IV SA/Wa 69/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie sędzia WSA Łukasz Krzycki, sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lipca 2013 r. sprawy ze skargi A.R. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy dokonania zmiany użytku gruntowego oddala skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2012r. – zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez A.R. – utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] września 2012r. o odmowie wprowadzenia zmiany do ewidencji gruntów i budynków w zakresie użytku gruntowego w działce nr ewidencyjny [...] z obrębu [...]. Organ orzekał w następującym stanie faktycznym: Pismem z dnia [...] maja 2012r. A.R. wniósł o "przywrócenie statusu działki, tak jak było od 1953r., gruntu [...]". Stwierdził, że organ dopuścił się naruszenia przepisów przeprowadzając modernizację gruntów w zakresie także działki stanowiącej jego własność bez powiadomienia go o tych czynnościach. Sprecyzował, że wnosi o przywrócenie zapisu gruntu rolnego klasy V i VI z wydzielonym terenem budowlanym, na którym stoi budynek mieszkalny. Prezydent W. po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego decyzją nr [...] odmówił dokonania zmiany użytku gruntowego wykazanego dla działki nr [...] poprzez przywrócenie użytku rolnego klasy V i VI z wydzielonym terenem zabudowanym sprzed zatwierdzenia modernizacji ewidencji. Organ zwrócił uwagę, że o zaliczeniu gruntów do poszczególnych użytków gruntowych decyduje faktyczny sposób ich wykorzystania ustalony w oparciu o kryteria wymienione w załączniku nr 6 do rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454). W granicach poszczególnych działek zasięg użytku "B" powinien być obszarem zwartym o granicach w miarę możliwości regularnych, zawierającym w sobie grunty zajęte min. pod budynki gospodarcze, komunikację, zieleń przydomową, przydomowe place gier i zabaw itp. Grunty wykazane w operacie modernizacyjnym jako grunty zabudowane użytkowane są jako tereny mieszkaniowe nie związane z produkcją rolniczą. Żaden z budynków nie jest wykorzystywany do produkcji rolniczej, istniejące boisko sportowe o nawierzchni utwardzonej, ogródek przydomowy, nasadzenia drzewek owocowych, nie mające charakteru produkcji rolniczej potwierdzają, że przedmiotowa działka nie stanowi użytku rolnego. Wskutek odwołania wniesionego przez A.R. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2012r utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu wskazano, że właściciele działki nr [...] nie składali w ustawowym terminie zarzutów do danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków ujawnionych w operacie modernizacyjnym. Wobec powyższego nie było podstaw prawnych, aby w trakcie procedury modernizacyjnej orzekać w drodze decyzji. Wniosek skarżącego podlega rozpatrzeniu zgodnie z art. 24 a ust. 12 ustawy z dnia z 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2005 r. nr 240, poz. 2027 ze zm.). Organ wyjaśnił, że użytek gruntowy i kontur klasyfikacyjny B/RVI o powierzchni 0,0919 ha obejmował teren zabudowany wg stanu z czasu założenia ewidencji. Opis sposobu zagospodarowania działki zamieszczony w protokole oględzin w dniu [...] lipca 2012r. , wykonane wówczas zdjęcia oraz zdjęcia satelitarne dostępne w Internecie świadczą, że właściciele nie zadbali o ład przestrzenny na działce i nie wyodrębnili części wykorzystywanej na cele mieszkalne i część ogrodniczą. Przy obecnym stanie działki trudno stalic granicę między gruntami zabudowanymi, a użytkami rolniczymi. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A.R.. Skarżący wniósł o ustalenie, że przeprowadzona modernizacja nie dotyczył działki nr [...], stwierdzenie, że wypis z rejestru gruntów z dnia [...] sierpnia 2011r. potwierdza nieprawdę, o przeprowadzenie dowodu na gruncie w celu ustalenia, że na działce znajdują się opisane w rejestrze budynki, uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W obszernym uzasadnieniu skargi w pierwszej kolejności zakwestionowano fakt, że modernizacja gruntów przeprowadzona w [...]r. objęła także działkę nr [...] – modernizacje wykonuje się bowiem z udziałem właściciela gruntu. Wprowadzone zmiany użytku gruntowego w działce nr [...] spowodowały podniesienie podatku gruntowego od spornej nieruchomości czterokrotnie. Skarżący wnosi o przedłożenie dokumentów, z których wynika, że modernizacja objęła jego działkę oraz, że odbyła się z jego udziałem. Skarżący kwestionuje zapis w ewidencji dotyczący roku zakończenia budynku mieszkalnego i twierdzi, że inna jest jego powierzchnia użytkowa oraz, że został oddany do użytku nie w [...]r, lecz [...]r. Dalej twierdzi, że drugi z budynków powstał nie w [...]r. lecz w latach [...]-[...]. Dalej zgłasza zastrzeżenia do danych zawartych w kartotece budynków. Te błędy z kartoteki budynków w jego ocenie spowodowały, że organ przyjął iż działka zabudowana jest budynkami mieszkalnymi i innymi budynkami o funkcji mieszkaniowej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, zajmując stanowisko jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Z przepisu art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w skardze podstawą prawną. Oznacza to, że w ramach kontroli zaskarżonego aktu Sąd jest uprawniony do badania jego legalności w zakresie wykraczającym poza granice wyznaczone zarzutami skargi. W konsekwencji Sąd jest zobowiązany do uwzględnienia skargi także wówczas, gdy dostrzeże uchybienia, których nie zauważyła strona wnosząca skargę. Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględni skargę, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Najpierw jednak Sąd stwierdza, że przy rozpatrywaniu skargi przez sąd pierwszej instancji doszło do naruszenia przepisów ustawy P.p.s.a. w stopniu pozbawiającym stronę udziału w postępowaniu. Mianowicie zawiadomienie o terminie rozprawy na dzień [...] sierpnia 2013r. dla skarżącego zostało doręczone sołtysowi (k. [...]) zgodnie z drukiem, który przewiduje taki sposób doręczenia. Przy czym w ocenie Sądu druk ten nie jest dostosowany do procedury sądowoadministracyjnej i jego zastosowanie powodować może uchybienia w doręczaniu pism sądowych w takim postępowaniu, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie i co Sąd orzekający obecnie przyznaje. Otóż stosownie do art. 65 § 2 p.p.s.a. do doręczania pism w postępowaniu sądowoadministracyjnym przez pocztę stosuje się tryb doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym, jeżeli przepisy P.p.s.a. nie stanowią inaczej. Oznacza to, że doręczenia pism w tym postępowaniu należy dokonywać z uwzględnieniem przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 października 2010 r. w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym (Dz. U. z 2010 r. Nr 190, poz. 1277), które zostało wydane z delegacji przepisu art. 131 § 2 K.p.c. Z kolei przepis art. 138 § 1 K.p.c. stanowi, że jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo sądowe dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było - administracji domu, dozorcy domu lub sołtysowi, jeżeli osoby te nie są przeciwnikami adresata w sprawie i podjęły się oddania mu pisma. Analogiczny przepis, który znajduje się w procedurze sądowoadministarcyjnej nie przewiduje możliwości doręczenia w takiej sytuacji korespondencji sądowej sołtysowi (vide art. 72 P.p.s.a.). W takiej sytuacji – wobec regulacji art. 65 § 2 p.p.s.a. – nie jest możliwe zaakceptowanie doręczania w procedurze przed sądem administracyjnym pism także sołtysowi, pomimo, że rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 października 2010 r. taką możliwość doręczycielowi gwarantuje. Z tych względów, skoro skarżący nie miał możliwości udziału w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym ze względu na nieprawidłowe zawiadomienie o terminie rozprawy, prezentowanie stanowiska sądu odnośnie kwestii merytorycznych należało uznać za zbędne.