IV SA/Wa 7/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Sędziowie Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.), Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi H. Sp. z o.o. z siedzibą w C. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej oddala skargę Decyzją z dnia [...] marca 2012 r. nr [...][....]Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w [...] działając na podstawie art. 298 ust. 1 pkt 5 i art. 305 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25 poz. 150 późn. zm.) ustalił dla H. Spółka z o.o. w C. administracyjną karę pieniężną w wysokości 5.271 zł za przekroczenie w porze dziennej dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego do środowiska z terenu W. - Spółka z o.o. w C., w roku 2011. Pismem z dnia 6 kwietnia 2012 r. od powyższej decyzji odwołanie złożyła H. Spółka z o.o. w C. Decyzją z dnia [...] października 2012 r. znak: [...] Główny Inspektor Ochrony Środowiska po rozpatrzeniu odwołania H. Spółka z o.o. w C. orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] marca 2012 r. w sprawie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za przekroczenie w porze dnia dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego do środowiska z terenu W. Spółka z o.o. w C. w 2011 r. Pismem z dnia 28 listopada 2012r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Warszawie złożyła H. Spółka z o.o. w C. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zaskarżonej decyzji H. Spółka z o.o. z siedzibą w C. zarzuciła naruszenie następujących przepisów prawa: 1. art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 7 k.p.a. oraz w związku z art. 107 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak podania podstawy prawnej rozstrzygnięcia, jak również poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu sprawy i niewzięcie pod uwagę w podstawie faktycznej zaskarżonego rozstrzygnięcia okoliczności, że skarżąca korzysta z pozwolenia zintegrowanego dla instalacji obróbki metali żelaznych poprzez walcowanie na gorąco (W. Spółka z o.o. w C.) z dnia [...] czerwca 2007r. wydanego przez Wojewodę [...], dotyczącego realizacji działań zapewniających dostosowanie skarżącej do wymogów najlepszych dostępnych technik w zakresie hałasu. 2. art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 7 k.p.a. oraz w związku z art. 107 § 1 art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak podania podstawy prawnej rozstrzygnięcia, jak również poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu sprawy i niewzięcie pod uwagę w podstawie faktycznej zaskarżonego rozstrzygnięcia okoliczności, że skarżąca pismem z dnia [...] lutego 2012 r. poinformowała, że czas pracy obiektu w 2011 r. wynosił 2472 godzin w porze dnia, w konsekwencji czego w decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w [...], która została utrzymana przez zaskarżona decyzję, organ stwierdził wielkość naruszenia w skali doby a nie w skali godziny. W uzasadnieniu skarżąca rozwinęła powyższe zarzucają. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 z 2002r. poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Ponadto jak stanowi art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 poz. 270 ze zm. zwanej p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane kryteria, doszedł do przekonania, iż zarówno zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska i utrzymana nią w mocy decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w [...] nie naruszają prawa. W opinii Sądu, poczynione przez organ zarówno I jak i II instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez te organy ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń. Zdaniem Sądu organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.). Nie doszło również do naruszenia praw skarżącej spółki jako strony toczącego się postępowania. Przedmiotem skargi jest decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] marca 2012 r. w sprawie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za przekroczenie w porze dnia dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego do środowiska z terenu W. Spółka z o.o. w C., w 2011 r. W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, iż Wojewoda [...] decyzją z dnia [....] czerwca 2007 r. znak: [....], zmienioną decyzjami Marszałka Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...], z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] i z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] ¡udzielił H. Spółka z o.o. w C. pozwolenia zintegrowanego dla instalacji do obróbki metali żelaznych poprzez walcowanie na gorąco (W. [...]H. Spółka z o.o. w C.) oraz ustalił równoważny poziom dźwięku "A" dla terenu podlegającego ochronie akustycznej (poza terenem zakładu) w wysokości nieprzekraczalnej: LAeqD " 55 dB, " LAeqN - 45 dB. Podczas kontroli przeprowadzonej przez WIOŚ w [...] na przełomie listopada i grudnia 2011 r. (protokół kontroli nr [...]) ustalono, iż H. Spółka z o.o. w C. zrealizowała obowiązek wynikający z art. 147 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25 poz. 150 późn. zm.), dotyczący wykonywania okresowych pomiarów wielkości emisji. Ze sprawozdania z badań nr [...] wynika, iż na zlecenie H. Spółka z o.o. w C. , akredytowane laboratorium Ośrodka Badań i Kontroli Środowiska Spółka z o.o. w [...] przeprowadziło w styczniu 2011 r. (w dniu [...] stycznia 2011 r. w porze dnia i w dniu [...] stycznia 2011 r. w porze nocy) pomiary hałasu emitowanego do środowiska. W oparciu o powyższe sprawozdanie z badań nr [...] ustalono, że stwierdzony podczas badań w dniu [...] stycznia 2011 r. w porze dnia, poziom hałasu w punkcie pomiarowym PP3 zlokalizowanym na terenie najbliższej zabudowy mieszkaniowej położonej przy ul. [...] wynosi 57,1 dB i przekracza dopuszczalny poziom hałasu ustalony ww. decyzją Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. znak: [...] z późniejszymi zmianami, o 2,1 dB dla pory dnia. Zgodnie z art. 298 ust. 1 pkt 5 ustawy Prawo ochrony środowiska administracyjne kary pieniężne wymierza, w drodze decyzji, wojewódzki inspektor ochrony środowiska za przekroczenie, określonych w decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu lub pozwoleniu, którym mowa w art. 181 ust. 1 pkt 1 (pozwolenie zintegrowane) poziomów hałasu. Jednocześnie w ocenie Sądu zgodzić należy się z organem odwoławczym, iż dla przedmiotowego rozstrzygnięcia nie ma znaczenia fakt, iż Marszałek Województwa [....] decyzjami z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [....], z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] i z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] zmieniał termin realizacji zadań, ujętych w pkt f harmonogramu realizacji działań zapewniających dostosowanie H. spółka z o.o. z siedzibą w C. do wymogów najlepszych dostępnych technik w zakresie hałasu, określonych w decyzji z dnia [...] czerwca 2007 r. znak: [...], gdyż przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska nie przewidują żadnych odstępstw od wymierzania kar za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu, w związku z realizacją przez podmiot korzystający ze środowiska działań zapewniających dostosowanie instalacji do wymogów najlepszych dostępnych technik. Za bezzasadny zdaniem Sądu uznać należy także zarzut, iż organ odwoławczy niewłaściwie przyjął, że przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu stwierdza się w skali doby. Stosownie bowiem do treści art. 300 ust. 3 ustawy Prawo ochrony środowiska tylko za przekroczenie ilości lub rodzaju gazów lub pyłów wprowadzonych do powietrza wymiar kary biegnącej określa się uwzględniając przekroczenie w skali godziny. Wynika, to również z faktu, iż dopuszczalne wielkości emisji substancji wprowadzanych do powietrza są określone w kg/h. Natomiast dopuszczalny poziom hałasu nie jest ustalony dla godziny, tylko dla pory dnia i pory nocy, które są częścią doby. Zatem zgodnie z art. 300 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska, zgodnie z którym wymiar kary biegnącej ustala się z zastrzeżeniem ust. 3, uwzględniając przekroczenie lub naruszenie w skali doby, przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu stwierdza się w skali doby. Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a oddalił skargę.