IV SA/Wa 69/15

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Monika Stępkowska – Bigiej po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego P. W. o przyznanie wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi K. K., K. K. i S. K. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania postanawia: odmówić przyznania wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Wyrokiem z dnia 21 września 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. K., K. K. i S. K. (dalej: "skarżących") na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. Postanowieniem z dnia 22 października 2015 r. Sąd przyznał stosowne wynagrodzenie wyznaczonemu w niniejszej sprawie pełnomocnikowi skarżących z urzędu – radcy prawnemu P. W. za pomoc prawną udzieloną skarżącym w pierwszej instancji, a postanowieniem z dnia 13 stycznia 2016 r. referendarz sądowy przyznał wynagrodzenie ww. pełnomocnikowi z urzędu w związku ze sporządzeniem przez niego opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku z dania 21 września 2015 r. Skarżący wnieśli osobiście skargę kasacyjną od wyroku z dnia 21 września 2015 r., która została odrzucona postanowieniem sądu z dnia 15 lutego 2016 r. W piśmie z dnia 1 marca 2016 r. pełnomocnik skarżących zwrócił się z wnioskiem o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w związku ze stwierdzeniem braku postaw do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 lutego 2016 r. oraz wniósł o zwrot wydatków korespondencji w łącznej wysokości 8,40 zł. Do wniosku dołączył pismo skierowane do skarżących, które w jego ocenie stanowi opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia sądu z dnia 15 lutego 2016 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Rozpoznając przedmiotowy wniosek zważono, co następuje: Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. dalej jako: "P.p.s.a.") wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stosownie do § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm. - zwanego dalej: "rozporządzeniem"), który dotyczy stawek minimalnych należnych pełnomocnikowi w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w postępowaniu administracyjnym w II instancji wynagrodzenie może być przyznane za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (§ 14 ust. 2 pkt 2 lit. a), sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej (§ 14 ust. 2 pkt 2 lit. b), za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (§ 14 ust. 2 pkt 2 lit. c) oraz w postępowaniu zażaleniowym (§ 14 ust. 2 pkt 2 lit. d). W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik z urzędu skarżących wystąpił z wnioskiem o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu polegającą na sporządzeniu opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 lutego 2016 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej wniesionej osobiście przez skarżących. W ocenie referendarza sądowego brak jest podstaw do przyznania w takim przypadku wynagrodzenia. Należy bowiem stwierdzić, że na wskazane przez pełnomocnika postanowienie Sądu z dnia 15 lutego 2016 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej skarżących, przysługuje zażalenie, a nie skarga kasacyjna (art. 194 § 1 pkt 7 P.p.s.a.). Nie znajduje zatem w tej sprawie zastosowania powołany wyżej § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia. Na marginesie należy podnieść, że postanowieniem referendarza sądowego z dnia 13 stycznia 2016 r. przyznano pełnomocnikowi skarżących stosowne wynagrodzenie w związku ze sporządzeniem przez niego opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej (od wyroku z 21 września 2015 r.) w niniejszej sprawie. Z tych względów na podstawie § 14 ust. 2 pkt 2 lit. powołanego rozporządzenia w związku z § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r. poz. 1805) oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.