IV SA/Wa 681/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska – Litwiniec po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. V. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. V. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy, odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej oraz wydalenia z terytorium RP postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Wraz ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...], w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy, odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej oraz wydalenia w terytorium RP wobec stwierdzenia braku podstaw do udzielenia zgody na pobyt tolerowany, skarżący A. V. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi A. V. wskazał, że w kraju pochodzenia grozi mu i jego rodzinie realne niebezpieczeństwo, ponieważ otrzymuje groźby od swoich byłych konkurentów działających na rynku produkcyjno – usługowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 tekst jedn. zwaną dalej Ppsa), Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący co prawda nie uzasadnił samego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jednak swoje obawy związane z przymusową deportacją zawarł w uzasadnieniu skargi. Zaskarżona decyzja oprócz skarżącego obejmuje jego żonę i małoletnią córkę. Najdalej idącym skutkiem tej decyzji jest wydalenie całej rodziny A. V. z Polski do kraju pochodzenia. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt II OZ 16/12, następstwem wykonania decyzji o wydaleniu jest opuszczenie przez cudzoziemca terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Jeżeli skutek ten nastąpi, wbrew woli strony, przed rozpoznaniem przez sąd sprawy legalności skierowanej w stosunku do niej decyzji, cudzoziemiec, jako strona postępowania sądowego, zostaje pozbawiony jednego z zasadniczych uprawnień procesowych, tj. możliwości osobistego uczestnictwa w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Udzielenie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji administracyjnej do czasu zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie decyzji, która skutkuje wydaleniem (nakazaniem opuszczenia terytorium RP) cudzoziemca, stanowi o zachowaniu standardów rzetelnej procedury i urzeczywistnieniu prawa strony do sądu, które polega nie tylko na samym prawie do rozpoznania sprawy. Niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie sprowadza się jednakże tylko do zagadnienia procesowego, wyrażającego się w potrzebie zagwarantowania stronie skarżącej możności obrony swych praw przez sądem. Nie można bowiem tracić z pola widzenia również tego, że wykonanie decyzji w przedmiocie wydalenia skutkować będzie nieudzielaniem cudzoziemce ochrony konwencyjnej w sytuacji, gdy może się okazać, że skarga podlega uwzględnieniu i nie było wystarczających podstaw prawnych do odmowy objęcia cudzoziemca przez Państwo taką ochroną. Powyższe stanowisko należy podzielić, w związku z tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł na podstawie art. 61 § 3 i § 5 Ppsa jak w sentencji.