IV SA/Wa 702/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Miron, Sędziowie asesor WSA Marian Wolanin (spr.), asesor WSA Tomasz Wykowski, Protokolant Dominik Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lipca 2006 roku sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] stycznia 2006 r. Nr [...] w przedmiocie zezwolenia na dopuszczenie do obrotu i stosowania środka ochrony roślin 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] grudnia 2005 Nr [...], 2. zasądza od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na rzecz M. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r. Nr [...] Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] grudnia 2005 r. Nr [...] o odmowie wydania zezwolenia na dopuszczenie do obrotu i stosowania środka ochrony roślin [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż wniosek o wydanie zezwolenia złożony został przez M. S.A./NV w dniu 9 marca 2000 r. poprzez Instytut Ochrony Roślin w P. Wnioskowany zaś do uzyskania zezwolenia środek ochrony roślin zawiera substancję aktywną glifosat i przeznaczony jest do powschodowego zwalczania chwastów jednoliściennych i dwuliściennych wyłącznie w uprawach zmodyfikowanych genetycznie odmian buraka cukrowego i rzepaku ozimego pod względem odporności na zawarty w preparacie herbicyd. Odmowę wydania zezwolenia uzasadniono brakiem przeprowadzenia badań skuteczności działania wnioskowanego preparatu w różnych warunkach glebowo-klimatycznych kraju, co najmniej w dwóch punktach związanych z rejonami uprawy danej rośliny, ponieważ w Polsce nie są uprawiane zmodyfikowane genetycznie buraki cukrowe i rzepak ozimy. W skardze na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] stycznia 2006 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucono naruszenie art. 14 i art. 15 ustawy z dnia 12 lipca 1995 r. o ochronie roślin, art. 4 ustawy z dnia 16 lutego 2001 r. O zmianie ustawy o ochronie roślin uprawnych, oraz naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 12 marca 1996 r. w sprawie szczegółowych zasad wydawania zezwoleń na dopuszczenie środków ochrony roślin do obrotu i stosowania (Dz.U. Nr 48, poz. 212), wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazano, iż wnioskodawca spełnił warunki do uzyskania zezwolenia, skoro środek został pozytywnie oceniony przez Instytut Ochrony Roślin, Państwowy Zakład Higieny i Instytut Ochrony Środowiska. Zarzucono wydanie decyzji na niewłaściwej podstawie prawnej, ponieważ przywołano tekst ustawy z dnia 12 lipca 1995 r. o ochronie roślin opublikowany w Dz.U. z 2002 r. Nr 171, poz. 1398 ze zm., zamiast tekst tej ustawy sprzed jej zmiany dokonanej ustawą z dnia 16 lutego 2001 r. o zmianie ustawy o ochronie roślin uprawnych (Dz.U. Nr 22, poz. 248). Zastosowanie prawidłowej podstawy prawnej skutkowałoby - zdaniem skarżącego -wydaniem zezwolenia. Podniesiono również, że uprawy buraka cukrowego i rzepaku ozimego konwencjonalnego nie różnią się od upraw tych roślin zmodyfikowanych genetycznie, są uprawiane w tych samych rejonach kraju, dlatego brak jest podstaw do kwestionowania badań przeprowadzonych przez Instytut Ochrony Roślin na próbkach roślin zmodyfikowanych genetycznie. Zarzuty organu o sposobie i miejscach przeprowadzenia badań dotyczą jednostki badawczej, a nie wnioskodawcy. Nie może być przy tym argumentem uzasadniającym odmowę wydania zezwolenia, fakt braku w Polsce upraw roślin zmodyfikowanych genetycznie, skoro nie wyklucza to możliwości pojawienia się takich upraw. W piśmie z dnia 22 maja 2006 r. pełnomocnik M. sp. z o.o. z siedzibą W. podniósł, iż skarżącym nie jest M. S.A./NV, jako producent wnioskowanego środka, lecz M. sp. z o.o. z siedzibą w W., jako importer, wskazując, że w całym postępowaniu o wydanie zezwolenia wnioskodawcą był importer, a nie producent, ponieważ osoba podpisująca wszystkie dokumenty działała w imieniu M. sp. z o.o. z siedzibą w W., a nie M. S.A./NV Spółka M. reprezentuje na terenie Polski prawa i interesy M. S.A./NV. W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o jej oddalenie, przytaczając motywy odmowy wydania zezwolenia. W szczególności podano, że z uwagi na brak prowadzenia w Polsce upraw roślin zmodyfikowanych genetycznie, wnioskowany środek nie może być stosowany zgodnie z przeznaczeniem. Odmiany genetycznie zmodyfikowanego buraka cukrowego i rzepaku ozimego nie mogą być traktowane jako pozostałe odmiany tych gatunków roślin, skoro zastosowanie w tradycyjnych odmianach powschodowego środka ochrony roślin [...] zawierającego substancję aktywną glifosat spowodowałoby całkowite zniszczenie roślin uprawnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek zgodnie z art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, dlatego też Sąd z urzędu uwzględnił okoliczności nie podniesione w skardze. Mianowicie, zgodnie z art. 113 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o ochronie roślin (Dz.U. z 2004 r. Nr 11, poz. 94, ze zm.), do spraw w zakresie dopuszczania środków ochrony roślin do obrotu i stosowania, wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie ustawy decyzją ostateczną, stosuje się przepisy dotychczasowe, z wyjątkiem przepisów dotyczących klasyfikacji środków ochrony roślin i treści etykiety-instrukcji stosowania. Według zaś art. 4 ustawy z dnia 16 lutego 2001 r. o zmianie ustawy o ochronie roślin uprawnych (Dz.U. Nr 22, poz. 248), do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych do tego dnia decyzją ostateczną, stosuje się przepisy dotychczasowe. Z powyższego wynika, iż Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...] stycznia 2006 r., powinien był dokonać oceny wniosku z dnia 9 marca 2000 r. o wydanie zezwolenia, na podstawie przepisów ustawy z dnia 12 lipca 1995 r. o ochronie roślin uprawnych, o treści obowiązującej w dniu złożenia wniosku, tj. przed wejściem w życie ustawy z dnia 16 lutego 2001 r. o zmianie ustawy o ochronie roślin uprawnych. Tymczasem, zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r. utrzymana została w mocy decyzja z dnia [...] grudnia 2005 r., w której za podstawę jej wydania wskazano ustawę z dnia 12 lipca 1995 r. o ochronie roślin uprawnych, ale o treści ustalonej po nowelizacji z dnia 16 lutego 2001 r., według tekstu jednolitego ustawy, opublikowanego w Dz.U. z 2002 r. Nr 171, poz. 1398, z późn. zm. W tym względzie, trafny jest zarzut skargi przyjęcia przez organ orzekający nieprawidłowej podstawy prawnej, z naruszeniem art. 4 ustawy z dnia 16 lutego 2001 r. o zmianie ustawy o ochronie roślin uprawnych. Według art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 12 lipca 1995 r. o ochronie roślin uprawnych, o treści obowiązującej w dniu wnioskowania, wniosek o wydanie zezwolenia na dopuszczenie środka ochrony roślin do obrotu i stosowania składa jego producent. W aktach sprawy brak jest jednak wniosku producenta o wydanie zezwolenia, tj. M. S.A./NV. Wprawdzie, w decyzji z dnia [...] grudnia 2005 r. organ orzekający wskazał na rozpatrywanie wniosku M. S.A./NV, lecz obie decyzje Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi zostały doręczone M. sp. z o.o. z siedzibą w W. W aktach sprawy znajdują się jedynie dokumenty firmowane przez M. sp. z o.o. z siedzibą w W., jako importera, w tym wniosek i jego uzupełnienia oraz pisma wyjaśniające. Również w piśmie z dnia 22 maja 2006 r., sporządzonym w toku postępowania sądowoadministracyjnego, pełnomocnik M. sp. z o.o. z siedzibą w W. wskazał, że wnioskodawcą i podmiotem ponoszącym koszty postępowania o wydanie zezwolenia jest M. sp. z o.o. z siedzibą w W. jako importer, a nie M. S.A./NV będąca producentem. Akta sprawy nie potwierdzają zatem, aby Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi działał z wniosku podmiotu uprawnionego do jego złożenia według art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 12 lipca 1995 r. o ochronie roślin uprawnych, o treści obowiązującej w dniu złożenia wniosku. Stanowi to naruszenie art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 12 lipca 1995 r. o ochronie roślin uprawnych w zw. z art. 4 ustawy z dnia 16 lutego 2001 r. o zmianie ustawy o ochronie roślin uprawnych, mające wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Konieczność ponownego rozpatrzenia sprawy przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w zakresie ustalenia właściwego wnioskodawcy w sprawie uniemożliwia Sądowi ocenę pozostałych zarzutów skarżącego, skoro organ orzekający nie wyjaśnił, czy wniosek pochodzi od uprawnionego podmiotu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł, jak w sentencji. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 §2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, organ orzekający wyjaśni skuteczność złożenia wniosku w sprawie, aby na tej podstawie ocenić dopuszczalność merytorycznego jej rozpatrzenia.