IV SA/Wa 672/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Korzeniowski, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat, sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak (spr.), Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2015 r. sprawy ze skargi D. G. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska na rzecz skarżącej D. G. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014 r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska po rozpatrzeniu zażalenia D. G. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 kpa utrzymał w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. z dnia [...] września 2014 r., odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczego na działce o numerze ewidencyjnym [...], obręb [...], gmina D. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał na następujące ustalenia faktyczne i prawne. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w O. postanowieniem z dnia [...].09.2014 r., znak: [...] odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczego na działce nr [...] obręb [...], gmina D. Przedmiotowy projekt został przesłany do uzgodnienia na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647, ze zm.) Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w O. wraz z załącznikami przez Burmistrza D. przy piśmie z dnia [...] września 2014 r. Na powyższe postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. zażalenie złożyła D. G. Uzasadniając swoje stanowisko wskazała, że przedmiotowe postępowanie dotyczy tego samego projektu decyzji o warunkach zabudowy, który był już przedmiotem postępowania uzgodnieniowego przed organami ochrony przyrody, dlatego też organ pierwszej instancji nie mógł wydać odmiennego postanowienia niż umarzające postępowanie. W ocenie skarżącej organ nieprawidłowo interpretuje pojęcia działki sąsiedniej i przyległej. Ponadto nie wykazał na jakiej podstawie wyznaczył linie brzegową, tj. jakie metody zastosował. Rozpatrując powyższe zażalenie, Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wskazał, że inwestycja, której dotyczy projekt decyzji o warunkach zabudowy, przewidziana jest do realizacji w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu [...]. W świetle art. 60 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska - w odniesieniu do innych niż park narodowy i jego otulina obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Uzgodnienie następuje, stosownie do art. 64 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w trybie art. 106 kpa. Organ odwoławczy wskazał, że art. 24 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody zawiera katalog zakazów, które mogą być wprowadzone na obszarze chronionego krajobrazu. Jednym z nich jest zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. W stosunku do Obszaru Chronionego Krajobrazu [...] taki zakaz został wprowadzony przepisem § 4 ust. 1 pkt 8 Rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...].12.2008 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...] (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]). Organ drugiej instancji wskazał, że jak wynika z materiału zgromadzonego w sprawie, w tym z protokołu oględzin z dnia [...] października 2011 r., będących w posiadaniu organu, a przeprowadzonych przez pracowników Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w O. na potrzeby wcześniej prowadzonego postępowania (znak: [...]), na działce przyległej oznaczonej nr ewid. [...] oraz na działce sąsiedniej nr ewid. [...] znajdują się zbiorniki wodne, a działka przeznaczona pod zainwestowanie znajduje się w całości w pasie 100 m od linii brzegowych owych zbiorników. Powyższe potwierdzają również mapy: topograficzna, ortofotomapa oraz raster umieszczone na stronie internetowej www.geoportal.gov.pl., z których wyraźnie wynika, że działka przeznaczona pod zainwestowanie znajduje się w pasie 100 m od linii brzegowej dwóch zbiorników wodnych. Nie ma wątpliwości, że cała działka znajduje się w pasie 100 m od linii brzegowej dwóch zbiorników wodnych, dlatego też nie istnieje konieczność prawnego ustalenia linii brzegowej przedmiotowych zbiorników wodnych. Projekt decyzji o warunkach zabudowy narusza więc zakaz określony w § 4 ust. 1 pkt 8 w/w Rozporządzenia. Wyjątki od przedmiotowego zakazu przewiduje sam przepis go ustanawiający, stanowiąc, że nie dotyczy on urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Bezsprzecznym jest bowiem, iż planowana inwestycja, tj. budowa budynku gospodarczego nie jest urządzeniem wodnym. Urządzenia wodne, to zgodnie z art. 9 pkt 19 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r., Prawo wodne (Dz. U. z 2012 r., poz. 145): "urządzenia służące kształtowaniu zasobów wodnych oraz korzystaniu z nich (...)". Inwestycja ta nie może być w opinii Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska zaliczona w poczet inwestycji związanych z prowadzeniem racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej bądź rybackiej, na co wskazuje Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 9 lipca 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 759/0 "Przez obiekty służące racjonalnej gospodarce rolnej leśnej lub rybackiej należy wiec rozumieć obiekty przeznaczone wyłącznie do prowadzenia tego rodzaju gospodarki". Przedmiotowy budynek gospodarczy przewidziany jest do realizacji jako budynek w zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej. Mając na uwadze charakter oraz funkcję omawianego obiektu budowlanego organ uznał, że przedmiotowy budynek gospodarczy nie jest obiektem służącym racjonalnej gospodarce rolnej, leśnej lub rybackiej. Nie znajduje zastosowania również żadne z odstępstw określonych w art. 24 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody tj.: 1/ wykonywania zadań na rzecz obronności kraju i bezpieczeństwa państwa; 2/ prowadzenia akcji ratowniczej oraz działań związanych z bezpieczeństwem powszechnym; 3/ realizacji inwestycji celu publicznego. Odnośnie odmowy zastosowania przez organ orzekający w pierwszej instancji przepisu § 4 ust. 5 pkt 1 ww. Rozporządzenia, organ odwoławczy stwierdził, że w przedmiotowym stanie faktycznym wymieniony przepis rzeczywiście nie mógł znaleźć zastosowania. Zgodnie z treścią § 4 ust. 5 pkt 1 zakaz, o którym mowa w § 4 ust. 1 pkt 8 nie dotyczy obszarów zwartej zabudowy miast i wsi, w granicach określonych w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin (lub w równorzędnych dokumentach planistycznych) oraz uzupełnień zabudowy mieszkaniowej i usługowej pod warunkiem wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegów zgodnie z linią występującą na działkach przyległych. W orzecznictwie sądów administracyjnych istnieją rozbieżności czy dwa przewidziane powyższym przepisem wyjątki należy traktować łącznie, czy też do zastosowania odstępstwa wystarczające jest spełnienie tylko jednej z dwóch przesłanek. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 września 2012 r., sygn. akt II OSK 2091/11, wyraził pogląd, iż oba warunki muszą zostać spełnione łącznie. W ocenie organu odwoławczego za taką wykładnią przemawia użycie przez prawodawcę lokalnego spójnika "oraz", a także konstytucyjny zakaz subdelegacji, zgodnie z którym organ upoważniony do wydania rozporządzenia nie może przekazać swoich kompetencji innemu organowi (art. 94 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Gdyby bowiem przyjąć, że wystarczy określenie w studium przedmiotowego obszaru jako zwartej zabudowy to w rzeczywistości o tym, czy obowiązuje zakaz decydowałaby rada gminy. Zgodnie natomiast z art. 23 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody tylko sejmik województwa (wcześniej Wojewoda) upoważniony został do określenia obszaru, gdzie zakaz obowiązuje lub nie. Zgodnie z pismem Urzędu Miejskiego w D. z dnia [...] września 2014 r., w obecnie obowiązującym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy D. przedmiotowa działka znajduje się na terenach rolniczych. W omawianej sprawie nie zachodzi również drugie z w/w wymienionych odstępstw, bowiem w § 4 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia Wojewody [...] mowa jest o zabudowie mieszkaniowej i usługowej, natomiast projektowane zamierzenie inwestycyjne dotyczy budowy budynku gospodarczego. Mając na uwadze, że wyjątki od zakazów powinny być interpretowane w sposób ścisły, a nie rozszerzający, nie sposób uznać, że budynek gospodarczy zaliczyć można do zabudowy mieszkaniowej, czy też usługowej. Zabudowa mieszkaniowa w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym to zabudowania budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi i wielorodzinnymi. W myśl wskazanych przepisów budynek mieszkalny jednorodzinny to budynek wolnostojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych. Ponadto organ wskazał, że przez pojęcie zabudowy usługowej należy rozumieć taką zabudowę, która przeznaczona jest do prowadzenia działalności polegającej na świadczeniu usług, a z materiału zgromadzonego w sprawie nie wynika, aby taka działalność miała być prowadzona. Natomiast odnośnie budynku gospodarczego, organ wskazał, że jego definicja zawarta jest w § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W myśl wskazanych przepisów budynek gospodarczy to obiekt przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych. Reasumując, działka przeznaczona pod zabudowę nie znajduje się w zwartej zabudowie - co wynika ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy D., a także w omawianej sprawie nie można wyznaczyć nieprzekraczalnej linii zabudowy. Organ odwoławczy wyjaśnił, że za działki przyległe można uznać jedynie te, które znajdują się w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej zabudowy. Prawodawca nie użył bowiem w § 4 ust. 5 pkt 1 in fine pojęcia "działki sąsiedniej", którym posłużył się ustawodawca w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W ocenie organu pojęcie "działki przylegającej" oznacza jedynie działki bezpośrednio graniczące z działką przeznaczoną do zainwestowania. Ostatnie rodzaje wyjątków określa § 4 ust. 6 Rozporządzenia. Wyjątki te nie znajdą w sprawie niniejszej zastosowania, gdyż jej przedmiotem jest decyzja o warunkach zabudowy a nie plan miejscowy, zaś decyzję o warunkach zabudowy wydaje się tylko w przypadku braku planu miejscowego (art. 4 ust. 2 oraz 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). W ocenie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska traktowanie przedmiotowego postępowania uzgadniającego jako kolejnego orzekającego w tym samym przedmiocie co poprzednio zakończonego postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013 r., znak: [...], którym utrzymano w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. z dnia [...] listopada 2011 r., znak: [...], jest nieprawidłowe. Organ odwoławczy wskazał, że drugi projekt decyzji o warunkach zabudowy nie jest w treści tożsamy z pierwszym projektem poddanym uzgodnieniu przez Burmistrza D. Samo porównanie uzasadnienia obu projektów decyzji oraz załączników graficznych wykazuje różnice wskazujące na zmianę treści - zapisów uzgadnianego projektu decyzji o warunkach zabudowy. Zauważalne są bowiem różnice w proponowanych przez organ ustaleniach dotyczących m.in. ustaleń i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, ustaleń dotyczących ochrony środowiska, przyrody, krajobrazu, dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury. Ponadto w ocenianym obecnie projekcie decyzji o warunkach zabudowy w inny sposób wyznaczono nieprzekraczalną linię zabudowy. Przedłożony do uzgodnienia projekt decyzji o warunkach zabudowy zawiera o wiele dokładniejsze niż w pierwszym zapisy. Organ uzgadniający nie orzekał zatem teraz w identycznej materii co wcześniej tj. w okolicznościach mogących być uznanymi za "res iudicata". Podkreślić należy, że stan "res iudicata" zachodzi wówczas, gdy istnieje tożsamość sprawy rozstrzygniętej po sobie kolejno decyzjami (postanowieniami), z których pierwsza (pierwsze w odniesieniu do postanowienia) jest ostateczna (ostateczne). Skargę na powyższe postanowienie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie D. G., która zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.: - art. 7 kpa poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i pominięcie przy załatwianiu sprawy słusznego interesu obywatela, - art. 8 kpa poprzez niewskazanie istotnych powodów dlaczego stanowisko strony nie zostało poważnie wzięte pod uwagę, - art. 11 kpa poprzez niewyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy, - art. 77 poprzez brak wyczerpującego zebrania materiałów dowodowych i rozpatrzenia sprawy, - art. 124 kpa poprzez błędne sformułowanie uzasadnienia prawnego i faktycznego, - art. 156 kpa poprzez błędną interpretację tego przepisu w kontekście tożsamości sprawy; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.: - art. 53 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez pominięcie "milczącego uzgodnienia", które zaszło w sprawie. Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie postanowień obu instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi skarżąca opisała szczegółowo stan sprawy, rozwijając wskazane zarzuty, popierając je orzecznictwem sądowym. Podkreśliła, że od 2011 r. na terenie objętym rozporządzeniem powstały liczne zabudowania w analogicznej odległości od obiektów wodnych. Przyjmując interpretację organów co do wykładni zakazu wnoszenia budowli w pasie 100 m, te inwestycje nie miały prawa powstać. Skarżąca wskazała, że inwestycja przez nią planowana nie ma na celu prowadzenia działalności gospodarczej, ale ma być domkiem letniskowym. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kierując się powyższymi kryteriami Sąd uznał, iż skarga jest zasadna, jednakże nie wszystkie wskazane w niej zarzuty należy uznać za słuszne. Najdalej idącym zarzutem skarżącej był zarzut błędnej interpretacji przez organ art. 156 kpa. W związku z tym kwestią do rozstrzygnięcia jest m.in. ustalenie czy organ uzgodnieniowy Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w O. ponownie uzgadniał w zakresie ochrony przyrody projekt decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczego na działce o numerze ewidencyjnym [...], obręb [...], gmina D. W pierwszym postępowaniu uzgodnieniowym Burmistrz D. zwrócił się w piśmie z dnia 5 września 2011 r. o uzgodnienie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy do [...] m2 do obsługi działki rolnej, planowanej na działce nr ew. [...] położonej w obrębie [...], gm. D., natomiast postanowienie zaskarżone w niniejszej sprawie dotyczyło uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy do [...] m2 w zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej planowanej na działce nr ew. [...] położonej w obrębie [...], gm. D. (pismo Burmistrz D. z dnia [...] września 2014 r.). Pierwszy wniosek dotyczył więc budowy budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy do [...] m2 do obsługi działki rolnej, drugi zaś budowy budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy do [...] m2 w zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej. W pierwszej kolejności wskazać należy, że organ ochrony środowiska jako organ współdziałający na podstawie art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie jest organem prowadzącym postępowanie w samodzielnej odrębnej sprawie administracyjnej. Jest on powołany do zajęcia stanowiska w sprawie administracyjnej, która już zawisła przed innym organem administracyjnym (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 grudnia 2013 r., sygn.akt IV SA/Wa 2116/13). Z przepisów art. 60 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że decyzja o warunkach zabudowy może być wydana po uzgodnieniu z dyrektorem regionalnym ochrony środowiska - w odniesieniu do innych niż parki narodowe - obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Przedmiotem uzgodnienia jest zatem projekt decyzji o warunkach zabudowy, a nie wniosek inwestora wszczynający postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy. Organ dokonujący uzgodnienia nie bada, in abstracto czy zamierzona inwestycja może być zrealizowana na określonej działce z punktu widzenia przepisów szczególnych, ale bada, czy sporządzony projekt decyzji o warunkach zabudowy uwzględnia ograniczenia wynikające z tych przepisów szczególnych. Nadto uzgadnianie projektu decyzji o warunkach zabudowy jest jedynym etapem, w którym uczestniczy organ ochrony przyrody, mając możliwość weryfikacji zgodności tego projektu z przepisami z zakresu ochrony przyrody. To na tym etapie i na tym organie spoczywa ustawowy obowiązek zapewnienia, że planowana inwestycja nie naruszy tych przepisów. Jednak Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska, jako organ uzgadniający projekt decyzji nie jest władny bezpośrednio ingerować w treść uzgadnianej decyzji, natomiast może potwierdzić jej zgodność z przepisami z zakresu ochrony środowiska lub odmówić takiego potwierdzenia. Podkreślić należy, że przedmiotem postępowania uzgodnieniowego jest projekt decyzji o warunkach w takim jego ostatecznym kształcie, w jakim organ zamierza wprowadzić go do porządku prawnego jako wiążące rozstrzygnięcie. Jeżeli zatem nowy projekt decyzji, sporządzony w ponownie prowadzonym postępowaniu, zawiera istotne zmiany w stosunku do poprzedniego poddanego procedurze uzgodnieniowej, to powtórzenie tej procedury jest niezbędne. Wskazując na powyższe wobec zmiany treści projektu decyzji o warunkach zabudowy, nie może być mowy o tożsamości sprawy prowadzonej przez organem uzgodnieniowym, toteż niezasadny jest zarzut błędnej interpretacji przez organ art. 156 kpa. Działka objęta projektem decyzji o warunkach zabudowy znajduje się na terenie formy ochrony przyrody, jaką jest obszar chronionego krajobrazu. Przepis art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) w zw. z art. 60 ust. 1 i 1a) stanowi, że projekty decyzji o warunkach zabudowy uzgadnia się z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska - w odniesieniu do innych niż wymienione w pkt 7 obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (tj. Dz. U. z 2009r, Nr 151, poz. 1220 ze zm.) w art. 6 ust. 1 pkt 4) przewiduje formę ochrony przyrody w postaci obszaru chronionego krajobrazu. Stąd dla wszelkiej działalności inwestycyjnej na działce w obszarze chronionego krajobrazu konieczne jest wyrażenie zgody przez właściwego regionalnego dyrektora ochrony przyrody. Organ odmawiając uzgodnienia powołał się na zapisy rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...] (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]), gdyż ten akt jako zawierający przepisy prawa powszechnie obowiązującego o charakterze miejscowym ustanawia zasady postępowania na obszarze objętym ochroną. Stosownie do art. 24 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody na obszarze chronionego krajobrazu mogą być wprowadzone zakazy enumeratywnie wymienione w tym przepisie. Jeśli zakazy takie znalazły się w akcie wyznaczającym ten obszar stają się prawem obowiązującym, które musi być respektowane, w szczególności przez organ mający na celu ochronę walorów przyrodniczych naszego kraju. W ocenie organu przedłożony do uzgodnienia projekt decyzji o warunkach zabudowy nie zasługuje na pozytywne uzgodnienie, gdyż realizacja planowanej inwestycji doprowadziłaby do naruszenia zakazu, o którym mowa w § 4 ust. 1 pkt 8 powyższej uchwały lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Organ pierwszej instancji w uzasadnieniu postanowienia wskazał, że z materiałów dostępnych na stronie geoportal.gov.pl wynika, że przedmiotowa działka znajduje się w pasie 100 m od brzegu zbiornika wodnego położonego na północny wschód od miejsca inwestycji. Natomiast organ odwoławczy powołał się na protokół oględzin z dnia [...] października 2011 r. (będący w posiadaniu organu) i wskazał, że na działce nr [...] oraz nr [...] znajdują się dwa zbiorniki wodne. Zdaniem Sądu powyższe rozstrzygnięcie jest nieuzasadnione i przedwczesne w zakresie uznania, że miejsce inwestycji znajduje się w pasie 100 m od brzegu zbiornika wodnego. Przede wszystkim podkreślić należy, że jedynym dowodem znajdującym się w aktach sprawy jest wydruk ze strony geoportal.gov.pl. Na wydruku tym nie ma uwidocznionej działki inwestycyjnej [...], stąd trudno określić odległość od zbiornika wodnej znajdującego się na działce [...] oraz na działce nr [...]. Ponadto istnieje rozbieżność pomiędzy ustaleniami organów pierwszej (wskazanie, że istnieje 1 zbiornik) i drugiej instancji (wskazanie, że istnieją 2 zbiorniki) w zakresie ilości zbiorników wodnych znajdujących się przedmiotowym terenie. Poza tym w aktach sprawy brak jakiegokolwiek innego dowodu, który potwierdzałby, że miejsce inwestycji znajduje się w pasie 100 m od brzegu zbiornika wodnego. Niedopuszczalne zdaniem Sądu jest powoływanie się na protokół oględzin z dnia [...] października 2011 r., którego treść znana jest jedynie organowi i który stanowił dowód w innym postępowaniu, a nie został dołączony do akt sprawy. Wobec braku materiału dowodowego w sprawie niemożliwa jest weryfikacja postanowienia przez Sąd. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że wydane rozstrzygnięcie oparte zostało na niepełnym materiale dowodowym, co stanowi naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 kpa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i obliguje sąd administracyjny do uchylenia zaskarżonego postanowienia, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 c ppsa. Rozstrzygnięcie jak w pkt 2 i 3 wyroku Sąd oparł na art. 152 i 200 ppsa. Ponownie rozpoznając sprawę organ uzupełni postępowanie dowodowe we wskazanym przez Sąd zakresie, a następnie dokona oceny materiału dowodowego i wyda stosowne rozstrzygnięcie w sprawie.