IV SA/Wa 703/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat (spr.), sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lipca 2014 r. sprawy ze skargi O. K. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie wydalenia z terytorium RP oraz zakazu wjazdu na terytorium RP i terytorium państw obszaru Schengen 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata A. W. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Komendant Placówki Straży Granicznej w L. w dniu 5 listopada 2013 r., wystąpił z wnioskiem do Wojewody L. o wydanie decyzji o wydaleniu O. K. (dalej: "skarżący") z terytorium Polski na podstawie art. 88 ust. 1 pkt 1, pkt 3, pkt 4 i pkt 6 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, ze zm.). Wojewoda L. decyzją z [...] listopada 2013 r. Nr [...] orzekł o wydaleniu skarżącego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, o przymusowym wykonaniu decyzji o wydaleniu i zakazie ponownego wjazdu na terytorium oraz terytorium państw obszaru Schengen przez okres 5 lat, licząc od dnia wykonania decyzji lub gdy decyzja nie zostanie wykonana - od dnia wydania decyzji. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia stwierdzono, że skarżący przebywa na terytorium Polski bez ważnej wizy lub innego ważnego dokumentu uprawniającego do wjazdu i pobytu na tym terytorium, nie posiada środków finansowych niezbędnych do pokrycia kosztów pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i nie może wskazać wiarygodnych źródeł ich uzyskania, jego dane są wpisane do wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany i jego wjazd na to terytorium nastąpił w okresie obowiązywania wpisu oraz, że niezgodnie z przepisami przekroczył on granicę. Skarżący w odwołaniu od powyższej decyzji podniósł, że czuje się zagrożony na [...]; wskazał, że kraj ten nie wzbudza w nim uczucia przynależności do jego wspólnoty oraz nie czuje się mentalnie i kulturowo zintegrowany ze społecznością [...]. Ponadto podał, że za nielegalne przekroczenie granicy grożą mu na [...] 3 lata pozbawienia wolności, jego ojciec oraz dziadkowie posiadali obywatelstwo polskie, jego pobyt w Polsce nie jest zagrożeniem dla obronności lub bezpieczeństwa państwa, a jego wyższe wykształcenie i kwalifikacje mogą przynieść spore korzyści Polsce. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z [...] lutego 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy ww. decyzję Wojewody L. z [...] listopada 2013 r. W uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że z akt sprawy oraz zapisów znajdujących się w Systemie Informatycznym "POBYT" wynika, że wobec skarżącego orzeczono w dniu [...] czerwca 2008 r. decyzję w sprawie zobowiązania go do opuszczenia terytorium Polski, następnie w dniu [...] kwietnia 2010 r. orzeczono wobec niego wydalenie i skarżący opuścił terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 14 maja 2010 r.; następnie w dniu [...] maja 2011 r. skarżący ponownie otrzymał decyzję wydaleniową, którą wykonał w dniu 22 maja 2011 r. W dniu [...] kwietnia 2013 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy decyzję Wojewody L. z dnia [...] marca 2013 r. orzekającą o wydaleniu skarżącego i w dniu 15 maja 2013 r. opuścił on Polskę. W dniu [...] września 2013 r. Wojewoda L. po raz kolejny orzekł o wydaleniu skarżącego, a decyzję powyższą wydano na nazwisko – O. vel O. K., i w dniu 4 października 2013 r. skarżący wyjechał z Polski. Podał także, że z zeznań skarżącego wynika, iż po raz ostatni do Polski skarżący wjechał w połowie października 2013 r. i przekroczył nielegalnie granicę, przepływając wpław rzekę Bug, następnie pieszo dostał się do Z. i autostopem do L. Skarżący zeznał, iż kilka lal temu skradziono mu paszport w L. i nigdy nie starał się o wyrobienie nowego dokumentu, a granicę przekraczał nielegalnie, był z Polski kilkakrotnie wydalony i ma zakaz wjazdu na jej terytorium oraz nie starał się o zalegalizowanie swojego pobytu w Polsce. Oświadczył także, że dysponuje jedynie kwotą 38 zł i nie ma konta w banku ani czeków podróżnych, bądź kart kredytowych. Ponadto podkreślił, iż dane skarżącego zostały w dniu 20 sierpnia 2013 r. wpisane do wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany, z terminem obowiązywania wpisu do dnia 14 maja 2018 r., a jego wjazd na to terytorium nastąpił w okresie obowiązywania wpisu. W ocenie, Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, zebrany materiał dowodowy jest wystarczający do stwierdzenia, iż wobec skarżącego zachodzą przesłanki z art. 88 ust. 1 pkt 1, pkt 3, pkt 4 i pkt 6 ustawy o cudzoziemcach. Następnie odnosząc się do przesłanek zawartych w art. 89 ustawy o cudzoziemcach podał, że w trakcie przesłuchania przeprowadzonego przez organ I instancji w dniu 4 listopada 2013 r. skarżący zeznał, iż nie obawia się powrotu na [...], natomiast w odwołaniu stwierdził, iż jest tam zagrożony, gdyż kraj ten nie wzbudza w nim uczucia przynależności do jego wspólnoty oraz nie czuje się mentalnie i kulturowo zintegrowany ze społecznością [...], a ponadto za nielegalne przekroczenie granicy grożą mu 3 lata pozbawienia wolności. Organ odwoławczy podkreślił, iż skarżący nie wskazał jakiego typu niebezpieczeństwo i z czyjej strony grozi mu w kraju pochodzenia, a subiektywny brak poczucia przynależności do wspólnoty narodowej nie jest wystarczającą przesłanką do udzielenia mu zgody na pobyt tolerowany w Polsce. Podał, iż funkcjonowanie systemu sądownictwa na [...] nie wskazuje także na to, że skarżący, jeśli popełnił przestępstwo nielegalnego przekroczenia granicy, pozbawiony byłby prawa do rzetelnego procesu sądowego albo został ukarany bez podstawy prawnej. Organ odwoławczy wskazał także, że skarżący nie prowadzi życia rodzinnego w Polsce, a z akt sprawy nie wynika aby jego wydalenie było niewykonalne z przyczyn niezależnych od organu wykonującego decyzję o wydaleniu i od skarżącego. Dlatego też uznać należy, że wobec skarżącego nie zachodzi żadna z przesłanek wskazanych w art. 97 ust. 1 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2012 r., poz. 680), Podał, że art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności dopuszcza ingerencję władzy publicznej w życie prywatne, jeżeli zachodzą negatywne przesłanki, określone w ustawie - w tym przypadku ustawie o cudzoziemcach oraz ustawie o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wywodził, że skarżący niewątpliwie spełnia przesłanki, określone w art. 88 ust. 1 pkt 1, pkt 3, pkt 4 i pkt 6 ustawy o cudzoziemcach, uzasadniające wydanie wobec niego decyzji o wydaleniu go z Polski. Organ zaakcentował, że w przedmiotowej sprawie rażący jest lekceważący stosunek skarżącego wobec obowiązującego w Polsce prawa, o czym świadczy fakt jego systematycznych nielegalnych wjazdów i pobytów w Polsce, pomimo wydawanych mu decyzji wydaleniowych, zawierających zakaz wjazdu i orzekających o wpisaniu jego danych do wykazu cudzoziemców, których pobyt w Polsce jest niepożądany. Znamienne – w ocenie organu - jest także, że dane skarżącego znane są jedynie z jego oświadczenia ustnego, a nie zdecydował się na wyrobienie nowego dokumentu podróży, gdyż, jak stwierdził, nie jest mu on potrzeby do nielegalnego przekraczania Polskiej granicy państwowej. Podsumowując, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców stwierdził, że z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie wynika, aby wobec skarżącego zachodziły okoliczności wymienione w art. 89 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach w zw. z art. 97 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, mogące skutkować udzieleniem mu zgody na pobyt tolerowany. Końcowo Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, ustosunkowując się do treści odwołania skarżącego od decyzji organu I instancji wyjaśnił, iż powoływanie się przez skarżącego na polskie pochodzenie ojca i dziadków oraz wyższe wykształcenie i przydatność na polskim rynku pracy nie może być wzięte pod uwagę w niniejszym postępowaniu. Skarżący mógł bowiem wystąpić do właściwego wojewody o udzielenie mu zezwolenia na osiedlenie się w Polsce z uwagi na polskie pochodzenie lub zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z uwagi na wykonywanie pracy, względnie do konsula o wizę z prawem wykonywania pracy, czego jednak nie uczynił decydując się na nielegalny pobyt w Polsce. Skarżący na powyższą decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] lutego 2014 r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o jej uchylenie w całości, a w razie nieuwzględnienia skargi, o przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W skardze podniósł, że podczas pobytów w Polsce bez problemów zapewniał sobie środki do życia podejmując się prac dorywczych na budowie i w rolnictwie gdzie zarabiał od 2000 do 3000 zł. Pracy stałej nie był w stanie podjąć ponieważ nie ma dokumentów (zostały mu skradzione w 2007 r. w Polsce). Podkreślił, że nie brał udziału w żadnym "programie pomocowym" i nie korzystał ze wsparcia Państwa Polskiego. Odnosząc się do stwierdzenia organu, że mógł zwrócić się do właściwego wojewody o udzielenie mu zezwolenia na osiedlenie się w Polsce z uwagi na polskie pochodzenie, poinformował, że zwrócił się o pomoc do fundacji M. Skarżący wskazał ponadto, iż z uwagi na obecną sytuację na [...] byłby pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego za nielegalne przekroczenie granicy. Podkreślił także, że nigdy nie czuł się związany ze społecznością [...] jak również na terenie [...] nie czuje się bezpiecznie. W odpowiedzi na skargę, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców podtrzymując swoją argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji, wniósł o oddalenie skargi. Dodatkowo wskazał, że w dniu 17 lutego 2014 r. w [...] Oddziale Straży Granicznej w [...] skarżący złożył wniosek o nadanie mu statusu uchodźcy. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców przyjął sprawę skarżącego do rozpoznania w wyniku czego ponownie zbada sprawę skarżącego pod kątem konieczność udzielenia mu ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2012, poz. 270, ze zm. zwanej w dalszej części p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Organ prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy. Na aprobatę zasługuje przedstawiona w zaskarżonej oraz w utrzymanej nią w mocy decyzji ocena prawna okoliczności faktycznych, co implikuje uznanie, że nie zaszły przesłanki uzasadniające stwierdzenie, że zasadna jest skarga na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] lutego 2014 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Wojewody L. z [...] listopada 2013 r. wydaną w przedmiocie wydalenia. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowi art. 88 ust. 1 pkt 1, 3, 4 i 6 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 264 poz. 15, ze zm.). Zgodnie z treścią cytowanego przepisu cudzoziemcowi wydaje się decyzję o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli: 1) przebywa na tym terytorium bez ważnej wizy, jeżeli jest wymagana, lub innego ważnego dokumentu uprawniającego do wjazdu i pobytu na tym terytorium, 3) nie posiada środków finansowych niezbędnych do pokrycia kosztów pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i nie może wskazać wiarygodnych źródeł ich uzyskania; 4) jego dane są wpisane do wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany, jeżeli wjazd cudzoziemca na to terytorium nastąpi w okresie obowiązywania wpisu; 6) niezgodnie z przepisami przekroczył lub usiłował przekroczyć granicę. W przedmiotowej sprawie decyzja o wydaleniu skarżącego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej była skutkiem m.in. nielegalnego przebywania skarżącego na terytorium RP i niezgodnego z prawem przekroczenia granicy, co odpowiada przesłance z art. 88 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach. Słusznie organ wywodził, że wielokrotne nielegalne przekraczanie granicy przez skarżącego mimo wydawanych decyzji o wydaleniu z Polski, zawierających zakaz wjazdu świadczy o braku aprobaty dla obowiązującego w Polsce prawa. Każda z wymienionych przez ustawodawcę przesłanek aktualizuje obowiązek wydania przez wojewodę decyzji o wydaleniu z terytorium Polski cudzoziemca. W związku z tym już niesporny między stronami fakt nielegalnego przekroczenia granicy, podobnie jak wpisanie danych cudzoziemca [...] sierpnia 2013 r. do wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany z terminem obowiązywania wpisu do dnia 14 maja 2018 r. stanowi wystarczającą okoliczność do wydania decyzji o wydaleniu. Obiektywnym stanem, na który organ prawidłowo się powołał jest również przebywanie skarżącego na terytorium Polski bez ważnej wizy lub innego ważnego dokumentu uprawniającego do wjazdu i pobytu na tym terytorium, co również implikuje wydanie decyzji o wydaleniu. Należy podnieść, że treść art. 88 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach (użycie przez ustawodawcę określenia "wydaje się decyzję") została tak skonstruowana, że organ nie ma wyboru co do treści rozstrzygnięcia i jeżeli ustalony stan faktyczny sprawy odpowiada treści tego przepisu, powinien orzec o wydaleniu cudzoziemca. Wobec tego, że stwierdzone okoliczności są wystarczające, a jednocześnie – ze względu na związany charakter decyzji – obligatoryjne do wydania decyzji o wydaleniu, nie może odnieść zamierzonego przez skarżącego skutku polemika dotycząca posiadania przez niego źródeł utrzymania. Przy orzekaniu na gruncie tego przepisu organ nie dysponuje swobodą w zakresie kwalifikacji skutków zdarzenia, określaną jako "uznanie administracyjne". W przypadku, gdy organ stwierdzi istnienie którejś z ww. przesłanek, nie ma możliwości wyboru mniej lub bardziej dolegliwego następstwa, lecz zobowiązany jest do wydania orzeczenia zgodnego z treścią ww. artykułu, tj. decyzji o wydaleniu. W ocenie Sądu organ przeanalizował sprawę również w kontekście pozytywnych dla skarżącego przesłanek ujętych w art. 97 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 680). Zgodnie z art. 97 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli jego wydalenie: 1) mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 i 285, z 1995 r. Nr 36, poz. 175, 176 i 177, z 1998 r. Nr 147, poz. 962 oraz z 2002 r. Nr 127, poz. 1084); 1a) naruszałoby prawo do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie 4 listopada 1950 r., lub naruszałoby prawa dziecka określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych 20 listopada 1989 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 120, poz. 526 oraz z 2000 r. Nr 2, poz. 11), w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu. Przepisu ust. 1 pkt 1a nie stosuje się w przypadku, gdy dalszy pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanowi zagrożenie obronności lub bezpieczeństwa państwa albo bezpieczeństwa i porządku publicznego. Na gruncie powyższych unormowań prawnych i w świetle zgromadzonego materiału dowodowego organy administracji zasadnie przyjęły, iż skarżący nie zidentyfikował takiego zagrożenia, które odpowiadałoby cechom wskazanym przez ustawodawcę. W szczególności nie wskazał w przekonujący sposób takich faktów, które powodowałyby konieczność przyjęcia, że po wydaleniu do kraju pochodzenia zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego. Słusznie organ zwrócił uwagę na fakt, że podczas przesłuchania prowadzonego przez organ I instancji w dniu 4 listopada 2013 r. skarżący zeznał, że nie obawia się powrotu na [...], natomiast zmianie uległo jego stanowisko w tym zakresie na etapie odwołania. Nie podał jednak żadnych precyzyjnych przesłanek takiego twierdzenia, powołując się jedynie na okoliczności nie mogące stanowić podstawy do udzielenia zgody na pobyt tolerowany, jak np. brak poczucia przynależności do ukraińskiej wspólnoty narodowej czy jedynie subiektywne, nie poparte obiektywnymi cechami wątpliwości co do rzetelnego procesu za nielegalne przekroczenie granicy. Pozostałe przesłanki wymienione w art. 97 dotyczą sytuacji dzieci, zatem nie mają zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż skarżący dzieckiem nie jest ani też nie posiada dzieci, których dobro mogłoby być zagrożone. Skarżący nie powoływał się także na okoliczności związane z prześladowaniem albo zagrożeniem jego życia lub wolności. Ponadto trafnie organ uznał, że brak podstaw do zastosowania art. 8 Konwencji. Dokonując analizy zebranych w sprawie dowodów organ prawidłowo przyjął, że poprzez wydalenie nie dojdzie do naruszenia art. 8 Konwencji, bowiem Konwencja nie gwarantuje niczym nie ograniczonej ochrony praw jednostki i poszanowania życia rodzinnego, a prawo to może być ograniczone ustawami krajowymi, w tym wypadku ustawą o cudzoziemcach i ustawą o udzieleniu ochrony. Co do przesłanek określonych w art. 89 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach wskazać należy, że po pierwsze organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wypowiedział się co do braku przesłanek wskazanych w tym przepisie, po drugie po wydaniu zaskarżonej decyzji w dniu [...] lutego 2014 r. złożony został przez skarżącego wniosek o nadanie statusu uchodźcy. Odnosząc się do proceduralnego aspektu sprawy Sąd stwierdza, że stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach - do postępowań w sprawach uregulowanych w ustawie stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Oznacza to, że również postępowanie administracyjne prowadzone w zakresie spraw uregulowanych w Rozdziale 8 tej ustawy – "Wydalanie cudzoziemców i zobowiązywanie ich do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej" - podlega ogólnym zasadom i standardom rzetelnej procedury i poza odstępstwami ściśle określonymi przepisami ustawy o cudzoziemcach, nie ma w tym zakresie wyłączeń co do stosowania zarówno przepisów dotyczących zasad ogólnych, jak i tych szczegółowo regulujących kwestie procedury (por. wyrok WSA w Warszawie z 13 czerwca 2011 r., V SA/Wa 209/11, CBOSA). Z tych względów, zgodnie z zasadami przewidzianymi art. 7 i 77 k.p.a. organy administracji zobowiązane były do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie niezbędnym do załatwienia sprawy przez wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego. Ustalenia organów winny zaś znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, spełniającym wymagania przepisu art. 107 § 3 k.p.a. Sąd badając zachowanie tych wymogów z urzędu, nie dopatrzył się w działaniach organów orzekających w sprawie istotnego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., które mogłoby uzasadniać uchylenie zaskarżonej decyzji. Organy obu instancji podjęły bowiem wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia sprawy, a materiał dowodowy został rozpatrzony w sposób wyczerpujący. Zaskarżona decyzja została uzasadniona zgodnie z wymogami art. 107 § 3 kpa. Mając powyższe na uwadze, wobec nieuznania zarzutów skargi i niedostrzeżenia błędów z urzędu, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz. 270) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku. Z uwagi na to, iż w sprawie Skarżący był reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu, a koszty tej pomocy nie zostały uiszczone, w pkt 2 sentencji wyroku Sąd orzekł o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu, na podstawie art. 250 p.p.s.a., w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348, ze zm.).