IV SA/Wa 678/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Joanna Dziedzic-Bukowska po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi S. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia: I. przyznać skarżącemu prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, II. ustanowić w niniejszej sprawie dla skarżącego radcę prawnego, o którego wyznaczenie zwrócić się do Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. S. G. (dalej "skarżący") wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, tj. zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego/adwokata w niniejszej sprawie. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wnioskodawca wskazał, że do 28 lutego 2014 r. otrzymywał rentę inwalidzką w kwocie 608 zł netto miesięcznie. Ze świadczenia tego potrącano mu kwotę 323 zł z tytułu zobowiązań alimentacyjnych. Obecnie skarżący, ze względu na odebranie mu prawa do renty, nie ma żadnego stałego źródła dochodu, dlatego też - jak twierdzi - nie jest w stanie pokryć kosztów sądowych. Wnioskodawca w piśmie z dnia 23 maja 2014 r. oświadczył, że nie posiada rachunków bankowych ani lokat terminowych. Skarżący aktualnie nie korzysta ze świadczeń z pomocy socjalnej, na dowód czego nadesłał stosowne zaświadczenie. Wnioskodawca dołączył ponadto Orzeczenie Lekarza Orzecznika ZUS z dnia [...] marca 2013 r. ustalające, że nie jest on częściowo niezdolny do pracy oraz odpis wyroku Sądu Rejonowego w S. [...] Wydział [...] z dnia [...] maja 2013 r., na podstawie którego orzeczono o podwyższeniu alimentów zasądzonych na rzecz małoletniej A. G. - córki skarżącego. Na pytanie referendarza sądowego o aktualne źródła dochodu skarżący oświadczył, że utrzymuje się z pracy dorywczej (sezonowe prace rolne). Z tego tytułu ma zagwarantowane wyżywienie oraz podstawowe środki do życia. Stwierdzono, co następuje: Prawo pomocy stanowi wyjątek od obowiązującej w postępowaniu przed sądem administracyjnym zasady ponoszenia przez stronę kosztów postępowania związanych z jej udziałem w sprawie (wyrażonej w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: P.p.s.a. Stosownie do treści przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., może zostać ono przyznane osobie fizycznej w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania. Ocena okoliczności przedstawionych w złożonym wniosku oraz piśmie z dnia 23 maja 2014 r. uzasadnia przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym. Skarżący do dnia 28 lutego 2014 r. otrzymywał rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy. Jednak dochód ten, wobec negatywnej opinii lekarza orzecznika ZUS został skarżącemu odebrany. Aktualnie skarżący utrzymuje się z pracy dorywczej oraz dzięki pomocy znajomych. Wnioskodawca nie posiada żadnego majątku ani przedmiotów wartościowych. Wskazane okoliczności potwierdzają, że skarżący nie posiadając stałych, wystarczających dochodów nie jest w stanie poczynić oszczędności, które mogłyby zostać przeznaczone na pokrycie kosztów sądowych oraz kosztów zastępstwa procesowego w niniejszej sprawie. W sytuacji bowiem, gdy skarżący nie dysponuje zasobami pieniężnymi, ani wartościowymi przedmiotami, które mógłby zbyć w celu pozyskania dodatkowych środków, a jedyne źródło jego utrzymania stanowi praca dorywcza oraz doraźna pomoc osób bliskich, nie ulega wątpliwości, że nie jest on w stanie wygospodarować środków na pokrycie jakichkolwiek kosztów postępowania. Należy zatem uznać, iż aktualna sytuacja materialna wnioskodawcy, w szczególności brak stałych dochodów oraz majątku, który mógłby spieniężyć, pozwala na stwierdzenie, że zasadnym jest przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.