IV SA/Wa 703/16

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Michał Sułkowski po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego lub adwokata w sprawie ze skargi L. K. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] grudnia 2015 r. znak: [...] w przedmiocie zobowiązania cudzoziemca do powrotu postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowić dla L. K. radcę prawnego w ramach przyznania prawa pomocy, o którego wyznaczenie zwrócić się do Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...]. L. K. zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego lub adwokata. Ze złożonego na urzędowym formularzu wniosku z dnia 18 kwietnia 2016 r. oraz dodatkowego oświadczenia z dnia 23 maja 2016 r. wynika, że skarżąca samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Utrzymuje się z prac dorywczych, przynoszących dochód w wysokości 1.000 zł miesięcznie. Nie ma oszczędności, rachunku bankowego, nie posiada nieruchomości, ani wartościowych przedmiotów. Stosownie do treści art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej również jako ppsa, prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), zaś w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Mając na względzie aktualny poziom cen dóbr i usług niezbędnych do zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, jak wyżywienie, ubranie, czy mieszkanie należy stwierdzić, że środki uzyskiwane przez skarżącą za wykonywanie prac dorywczych mogą wystarczyć tylko na pokrycie kosztów koniecznego utrzymania. Ponieważ L. K. nie dysponuje przy tym oszczędnościami, ani majątkiem, który mogłaby zbyć w celu pozyskania dodatkowych środków, należy stwierdzić, że nie jest ona w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 ppsa, orzeczono, jak w postanowieniu.