IV SA/Wa 698/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA Jakub Linkowski po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. na pismo starszego specjalisty Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w sprawie zwrotu opłaty za wprowadzenie pojazdu na terytorium kraju postanawia: odrzucić skargę. A. K. w skardze jako wskazał, że przedmiotem zaskarżenia jest czynność Prezesa Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej zawarta w piśmie z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] załatwiające odmownie jego wniosek z dnia 26 listopada 2011 r. o zwrot opłaty recyklingowej na podstawie art. 17a i art. 17 ust. 3 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. nr 25, poz. 202 ze zm.), zwanej dalej "ustawą" w związku z art. 72 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), zwanej dalej "ordynacją podatkową". W odpowiedzi na skargę wniesiono o odrzucenie, względnie o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem legalności. Stosownie natomiast do art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p. p. s. a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg m. in. na: 1. decyzje administracyjne, 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4. inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 5. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, 6. oraz bezczynność organów w tych przypadkach. Z kolei zgodnie z art. 3 § 3 p. p. s. a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Jak wskazano powyżej w ocenie skarżącego zaskarżone przez niego pismo stanowi czynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p. p. s. a., tj. czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W ocenie Sądu brak jest podstaw zakwalifikowania zaskarżonego pisma jako akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p. p. s. a. W świetle art. 12 ust. 1 ustawy w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonego pisma wprowadzający pojazd, który wprowadza na terytorium kraju nie więcej niż 1.000 pojazdów w roku kalendarzowym, może nie zapewniać sieci zbierania pojazdów. Z kolei stosownie do treści art. 12 ust. 2 ustawy, wprowadzający pojazd, o którym mowa w ust. 1, który nie zapewnia sieci, oraz podmiot niebędący przedsiębiorcą, który dokonuje wewnątrzwspólnotowego nabycia lub importu pojazdu, są obowiązani do wniesienia, na rachunek bankowy Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, opłaty w wysokości 500 zł od każdego pojazdu wprowadzonego na terytorium kraju. Dowód wpłaty powinien zawierać określenie cech identyfikacyjnych pojazdu, o których mowa w art. 66 ust. 3a pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. Przepisy art. 16 ust. 1 i 2 ustawy stanowią natomiast, że obowiązek obliczenia opłaty za brak sieci powstaje na koniec roku kalendarzowego, a opłata za brak sieci jest wpłacana na rachunek bankowy Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej do dnia 31 marca roku następującego po roku, którego opłata dotyczy. Powyższe przepisy wprost nakładają obowiązek uiszczenia tzw. opłaty recyklingowej, toteż Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej nie dokonuje w tym zakresie żadnej czynności. W powszechnie obowiązujących przepisach prawa brak jest także jakiejkolwiek podstawy do wydania przez Fundusz decyzji (lub też innego aktu) w przedmiocie zwrotu przedmiotowej opłaty. Z powyższych względów, w sprawach związanych z obowiązkiem uiszczenia, czy też zwrotem tzw. opłaty recyklingowej Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej nie zyskuje statusu organu administracji publicznej w znaczeniu funkcjonalnym. Stosownie do art. 17 ust. 1 ustawy w razie stwierdzenia, że wprowadzający pojazd nie dokonał wpłaty opłaty za brak sieci albo dokonał wpłaty w wysokości niższej od należnej, Główny Inspektor Ochrony Środowiska wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci. Z kolei zgodnie z art. 17 ust. 3 ustawy do należności z tytułu opłat za brak sieci stosuje się odpowiednio przepisy działu III ordynacji podatkowej, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska. Zatem w toku postępowania mającego na celu rozpatrzenie wniosku o zwrot tzw. opłaty recyklingowej odpowiednie zastosowanie znajdą przepisy działu III ordynacji podatkowej, w szczególności rozdziału 9, z tym zastrzeżeniem, że właściwy w sprawie będzie Główny Inspektor Ochrony Środowiska. W świetle powyższego Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w związku z art. 3 § 2 i § 3 p. p. s. a. orzekł jak w postanowieniu.