekcji Ochrony Środowiska bezpośrednio na podstawie ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podkreślić należy , iż w myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska została wydana z naruszeniem art. 24 § 1 pkt 5 w związku z art. 127 § 3 kpa. Naruszenie to polegało na wydaniu zaskarżonej decyzję przez tę samą osobę, która brała udział w wydaniu decyzji w pierwszej instancji. W wydaniu decyzji z dnia [...] września 2011 r., jak i zaskarżonej decyzji wydanej po rozpatrzeniu wniosku strony skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy brał udział Zastępca Głównego Inspektora Ochrony Środowiska w osobie R. J., działający z upoważnienia Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, co wyraźnie wynika z pieczątki znajdującej się zarówno na decyzji wydanej w pierwszej i w drugiej instancji. Zgodnie z art. 24 § 1 pkt 5 kpa, w brzmieniu obowiązującym od dnia 11 kwietnia 2011 r., pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. W świetle treści tego przepisu, obowiązującego w dacie wydania obu decyzji, należało uznać, wbrew stanowisku organu przedstawionym w piśmie procesowym z dnia [...] maja 2012 r. że Zastępca Głównego Inspektora Ochrony Środowiska podlegał wyłączeniu od udziału w postępowaniu drugoinstancyjnym, gdyż brał udział w wydaniu decyzji pierwszoinstancyjnej. Wydanie decyzji z naruszeniem art. 24 § 1 pkt 5 stanowi przesłankę wznowieniową, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 3 kpa. Wobec stwierdzenia tego rodzaju wady prawnej zaskarżonej decyzji Sąd obligowany był do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Biorąc pod uwagę podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji Sąd uznał za przedwczesne odnoszenie się do zarzutów podniesionych w skardze. Po uprawomocnieniu się niniejszego wyroku, organ rozpoznając ponownie wniosek skarżącej Spółki o ponowne rozpatrzenie sprawy zastosuje się do oceny prawnej w nim wyrażonej. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a.