IV SA/Wa 695/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Zielińska – Baran po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu K. M. od postanowienia Referendarza sądowego z dnia 5 maja 2016 r. o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi K.M. i S. M. na decyzję Wojewody [..] z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia i wypłaty odszkodowania za nieruchomość utrzymać w mocy postanowienie Referendarza sądowego Referendarz sądowy postanowieniem z dnia 5 maja 2016 r., w sprawie ze skargi K. M. i S. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia i wypłaty odszkodowania za nieruchomość, odmówił przyznania skarżącej K. M. prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu postanowienia Referendarz podał, że skarżąca nie wykazała, że poniesienie kosztów postępowania będzie się wiązało z nadmiernym obciążeniem jej domowego budżetu, powodując uszczerbek w utrzymaniu koniecznym. Postanowienie to doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 16 maja 2016r. W ustawowym terminie od powyższego postanowienia sprzeciw wniosła K. M. reprezentowana przez adwokata. W uzasadnieniu podniesiono, że Referendarz nietrafnie przyjął, że skarżąca posiada nieruchomość znacznej wartości – gospodarstwo rolne. Skarżący podniósł, że duża część polskich rolników, posiadających niewielkie gospodarstwa funkcjonuje na takiej zasadzie jak skarżący. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 – zwaną dalej P.p.s.a.) rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W myśl art. 245 § 1 P.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W niniejszej sprawie skarżąca wystąpiła o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, czyli o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Zgodnie z art. 245 § 3 P.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje m.in. zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków. Z kolei stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W ocenie Sądu prawidłowe jest stanowisko Referendarza sądowego, że skarżąca nie wykazała, iż poniesienie kosztów postępowania będzie się wiązało z nadmiernym obciążeniem jej domowego budżetu, powodując uszczerbek w utrzymaniu koniecznym. Jak wynika z akt sprawy skarżąca prowadzi wraz z mężem wspólne gospodarstwo domowe. Posiada gospodarstwo rolne o powierzchni 3,1 ha, dom w którym mieszka oraz dwa budynki gospodarcze. Osiąga z mężem comiesięczne dochody w kwocie 2036 zł. Jako stałe wydatki skarżąca wskazała kwotę 300 zł - opłaty za nieruchomość. W ocenie Sądu stałe comiesięczne dochody, oraz oświadczenie skarżącej, że utrzymuje się z płodów rolnych ze swojego gospodarstwa pozwala, zdaniem Sądu, na wygospodarowanie kosztów sądowych – które na obecnym etapie postępowania wiązać się będą z koniecznością uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 200 zł. W ocenie Sądu uiszczenie takie kwoty, na obecnym etapie postępowania, mieści się w możliwościach płatniczych skarżącej i nie spowoduje uszczerbku w utrzymaniu koniecznym. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 260 § 1 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji.