IV SA/Wa 683/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Balicka, Sędziowie Sędzia WSA Kaja Angerman, Sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.), Protokolant Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi Gminy C. nad [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. na rzecz skarżącej Gminy C. nad [...] kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] lutego 2008 r., nr [...], o stwierdzeniu nieważności decyzji Starosty P. z dnia [...] września 2007 r., nr [...], w sprawie wyrażenia zgody na zamknięcie składowiska odpadów komunalnych w miejscowości J., gmina C. nad [...] wraz z określeniem technicznego sposobu zamknięcia, daty zaprzestania przyjmowania odpadów, określenia harmonogramu prac związanych z rekultywacją, określenia warunków nadzoru i ustalenia ważności decyzji. Na tę decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła Gmina C. nad [...]. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: Decyzją z dnia [...] stycznia 2002 r. nr [...] Starosta P., działając na podstawie art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy -Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 100 poz. 1085 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą wprowadzającą, zobowiązał Wójta Gminy C. nad [...], jako zarządzającego składowiskiem odpadów, zlokalizowanym w J., do przedłożenia przeglądu ekologicznego składowiska do dnia [...] czerwca 2002 r. Przegląd został złożony Staroście w czerwcu 2002 r. Dnia [...] stycznia 2007 r. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska wydał zarządzenie pokontrolne, nr [...], w wyniku którego Starosta P. wydał decyzję z dnia [...] sierpnia 2007 r., nr [...], którą zobowiązał Wójta Gminy C. nad [...], na podstawie art. 362 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. - Dz. U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902 z późn. zm.), do przywrócenia środowiska do stanu właściwego na terenie przedmiotowego składowiska odpadów. W dniu [...] września 2007 r. Starosta P., działając na podstawie art. 54 ust. 1. ust. 2 pkt 2 oraz ust. 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r., Nr 39, poz. 252 z późn. zm.) wydał na wniosek Gminy C. nad [...], decyzję w sprawie wyrażenia zgody na zamknięcie składowiska odpadów komunalnych w miejscowości J. wraz z określeniem technicznego sposobu zamknięcia, daty zaprzestania przyjmowania odpadów, Sygn. akt IV SA/Wa 683/10 określenia harmonogramu prac związanych z rekultywacją, określenia warunków nadzoru i ustalenia terminu ważności decyzji. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. o zbadanie legalności tej decyzji. Decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. Kolegium stwierdziło nieważność decyzji z uwagi na jej wydanie z rażącym naruszeniem prawa. Decyzja ta została następnie utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] kwietnia 2008 r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium podniosło, że w dniu wejścia w życie ustawy o odpadach tj. 1 października 2001 r. składowisko położone w J. nie spełniało wymogów dla składowisk odpadów, określonych tą ustawą. Wobec tego w stosunku do składowiska zastosowanie znajdowała ustawa z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy - Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw. Dlatego też Starosta P. prawidłowo zobowiązał Wójta Gminy C. nad [...], decyzją z dnia [...] stycznia 2002 r., do przedłożenia, do dnia [...] czerwca 2002 r., przeglądu ekologicznego przedmiotowego składowiska odpadów. Starosta powinien był następnie, do dnia [...] grudnia 2003 r., wydać decyzję w jednym z trzech trybów przewidzianych w art. 33 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 oraz ust. 6 ww. ustawy wprowadzającej. Starosta jednak takiej decyzji nie wydał. Jak wskazało Kolegium fakt nie wydania przez Starostę P. decyzji do dnia [...] grudnia 2003 r. nie uzasadnia prowadzenia dalszego postępowania, zmierzającego do zamknięcia składowiska odpadów na podstawie ustawy o odpadach i wydania przez Starostę decyzji o wyrażeniu zgody na zamknięcie składowiska w trybie art. 54 tej ustawy. Obiekt ten nie zalicza się bowiem do składowisk odpadów w rozumieniu art. 3 ust. 3 pkt 16 cyt. ustawy. Wskazany w art. 50 - 63 ustawy o odpadach sposób powstania, prowadzenia i likwidacji składowisk odpadów dotyczy tylko obiektów, które spełniają wymogi ustawy i tylko w odniesieniu do tych składowisk mogą być stosowane jej przepisy. Wyrażenie zgody na zamknięcie składowiska, które nie spełnia tych wymogów, w opinii Kolegium stanowi rażące naruszenie prawa. Nie istniała bowiem podstawa faktyczna ani prawna do zastosowania w odniesieniu do przedmiotowego składowiska, w celu jego zamknięcia, trybu wskazanego w ustawie o odpadach. Obiekt nie spełnia przesłanek z art. 3 ust. 3 pkt 16 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach, lecz jest obiektem Sygn. akt IV SA/Wa 683/10 utworzonym i prowadzonym w oparciu o ustawę z dnia 27 czerwca 1997 r. o odpadach (Dz. U. Nr 96, poz. 592 z późn. zm.). Takie składowisko można było zamknąć lub dostosować jego funkcjonowanie do przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach na podstawie art. 33 powołanej wyżej ustawy wprowadzającej. Skoro zaś tego nie zrobiono, to obecnie nie ma możliwości zastosowania, w celu zamknięcia składowiska przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Gmina C. nad [...] wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej lub o stwierdzenie jej nieważności. Skarżąca podniosła, że analiza art. 33 ustawy wprowadzającej i art. 54 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach prowadzi do wniosku, że zgodnie z tymi regulacjami może zapaść rozstrzygnięcie zawierające analogiczne istotne elementy. Powołanie błędnej podstawy prawnej przy rozstrzygnięciu mającym umocowanie w przepisach rangi ustawy nie oznacza spełnienia przesłanki określonej w art. 156 § 1 pkt 2 kpa i nie stanowi rażącego naruszenia prawa. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. powtórzyło argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 2 grudnia 2008 r. sygn. akt IV SA/WA 1111/08 uznając skargę za niezasadną, wskazał, że przedmiotowe składowisko odpadów, w dniu wejścia w życie ustawy o odpadach, tzn. dnia 1 października 2001 r. nie było składowiskiem odpadów w rozumieniu art. 3 ust. 3 pkt 16 tej ustawy. Zgodnie z tym artykułem przez składowisko odpadów rozumie się obiekt budowlany przeznaczony do składowania odpadów. Wobec powyższego, w odniesieniu do tego obiektu zastosowanie znajdowały przepisy ustawy wprowadzającej, które pozwalały na dostosowanie istniejących składowisk do wymogów przepisów ustawy o odpadach. Sąd I instancji podał także, że na podstawie art. 33 ust. 1 ustawy wprowadzającej organ zarządzający miał obowiązek przedłożyć, do dnia [...] czerwca 2002 r. przegląd ekologiczny istniejącego składowiska. Następnie w t rybie art. 33 ust. 2 ustawy wprowadzającej, jeżeli z przeglądu ekologicznego wynikła konieczność dostosowania funkcjonowania składowiska do wymogów przepisów ustawy o odpadach, organ ochrony środowiska, Sygn. akt IV SA/Wa 683/10 w terminie do dnia [...] grudnia 2003 r., miał w drodze decyzji określić sposób dostosowania składowiska odpadów do wymogów przepisów o odpadach, a w szczególności określić niezbędne wyposażenie składowiska, konieczne do jego prawidłowego funkcjonowania, lub zobowiązać zarządzającego składowiskiem do wystąpienia z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę, lub jego zmianę, którego przedmiotem będzie przebudowa składowiska odpadów, określając jednocześnie termin złożenia tego wniosku. Jeżeli na skutek dokonania przeglądu ekologicznego istniejącego składowiska odpadów ujawnił się brak możliwości dostosowania jego funkcjonowania do wymogów przepisów ustawy o odpadach, organ mógł także, z urzędu, na podstawie art. 33 ust. 6 ustawy wprowadzającej, w terminie do dnia [...] grudnia 2003 r., wydać decyzję o zamknięciu składowiska, określając termin zamknięcia oraz niezbędne działania do wykonania w czasie eksploatacji przed zamknięciem. W niniejszej sprawie w czerwcu 2002 r., sporządzony został Przegląd Ekologiczny Składowiska Odpadów Komunalnych w J. Jednakże procedura ta nie została przez Starostę P. zakończona wydaniem omówionych wyżej decyzji, o których mowa w art. 33 ust. 2 i 6 ustawy wprowadzającej. Brak wydania, do dnia [...] grudnia 2003 r., decyzji o sposobie dostosowania składowiska do przepisów ustawy o odpadach, bądź decyzji zobowiązującej zarządzającego składowiskiem do wystąpienia z wnioskiem o pozwolenie na budowę lub jego zmianę, czy też decyzji o zamknięciu składowiska skutkuje brakiem możliwości wydania takich decyzji po tej dacie. Wskazany termin jest bowiem terminem prawa materialnego i jako taki nie podlega przywróceniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał też, że po dniu [...] grudnia 2003 r. postępowanie w sprawie zamknięcia przedmiotowego składowiska odpadów, nie może być prowadzone w oparciu o przepisy aktualnie obowiązującej ustawy o odpadach, ponieważ obiekt ten nadal nie stanowi składowiska w jej rozumieniu. Sąd I instancji stwierdził, iż słusznie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. orzekło, że decyzja Starosty P. z dnia [...] września 2007 r. wydana została w oparciu o przepis, który nie znajdował zastosowania w sprawie. Co oznacza, że organ dopuścił się rażącego naruszenia prawa, czego skutkiem było stwierdzenie przez Kolegium nieważności powyższej decyzji, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Sygn. akt IV SA/Wa 683/10 W obrocie prawnym funkcjonuje decyzja Starosty P. z dnia [...] sierpnia 2007 r. zobowiązująca Wójta Gminy C. nad [...] do przywrócenia, na terenie przedmiotowego składowiska odpadów, środowiska do właściwego stanu, wydana na podstawie art. 362 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. -Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902 ze zm.), dalej Prawo ochrony środowiska. Na podstawie tej ustawy powinny być podejmowane dalsze czynności w sprawie. W wyniku wniesionej przez Gminę C. nad [...] skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2010 r. sygn. akt II OSK 606/09 uchylił powyższy wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji oceniając zaskarżoną decyzję nie wziął pod uwagę całości materiału dowodowego, to co się zarzuca w skardze kasacyjnej, a w szczególności zarządzenia pokontrolnego z dnia [...] stycznia 2007 r. [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, do czego był zobowiązany na mocy art. 133 § 1 p.p.s.a. Przeprowadzona kontrola składowiska opadów i sporządzone zarządzenie pokontrolne, są czynnościami przewidzianymi w art. 54 ust. 2 i 2a ustawy o odpadach, zmierzającymi do zamknięcia składowiska odpadów, o czym również wspomniano w tym zarządzeniu. Nie wiadomo więc dlaczego organ, który przeprowadził kontrolę i przygotował zarządzenie pokontrolne, w kilka miesięcy później wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty P. z dnia [...] września 2007 r. Nie wyjaśniono też wzajemnej relacji pomiędzy decyzjami Starosty P. z dnia [...] sierpnia 2007 r. i z dnia [...] września 2007 r., czy wydanie tych decyzji spełnia warunki określone w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., jak wnioskowano w piśmie [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2007 r. Niewyjaśnienie powyższych okoliczności i niewzięcie ich pod uwagę przy podjęciu zaskarżonego wyroku, uzasadnia trafność zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Nie można też w ocenie Naczelnego Sądu administracyjnego zgodzić się ze stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C., zaakceptowanym przez Sąd I instancji, że w niniejszej sprawie decyzja Starosty P. z dnia [...] września 2007 r. została wydana z rażącym naruszeniem Sygn. akt IV SA/Wa 683/10 prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), gdyż z faktu, że składowisko odpadów komunalnych w miejscowości C. nad [...] nie spełnia wymogów określonych w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach, nie można wnioskować o wyłączeniu zastosowania przepisu art. 54 ust. 1, ust. 2 pkt 2 i ust. 4 tej ustawy. Prawdą jest, że w stosunku do przedmiotowego składowiska odpadów powinny mieć zastosowanie w pierwszej kolejności przepisy art. 33 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy - Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw, jednak terminy tam określone do podejmowania stosownych procedur, w tym do wydania decyzji o zamknięciu składowiska odpadów, upłynęły już i nie można ich przywrócić. Zgodnie więc z poglądem przyjętym przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. i stanowiskiem Sądu I instancji wyrażonym w zaskarżonym wyroku, skoro w stosunku do takiego składowiska odpadów jak to w C. nad [...], nie można już zastosować ww. przepisów ustawy wprowadzającej z dnia 27 lipca 2001 r., nie można też zastosować przepisów ustawy o odpadach, to nie ma prawnych możliwości zamknięcia takiego składowiska odpadów, które jest nielegalne. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można zgodzić się z takim poglądem, gdyż nie można przyjmować wykładni przepisów prawa prowadzącej do wykazania, że istnieje w obowiązującym porządku prawnym luka prawna, a do tego prowadzi stanowisko Sądu zaprezentowane w zaskarżonym wyroku. Składowisko odpadów komunalnych niespełniające wymogów ustawowych jest po prostu "nielegalnym składowiskiem odpadów", tak jak to określono w piśmie Ministerstwa Środowiska z dnia [...] marca 2007 r. (k. 30) i skoro nie zamknięto go na podstawie przepisów ustawy wprowadzającej z dnia 27 lipca 2001 r. to musi być możliwość wykonania tego w oparciu o przepisy aktualnie obowiązującej ustawy o odpadach z dnia 27 kwietnia 2001 r. W powyżej powołanym piśmie Ministerstwa Środowiska, co prawda zaleca się stosowanie art. 362 Prawa ochrony środowiska, a nie art. 54 ustawy o odpadach, jednak pisma tego nie można traktować jako oficjalnej wykładni prawa wiążącej organy, gdyż nie zawiera ono żadnego uzasadnienia prawnego. Poza tym ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach w tej sprawie, jak się wydaje, jest aktem prawnym o charakterze lex specialis w przeciwieństwie do ustawy - Prawo ochrony środowiska, a jeżeli tak nie jest to należało to odpowiednio wyjaśnić i uzasadnić. Sygn. akt IV SA/Wa 683/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sąd rozpoznał skargę na decyzję SKO na tej podstawie, iż sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolowanie działalności administracji publicznej pod kątem jej zgodności z prawem (art.1§1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. z dnia 20 września 2002 r., Nr 153, poz.1269 z późn.zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art.3§2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm. - zwanej dalej "p.p.s.a."). Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja SKO, podobnie jak i utrzymana nią w mocy decyzja wcześniejsza wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa. Stosownie do art.190 p.p.s.a. zdanie pierwsze p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W swoim wyroku z dnia 9 kwietnia 2010 r. NSA wskazał, że przy ponownej ocenie przez Sąd I instancji legalności decyzji SKO z dnia [...] kwietnia 2008 r., wydanej w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty P. z dnia [...] września 2007 r. w sprawie wyrażenia zgody na zamknięcie składowiska odpadów komunalnych w miejscowości C. nad W. należy dokonać oceny materiału dowodowego sprawy, tj. w szczególności zarządzenia pokontrolnego z dnia [...] stycznia 2007 r., wydanego przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska oraz oceny relacji pomiędzy decyzjami Starosty P. z dnia [...] sierpnia 2007 r. i z dnia [...] września 2007 r. w kontekście art.156§1 pkt 3 k.p.a. NSA dokonał również wiążącej w niniejszej sprawie wykładni przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach. Stosownie do powyższego należy stwierdzić, że w zarządzeniu pokontrolnym z dnia [...] stycznia 2007 r. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska sformułował, w oparciu o wyniki przeprowadzonej w dniu [...] grudnia 2006 r. kontroli problemowej dot. eksploatacji składowiska odpadów w J., szereg zaleceń dotyczących funkcjonowania składowiska odpadów w J. Uzasadniając konieczność wypełnienia tych zaleceń, wskazano na szereg braków i uchybień w działalności składowiska. W konkluzji zarządzenia zawarto pouczenie, że "wszystkie wymienione powody, w przypadku niedostosowania składowiska do wymagań prawa Sygn. akt IV SA/Wa 683/10 stanowią o potrzebie niezwłocznego zamknięcia składowiska odpadów w J. (art.54 ust.2a ustawy o odpadach)". Z treści zarządzenia wynika zatem w sposób oczywisty, że celem jego wydania było wyegzekwowanie od podmiotu prowadzącego składowisko odpadów w J. dostosowania tego składowiska do stanu zgodnego z prawem pod rygorem zamknięcia składowiska w trybie przewidzianym w ustawie o odpadach. Powyższe oznacza, że w ocenie organu dopuszczalność zastosowanie wspomnianego trybu w odniesieniu do przedmiotowego składowiska nie budziła zastrzeżeń. Powyższe należy odnotować, aczkolwiek z formalnego punktu widzenia sam fakt sformułowania przez organ oceny o dopuszczalności zastosowana przepisów ustawy o odpadach w sprawie nie przesądzał o tym, że dopuszczalność taka rzeczywiście istnieje. W ocenie Sądu nie można skutecznie wywodzić, że decyzja z dnia [...] września 2007 r. jest decyzją wydaną w sprawie rozstrzygniętej wcześniejszą decyzją administracyjną, tj. decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r., albowiem pomiędzy decyzjami nie zachodzi tożsamość, co wynika z faktu, że obie te decyzje wydano na podstawie różnych przepisów prawa materialnego. Decyzję z dnia [...] sierpnia 2007 r. wydano na podstawie art.362 ust.1 pkt 2 i ust.2 Prawa ochrony środowiska, podczas gdy decyzję z dnia [...] września 2007 r. wydano na podstawie art.54 ust.1, ust.2 pkt 2, ust.4 ustawy o odpadach. Obowiązek uwzględnienia przez Sąd przy ponownym rozpoznaniu skargi na decyzję SKO z dnia [...] kwietnia 2008 r. wykładni przepisów ustawy o odpadach sformułowanej w wyroku NSA z dnia 9 kwietnia 2010 r. prowadzi do wniosku, że przesłanki, w oparciu o które organ uznał decyzję Starosty P. z dnia [...] września 2007 r. za obarczoną rażącym naruszeniem prawa były błędne. Podkreślenia wymaga, że stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej stanowi wyłom w zasadzie trwałości decyzji administracyjnych, ustanowionej w art.16§1 k.p.a. Z uwagi na doniosłość tej zasady zaistnienie przesłanki powodującej stwierdzenie nieważności musi być oczywiste i oczywistość tę właściwy organ ma obowiązek wykazać (wyrok NSA z dnia 22 października 1999 r., I SA 8/98, publ. w LEX nr 47276). Z powyższego wynika, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej bada się nie wszystkie uchybienia kwestionowanej decyzji, a tylko uchybienia o charakterze kwalifikowanym wymienione w art.156§1 k.p.a. Sygn. akt IV SA/Wa 683/10 Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wypracowało konsekwentne stanowisko odnośnie właściwego rozumienia terminu "rażące naruszenie prawa", o którym mowa w art.156§1 pkt 2 k.p.a., zastosowanym przez SKO. Stosownie do powyższego rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z przepisami prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Cechą rażącego naruszenia prawa jest również to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią zastosowanego w niej przepisu. Nie chodzi przy tym o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (wyrok NSA z dnia 26 września 2000 r., sygn. akt 2998/99, publ. w LEX nr 51249). O rażącym (a nie jakimkolwiek) naruszeniu prawa można mówić, gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono, albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązek. Cechą rażącego prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą (wyrok NSA z dnia 11 sierpnia 2000 r., III SA 1935/99, publ. LEX nr 47008). Z wyroku NSA wynika, że składowisko odpadów komunalnych nie spełniające kryteriów składowiska określonych w ustawie o odpadach należy uznać za nielegalne składowisko odpadów. Uznać także należy, że skoro takie składowisko nie zostało zamknięte na podstawie przepisów ustawy wprowadzającej z dnia 27 lipca 2001 r., to musi istnieć prawna możliwość zamknięcia takiego składowiska na podstawie przepisów ustawy o odpadach. Wynika stąd, że wydana na podstawie przepisów ustawy o odpadach decyzja wyrażająca zgodę na zamknięcie składowiska nie narusza prawa. Odmienny pogląd przyjęty przez SKO jest zatem wadliwy. Wydanie przez Starostę decyzji z dnia [...] września 2007 r. na podstawie art.54 ust.1, ust.2 pkt 2 ustawy o odpadach nie stanowi zatem rażącego naruszenia prawa. W następstwie uprawomocnienia się niniejszego wyroku SKO ponownie rozpozna wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z uwzględnieniem ocen sformułowanych powyżej. Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145§1 ust.1 lit.a, art.152 oraz art.200 p.p.s.a.