IV SA/Wa 688/16

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Karolina Kisielewicz – Malec po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H.I. o przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi H.I. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uznania za repatrianta postanawia: - odmówić skarżącej zwolnienia od kosztów sądowych. Skarżąca H.I. we wniosku o przyznanie prawa pomocy z 2 marca 2016 r. domagała się zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu podała, że nie jest w stanie uiścić kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu. Skarżąca wyjaśniła, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z mężem, który jest zatrudniony za wynagrodzeniem 2.499,32 zł. netto miesięcznie. Z kolei H.I. osiąga dochód z emerytury w wysokości 675 zł. miesięcznie. Wnioskodawczyni podała również, że jest właścicielem mieszkania o powierzchni 57,30 m2, w którym mieszka wraz z mężem oraz synami (z synami nie prowadzi jednak wspólnego gospodarstwa domowego i nie pozostają oni na jej utrzymaniu). Wyjaśniła, że koszty wyżywienia dwuosobowej rodziny kształtują się na poziomie 1.200 zł. miesięcznie, na czynsz za mieszkanie wydaje 218 zł., opłaty za wodę - 234 zł., opłaty za energię - 75 zł., gaz i ogrzewanie - 513 zł., leki - 100 zł. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W ocenie referendarza sądowego, wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych nie zasługuje na uwzględnienie. instytucja prawa pomocy stanowi wyjątek od zasady przewidzianej w art. 199 p.p.s.a., zgodnie z którą strony samodzielnie ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. Udzielenie stronie prawa pomocy jest formą dofinansowania jej z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście obiektywnie niemożliwe. Ubiegający się o taką pomoc winien więc w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania siebie i rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające - może zwrócić się o pomoc państwa. Z przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. wynika, że prawo pomocy w zakresie częściowym (polegającym m.in. na zwolnieniu od kosztów sądowych) przyznaje się osobom, które wykażą, że poniesienie kosztów postępowania będzie się wiązało z nadmiernym obciążeniem ich domowego budżetu, powodując uszczerbek w utrzymaniu koniecznym. Mając na uwadze że miesięczny dochód skarżącej i jej męża wynosi 3.175,52 zł. netto, a ich wydatki nie więcej niż 2.000 zł miesięcznie (nie wszystkie ze wskazanych wydatków są ponoszone co miesiąc), stwierdzić należy, że skarżąca jest w stanie uiścić wpis od skargi w wysokości 200 zł. bez uszczerbku w koniecznym utrzymaniu. Z przedstawionych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 2 pkt 7 ppsa, orzeczono jak w postanowieniu.