IV SA/Wa 671/15

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Michał Sułkowski po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego M. D. z dnia 18 listopada 2015 r. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym w drugiej instancji w sprawie ze skargi Y. Z. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] grudnia 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy postanawia: przyznać radcy prawnemu M. D. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 120 zł tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy oraz kwotę 27,60 zł stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług Referendarz sądowy postanowieniem z dnia 27 lutego 2015 r. ustanowił dla Y. Z. radcę prawnego w sprawie ze skargi wymienionej na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] grudnia 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy. Rada Okręgowej Izby Rady Prawnej w [...] w piśmie z dnia 10 marca 2015 r. poinformowała o wyznaczeniu dla strony pełnomocnika w osobie radcy prawnego M. D. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 września 2015 r. oddalił skargę Y. Z. Wyznaczony pełnomocnik zwrócił się o sporządzenie uzasadnienia powołanego wyroku, a po doręczeniu odpisu orzeczenia z uzasadnieniem, wniósł w imieniu skarżącej skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zawarł w niej wniosek o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu w wysokości 900 zł, oświadczając, że nie zostały one zapłacone w całości, ani w części. Żądanie przyznania wynagrodzenia w podwyższonej stawce pełnomocnik uzasadnił wysoką złożonością sprawy oraz nakładem pracy, związanym ze sporządzeniem skargi kasacyjnej, wynoszącym łącznie niemal 20 godzin pracy. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 3 marca 2017 r. sygn. akt II OSK 3020/15 oddalił skargę kasacyjną. Jak wynika z protokołu rozprawy poprzedzającej wydanie powołanego orzeczenia, wyznaczony pełnomocnik nie brał w niej udziału. Mając powyższe na uwadze, należało zważyć, co następuje. Stosownie do treści art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stawki wynagrodzenia z tytułu pomocy prawnej udzielonej w przedmiotowej sprawie w postępowaniu przed sądem administracyjnym w drugiej instancji, zakończonym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 marca 2017 r., określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.). Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c powołanego rozporządzenia, stawka minimalna wynosi w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna bądź decyzja lub postanowienie Urzędu Patentowego - 240 zł. Stosownie zaś do treści § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej stawka minimalna wynosi 50% wskazanej wyżej kwoty, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji - 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Nieopłacona pomoc prawna z urzędu, o przyznanie kosztów której zwrócił się radca prawny M. D. w skardze kasacyjnej z dnia 18 listopada 2015 r. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 września 2015 r., polegała na wykonaniu w imieniu skarżącego czynności, o których mowa w powołanym wyżej § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. Wyznaczony przez Radę Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] pełnomocnik powinien zatem otrzymać wynagrodzenie według stawki określonej w tym przepisie. Ponieważ został on wyznaczony przed wydaniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji, opłata wynosi 50% stawki minimalnej określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia. Uwzględniając zarówno niezbędny nakład pracy radcy prawnego, jak i charakter sprawy oraz wkład pracy w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia, nie znaleziono podstaw do podwyższenia opłaty ponad stawkę minimalną. Po pierwsze, odnosząc się do wniosku wyznaczonego pełnomocnika w tym zakresie, należy wskazać, że zgodnie z § 19 pkt 1 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-5. Przyznanie pełnomocnikowi wyznaczonemu w ramach prawa pomocy opłaty we wnioskowanej wysokości (900 zł), jest więc niedopuszczalne. Jakkolwiek radca prawny M. D. stwierdził, że za przyznaniem mu wynagrodzenia w podwyższonej stawce przemawiać ma skomplikowany charakter sprawy i niezbędny nakład pracy, to poza określeniem przybliżonego czasu, jaki poświęcił na sporządzenie skargi kasacyjnej, nie wskazał, na czym miała polegać jego ponadprzeciętna aktywność w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, ani czym przejawiał się szczególnie skomplikowany charakter sprawy. Wyznaczony radca prawny wniósł w imieniu skarżącej skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 marca 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 671/15. W skardze kasacyjnej postawił trzy zarzuty naruszenia przepisów postępowania i trzy zarzuty naruszenia prawa materialnego. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych zawarł na niespełna czterech stronach maszynopisu. Jak natomiast wskazano w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 marca 2017 r. sygn. akt II OSK 3020/15, zarówno uzasadnienie zarzutów naruszenia przepisów postępowania, jak i uzasadnienie zarzutów naruszenia prawa materialnego, w istocie sprowadzało się do zakwestionowania, dokonanej przez organy administracji i zaakceptowanej przez Sąd pierwszej instancji, oceny zebranego materiału dowodowego i wyprowadzonych z niego wniosków. Uwzględniając powyższe, nie można uznać, że skala aktywności radcy prawnego M. D. w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym miała ponadprzeciętny charakter, bądź że sprawa miała szczególnie skomplikowany charakter. Z pewnością nie byłoby uprawnione twierdzenie, że o szczególnie skomplikowanym charakterze decydował sam w sobie przedmiot sprawy – odmowa udzielenia cudzoziemce ochrony międzynarodowej. Wyznaczonemu pełnomocnikowi należało zatem przyznać wynagrodzenie w wysokości 120 zł. Stosownie do § 2 ust. 3 rozporządzenia, opłata ulega podwyższeniu o stawkę podatku od towarów i usług. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 250 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1715) w zw. z § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1805) w zw. § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) oraz § 2 ust. 3 powoływanego rozporządzenia z dnia z dnia 28 września 2002 r., orzeczono jak w postanowieniu