IV SA/Wa 681/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. na postanowienie Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy - oddala skargę - Zaskarżonym postanowieniem z [...] stycznia 2012 r. Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego, na podstawie art. 134, w zw. z art. 127 § 3 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej K.p.a., stwierdził niedopuszczalność wniesienia przez M. sp. z o.o. zwany dalej P., o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem tego samego organu z 16 grudnia 2011 r. w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji – budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego ze studnią kopalną i szczelnym zbiornikiem wybieralnym w miejscowości B. Uzasadniając orzeczenie wskazano, iż wnoszący środki odwoławcze – nie będący inwestorem, nie jest do tego legitymowany z uwagi na treść normatywną art. 53 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) w związku z art. 64 ust. 1 tej ustawy. Musiało to prowadzić do stwierdzenia niedopuszczalności wniesienia środków odwoławczych. W skardze P., zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 53 ust. 5 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Poprzez przyjęcie, iż pomimo literalnego brzmienia regulacji art. 53 ust. 5 ustawy przepis ten ma zastosowanie także do uzgodnienia dokonywanego w myśl art. 87 ust. 5 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze (Dz.U. z 2006 r., Nr 130, poz. 1112 ze zm.). Z art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, iż dla decyzji o warunkach zabudowy może być wymagane inne uzgodnienie niż wskazane w art. 53 ust. 4, zaś przepis art. 53 ust. 5 dotyczy wyłącznie tych uzgodnień. Wywodzono, iż P. jest podmiotem mającym interes prawny we wniesieniu skargi, co do meritum. Odnotowano, iż prawodawca wprowadził, z uwagi na interes publiczny, ograniczenia, co do zabudowy terenów wokół lotnisk i obowiązek uzgadniania z Prezesem ULC projektu decyzji dotyczących inwestycji na tych terenach. Z kolei na zarządcy lotniska spoczywa obowiązek zapewnienia bezpieczeństwa lotów. Możliwość zakwestionowania uzgodnienia wydanego przez Prezesa ULC jest jedynym środkiem procesowym dla zapewnienia wykonywania zadań przez zarządcę lotniska. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, odwołując się do argumentacji sformułowanej w zaskarżonym akcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga, jako niezasadna podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. W rozpoznawanej sprawie spór sprowadza się do kwestii, czy stosując odpowiednio art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należy uznać, iż w postępowaniach o ustalenie warunków zabudowy ograniczenie, co do wniesienia środków odwoławczych wskazanych w art. 106 § 5 K.p.a., dotyczy wyłącznie uzgodnień wymienionych enumeratywnie w art. 53 ust. 4 ustawy (tak wywodzi Strona skarżąca), czy też należy je odnosić do wszystkich uzgodnień, których potrzeba uzyskania wynika z treści art. 60 ust. 1 ustawy (tak - organ administracji). Trafną jest w tym zakresie stanowisko organu administracji. Prawodawca wykorzystując w art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym pojęcie odpowiedniego stosowania art. 53 ust. 5 tej ustawy. wskazał, iż norma ta ma być wykładana w kontekście specyfiki regulacji, dla której ma być odpowiednio odniesiona. Należy podkreślić, iż zabieg ten nie jest przypadkowy, gdyż o ile dany przepis ma być stosowany wprost, prawodawca wyraża to w tym samym akcie w sposób adekwatny – patrz art. 60 ust. 1a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, regulując kwestie wydawania decyzji o lokalizacji inwestycji publicznego, odsyła wprawdzie expressis verbis do art. 53 ust. 4, jednak jego odpowiednie znaczenie, w kontekście decyzji o warunkach zabudowy, jest takie, iż dotyczy on wszelkiego rodzaju uzgodnień z organami administracji, w zakresie wskazanym w art. 60 ust. 1 ustawy. Wobec tego bez znaczenia są wywody skargi, iż art. 53 ust. 5 nie wymaga interpretacji, gdyż stosownej wykładni wymaga - na skutek użycia w nim pojęcia odpowiednie stosowanie - w art. 64 ust. 1 ustawy. Należy podkreślić, iż analogiczny sposób rozumienia wskazanych regulacji prezentowany jest w dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (porównaj postanowienie z 12 kwietnia 2012 r. sygn. akt II OSK 743/12 - dostępne w CBOSA). Trzeba mieć na uwadze, iż do tożsamych wniosków prowadzą względy wykładni celowościowej. Trudno doszukać się racjonalnego uzasadnienia dla rozwiązań systemowych, opartych na założeniu, iż w procesie uzyskiwania decyzji o warunkach zabudowy stanowiska organów wyspecjalizowanych, wskazanych w art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym byłyby niezaskarżalne dla osób trzecich (np. w kwestii ochrony przeciwpowodziowej – pkt 11 lit b) w innych zaś zaskarżalne – np. gdy chodzi o orzeczenie organu wyspecjalizowanego z zakresu bezpieczeństwo ruchu lotniczego. Należy przy tym podkreślić, iż brak możliwości wniesienia środków odwoławczych nie wyklucza żądania kontroli legalności stanowisk organów uzgadniających przez inne niż inwestor strony postępowania - w związku z treścią art. 142 K.p.a. Z mocy art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o warunkach zabudowy nie może być sprzeczna z przepisami szczególnymi w tym dotyczącymi bezpieczeństwa eksploatacji lotnisk, a urzeczywistnienie tych wymagań materialnych jest zabezpieczone m.in. poprzez wprowadzenie ustawą - Prawo lotnicze wymagania uzgodnienia z organem wyspecjalizowanym – Peresem ULC. O ile określony podmiot, w myśl stosownych regulacji prawa materialnego, ma interes prawny w sprawie ustalenia warunków zabudowy, gdyż warunki tej decyzji mogą dotyczyć jego prawnie chronionych dóbr, jest on stroną postępowania w przedmiocie warunków zabudowy a więc także stosownego postępowania w przedmiocie uzgodnienia. Chybione są wobec tego wywody Strony skarżącej, jakoby jedynym zabezpieczeniem procesowym dla ochrony jej interesu mógł być udział w postępowaniu uzgodnieniowym. Jeżeli P. ma interes prawny w sprawie, jest stroną całego postępowania w przedmiocie warunków zabudowy i stosowną decyzję może kwestionować w drodze wniesienia odwołania (art. 127 §. 1 K.p.a.). Jednak kwestia rozważań, czy Strona skarżąca ma interes prawny w sprawie o ustalenie warunków zabudowy, wykracza poza granice niniejszej sprawy, gdzie przedmiotem kontroli legalności jest orzeczenie procesowe o niedopuszczalności wniesienia środków odwoławczych. Uwzględnienie przeszkód procesowych poprzedza merytoryczne badanie sprawy w ramach, którego może być wyłącznie oceniany interes prawny. Natomiast skarżący P. miał niewątpliwie interes prawny, w rozumieniu art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), gdy chodzi o wniesienie niniejszej skargi, bowiem zaskarżonym orzeczeniem przesądzono o jego prawach i obowiązkach co do możliwości wniesienia środków odwoławczych. Strona mogła skutecznie żądać kontroli przez sąd administracyjny legalności orzeczenia dotyczącego jej sytuacji procesowej. Skarga ta jest też oczywiście, ze wskazanych wcześniej przyczyn dopuszczalna. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.