IV SA/Wa 704/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Renata Nawrot, Sędziowie sędzia WSA Leszek Kobylski (spr.), sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi N. Sp. z o.o. z siedzibą w R. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej oddala skargę Decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska (dalej: "GIOŚ", "organ odwoławczy") działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.; dalej: "k.p.a.") po rozpatrzeniu odwołania N. Spółka z o.o. z siedzibą w R. (dalej: "skarżąca", "Spółka") od decyzji [...]Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej: "organ I instancji") z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] orzekł o: 1) uchyleniu punktu 1 zaskarżonej decyzji wymierzający karę pieniężną w trybie art. 79b ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz.U. z 2010 r. Nr 185, poz. 1243 ze zm.: dalej: "ustawa o odpadach") w wysokości 5.000 zł za prowadzenie działalności w zakresie wytwarzania odpadów bez wymaganego złożenia informacji o wytwarzanych odpadach oraz o sposobach gospodarowania wytworzonymi odpadami i umorzył w tej części postępowanie I instancji; 2) utrzymaniu w mocy punkt 2 zaskarżonej decyzji wymierzający karę pieniężną w trybie art. 79b ust. 2 pkt 5 ustawy o odpadach w wysokości 10.000 zł za zbieranie odpadów naruszeniem warunków decyzji Starosty W. z dnia [...] marca 2006 r. znak: [...] zezwalającej na prowadzenie działalności w zakresie transportu i zbierania odpadów. U podstaw podjętego w tej sprawie rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia. W dniach od 12 do 29 września 2011 r. Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w K. przeprowadził kontrolę skarżącej, w toku której ustalono, że prowadzi ona działalność w zakresie wytwarzania, transportu i zbierania odpadów, w oparciu o decyzję Starosty W. z dnia [...] marca 2006 r. znak: [...] zezwalającej na prowadzenie działalności w zakresie transportu i zbierania odpadów. Ponadto stwierdzono, że Spółka prowadzi ewidencję odpadów, jednak nie obejmuje ona wszystkich wytwarzanych odpadów, m.in. odpadów o kodzie 10 01 01 - żużle i popioły wytworzonych w wyniku spalania miału węglowego. Na podstawie ewidencji, Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w K. ustalił, że kontrolowany w 2010 r. wytworzył łącznie 6,33 Mg odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne, a w 2011 r., przez 8 miesięcy wytworzono 6,81 Mg odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne, bez złożenia wymaganej prawem informacji o wytwarzanych odpadach oraz o sposobach gospodarowania wytworzonymi odpadami. Ponadto ujawniono, że Spółka zbierała odpady o kodach 20 01 23* - urządzenia zawierające freony i 20 01 35* - zużyte urządzenia elektryczne i elektroniczne inne niż wymienione w 20 01 21 i 20 01 23 zawierające niebezpieczne składniki, które nie zostały ujęte w decyzji Starosty W. z dnia [...] marca 2006 r. zezwalającej na prowadzenie działalności w zakresie transportu i zbierania odpadów. Ustalenia z kontroli zostały odnotowane w protokole z kontroli nr [...] podpisanym przez kontrolującego i kontrolowanego w dniu 29 września 2011 r. Decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. organ I instancji, działając na podstawie art. 79b ust. 1 pkt 2, art. 79b ust. 2 pkt 5 oraz art. 79d ust. 1 ustawy o odpadach, orzekł o wymierzeniu skarżącej kary pieniężnej w wysokości 5.000 zł za prowadzenie działalności w zakresie wytwarzania odpadów bez wymaganego złożenia informacji o wytwarzanych odpadach oraz o sposobach gospodarowania wytworzonymi odpadami (punkt 1 decyzji) oraz 10.000 zł za zbieranie odpadów naruszeniem warunków decyzji Starosty W. z dnia [...] marca 2006 r. znak: [...] zezwalającej na prowadzenie działalności w zakresie zbierania i transportu odpadów (punkt 2 decyzji). W odwołaniu wniesionym na powołane rozstrzygnięcie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty poprzez umorzenie postępowania. Ewentualnie wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Uzasadniając skarżąca zarzuciła organowi I instancji naruszenie przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 107 k.p.a. W jej ocenie organ I instancji niewłaściwie wyjaśnił stan faktyczny, poprzez określenie ilości wytwarzanych odpadów o kodzie 10 01 01 - żużle i popioły, na podstawie ilości spalonego węgla. Ponadto skarżąca zarzuciła, że w uzasadnieniu decyzji nie zostały wskazane żadne wyliczenia potwierdzające tę przyjętą ilość przedmiotowych odpadów, jak i nie znalazły się wyjaśnienia, dlaczego organ odrzucił przedstawione przez Spółkę sposoby wyliczenia tej ilości. Dodatkowo w uzasadnieniu decyzji organ I instancji nie określił, za który rok została wymierzona kara. Skarżąca wyjaśniła, że nie wytwarzała odpadów innych niż niebezpieczne w ilości powyżej 5 Mg, dlatego nie miała obowiązku złożenia informacji o wytwarzanych odpadach oraz o sposobach gospodarowania wytworzonymi odpadami. Odnosząc się do kary za zbieranie odpadów naruszeniem warunków decyzji Starosty W. z dnia [...] marca 2006 r. zezwalającej na prowadzenie działalności w zakresie transportu i zbierania odpadów, skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji, brak w uzasadnieniu przyczyn, dla których stanowisko i wskazana podstawa prawna działań Spółki wyrażone na rozprawie administracyjnej nie zostało uwzględnione przez organ I instancji. Skarżąca wyjaśniła, że podstawą jej działania stanowiło rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 23 grudnia 2003 r. w sprawie rodzajów odpadów, których zbieranie lub transport nie wymagają zezwolenia na prowadzenie działalności (Dz. U. z 2004 r. nr 16 poz. 154). Nadto wyjaśniła, że wykonywane przez nią czynności nie mogą być kwalifikowane jako zbieranie odpadów o kodach 20 01 23* - urządzenia zawierające freony i 20 01 35* - zużyte urządzenia elektryczne i elektroniczne inne niż wymienione w 20 01 21 i 20 01 23 zawierające niebezpieczne składniki, ponieważ nie wypełniają definicji zbierania. Odpady te magazynowane były na terenie Spółki w kontenerach stanowiących własność klientów, z pominięciem urządzeń skarżącej. W związku z powyższym, zdaniem skarżącej nie było podstaw do wymierzenia kary w trybie art. 79b ust. 2 pkt 5 ustawy o odpadach. Organ odwoławczy, uzasadniając wskazaną na wstępie decyzję z dnia [...] grudnia 2014 r., wyjaśnił, iż z dniem 23 stycznia 2013 r. weszła w życie ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r. poz. 21). Na mocy art. 252 ww. ustawy uchylona została dotychczas obowiązująca ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2010 r. Nr 185, poz. 1243 ze zm.). Zauważył, iż art. 246 nowej ustawy o odpadach stanowi, iż w sprawach wszczętych i niezakończonych stosuje się dotychczasowe przepisy karne oraz o karach pieniężnych w dotychczasowym brzmieniu. Powyższe zaś obliguje GIOŚ do stosowania przepisów o karach pieniężnych uchylonej ustawy o odpadach z dnia 27 kwietnia 2001 r. Odnosząc się do punktu 1 zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy uznał, że organ I instancji niewłaściwie ocenił stan faktyczny, zakładając, że Spółka wytwarza odpady niebezpieczne i inne niż niebezpieczne w ilości prawdopodobnie przekraczającej 5,0 Mg/rocznie, a tym samym jest zobowiązana do złożenia informacji o wytwarzanych odpadach oraz o sposobach gospodarowania wytworzonymi odpadami wymaganej art. 17 ust. 1 pkt 2 ustawy o odpadach. Organ odwoławczy po analizie zbiorczego zestawienia danych o rodzajach i ilości odpadów, o sposobach gospodarowania nimi oraz o instalacjach i urządzeniach służących do odzysku i unieszkodliwiania tych odpadów za rok 2010 stwierdził, że w 2010 r. Spółka wytworzyła: – 2,85 Mg odpadów innych niż niebezpieczne o kodach: 08 03 18 - odpadowy toner drukarski inny niż wymieniony w 08 03 17, 16 01 03 - zużyte opony, 20 03 01 - niesegregowane (zmieszane) odpady komunalne; – 0,219 Mg odpadów niebezpiecznych o kodach: 13 02 05* - mineralne oleje silnikowe, przekładniowe i smarowe niezawierające związków chlorowcoorganicznych, 13 02 06* - syntetyczne oleje silnikowe, przekładniowe i smarowe oraz 16 01 07* - filtry olejowe. Zdaniem organu odwoławczego, biorąc pod uwagę ustalenia organu I instancji, iż ewidencja odpadów prowadzona przez Spółkę nie obejmuje wszystkich wytwarzanych odpadów, m.in. odpadów o kodzie 10 01 01 - żużle i popioły, a jednocześnie brak obliczeń, które stanowiły podstawę do określenia ich ilości, nie można stwierdzić czy został przekroczony próg w wysokości 5,0 Mg/rocznie przywołany w art. 17 ust. 1 pkt 2 ustawy o odpadach. W związku z powyższym, w ocenie organu odwoławczego, brak było podstawy do żądania od skarżącej złożenia informacji o wytwarzanych odpadach oraz o sposobach gospodarowania wytworzonymi odpadami. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał na brzmienie art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o odpadach, zgodnie z którym wytwórca odpadów, który wytwarza odpady niebezpieczne w ilości powyżej 0,1 Mg rocznie jest obowiązany do uzyskania decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami niebezpiecznymi. Zauważył, iż kontrolowany wytworzył 0,219 Mg odpadów niebezpiecznych, co oznacza, że miał obowiązek złożenia wniosku o zatwierdzenie programu gospodarki odpadami niebezpiecznymi, na 30 dni przed dniem rozpoczęcia działalności powodującej powstawanie odpadów niebezpiecznych w myśl art. 19 ust. 1 ustawy o odpadach. Posiadacz odpadów, który wytwarza odpady bez wymaganej decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami niebezpiecznymi podlega karze pieniężnej w wysokości 5.000 zł zgodnie z art. 79b ust. 1 pkt 1 ustawy o odpadach. W związku z powyższym organ odwoławczy uznał, że nie było podstaw do wymierzenia kary w trybie art. 79b ust. 1 pkt 2 ustawy o odpadach. Dlatego też punkt 1 zaskarżonej decyzji wymierzający karę w trybie art. 79b ust. 1 pkt 2 ustawy o odpadach jako bezprzedmiotowy uchylił i umorzył postępowanie I instancji. Za prawidłowe organ odwoławczy uznał wymierzenie kary w trybie art. 79b ust. 2 pkt 5 ustawy o odpadach (punkt 2 zaskarżonej decyzji), do czego organ I instancji był zobligowany z mocy prawa. Podniósł, iż materiał dowodowy jednoznacznie wskazał, że Spółka naruszyła warunki decyzji Starosty W. z dnia [...] marca 2006 r. zbierając odpady o kodach 20 01 23* - urządzenia zawierające freony i 20 01 35* - zużyte urządzenia elektryczne i elektroniczne inne niż wymienione w 20 01 21 i 20 01 23 zawierające niebezpieczne składniki, które nie zostały ujęte w posiadanym zezwoleniu. Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących punktu 1 zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy podniósł, iż zostały one uwzględnione w wydanym rozstrzygnięciu. Wskazał, iż dopatrzył się nieprawidłowości w prowadzeniu postępowania administracyjnego przez organ I instancji, który nie odniósł się do wyjaśnień Spółki wniesionych na rozprawie administracyjnej, czym naruszył art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Nadto w zaskarżonej decyzji brak jest także uzasadnienia faktycznego, w którym organ I instancji wyjaśnił w jaki sposób dokonał wyliczenia ilości wytwarzanych odpadów o kodzie 10 01 01, jak i brak jest wyjaśnień organu I instancji, dlaczego odmówił wiarygodności i mocy dowodowej wyjaśnieniom skarżącej przekazanym na rozprawie administracyjnej. Ustosunkowując się z kolei do argumentów skarżącej dotyczących punktu 2 zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy za błędne uznał przyjęcie przez skarżącą, iż podstawą jej działania może być rozporządzenie Ministra Gospodarki. Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 23 grudnia 2003 r. w sprawie rodzajów odpadów, których zbieranie lub transport nie wymagają zezwolenia, na prowadzenie działalności (Dz. U. z 2004 r. nr 16 poz. 154). Wskazał, iż skarżąca nie spełniła warunków określonych w § 3 ww. rozporządzenia, dlatego też powinna rozszerzyć posiadaną decyzję Starosty W. z dnia [...] marca 2006 r. o odpady o kodach 20 01 23* i 20 01 35*. Organ odwoławczy nie zgodził się z twierdzeniem skarżącej, że jej działanie nie wypełniło definicji zbierania. Przytoczył brzemiennie art. 3 ust. 2 pkt 23 ustawy o odpadach wskazując, iż należało przyjąć, że jeśli magazynowanie tych odpadów prowadzone było w celu np. zebrania odpowiedniej partii do transportu do miejsc odzysku lub unieszkodliwiania to działanie to zawiera się w definicji zbierania. Pismem z dnia 14 stycznia 2015 r. skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie występując o: 1) zmianę pkt 2 zaskarżonej decyzji poprzez orzeczenie o uchyleniu pkt 2 decyzji organu I instancji z dnia [...] grudnia 2011 r. i umorzeniu postępowania w tym zakresie; 2) ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w zakresie pkt 2 i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej w części obejmującej punkt 2 decyzji organu I instancji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mogącego mieć wypływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez wydanie decyzji pomimo niedostatecznego wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy; 2) art. 15 k.p.a. na skutek nieprzeprowadzenia przez organ odwoławczy postępowania z zachowaniem wymogów umożliwiających osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone; 3) art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu na jakiej podstawie organ oparł się ustalając, że spółka magazynowała odpady a także, że działanie skarżącej spółki zawiera się w definicji zbierania odpadów; 4) art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i dowolne, pozostające w oderwaniu od materiału dowodowego ustalenie, iż skarżąca naruszyła warunki decyzji Starosty W. z dnia [...] marca 2006 r.; 5) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji w zaskarżonej części pomimo wydania decyzji przez organ I instancji z naruszeniem prawa. Zdaniem skarżącej organ przy wydawaniu decyzji dopuścił się szeregu przewinień, które mogły mieć wpływ na wynik postępowania. Dotyczą one przede wszystkim niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, polegającego na niewyjaśnieniu jaką formę zbierania realizowała skarżąca, a także nie zgromadzeniu materiału dowodowego na to, iż magazynowała ona odpady, co jej zdaniem stanowi naruszenie art. 7 i 77 k.p.a. Skarżąca podniosła również, iż pomimo stwierdzenia uchybień w działaniu organu I instancji powodujących uchylenie punktu 1 decyzji organu I instancji, GIOŚ utrzymał w mocy punkt 2. Zarzuciła, iż GIOŚ w uzasadnieniu zaskarżonej edycji nie ustosunkował się dlaczego stwierdzona wada, która powoduje konieczność uchylenia punktu 1 pozostaje bez wpływu na punkt 2, co stanowi naruszenie art. 107 § 1 k.p.a. Ponadto, w ocenie skarżącej, GIOŚ nie odniósł się do jej stanowiska i nie wyjaśnił, dlaczego nie przyjął argumentów, że jej czynności nie mogą być kwalifikowane jako zbieranie odpadów, gdyż nie prowadziła ona działalności w oparciu o posiadane przez siebie urządzenia, a były one dostarczane przez klientów skarżącej i umieszczane bezpośrednio w kontenerach firmy odbierającej odpady. Zdaniem skarżącej takie działanie nie może być kwalifikowane jako zbieranie odpadów. Skarżąca zarzuciła także, iż GIOŚ zaniechał obowiązek przeprowadzenia wszechstronnego postępowania dowodowego, a także nie odniósł się do stanowiska skarżącej i nie wyjaśnił, dlaczego odrzucił jej argumenty, co stanowi naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. Ponadto GIOŚ przekroczył granicę swobodnej oceny dowodów, tym samym zaniechał dokonania wszechstronnej oceny materiału dowodowego, czym dopuścił się naruszenia art. 80 k.p.a. Odpowiadając na skargę, organ odwoławczy podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi wyjaśnił, iż uchybienia, które przyczyniły się do uchylenia punktu 1 decyzji organu I instancji nie miały wpływu na prawidłowe rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 2. Nadto wskazał, iż ocena materiału dowodowego, a w szczególności dokumentów ewidencyjnych przedstawionych przez skarżącą jednoznacznie wskazuje, że skarżąca zbierała odpady o kodzie 20 01 23* i 20 01 35*. Organ odwoławczy zauważył także, iż skarżąca potwierdziła zbieranie tych odpadów w kartach ewidencyjnych, a także w zestawieniu zbiorczym danych o rodzajach i ilości odpadów, o sposobach gospodarowania nimi oraz o instalacjach i urządzeniach służących do odzysku i unieszkodliwiania odpadów za rok 2010, które złożyła do Marszałka Województwa [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem art. 57 a, który jednak na gruncie niniejszej sprawy nie znajduje zastosowania. Rozpoznając sprawę Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem zaskarżenia w sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2014 r., która organ orzekł o uchyleniu punktu 1 decyzji organu I instancji w zakresie wymierzenia skarżącej kary pieniężnej w trybie art. 79b ust. 1 pkt 2 ustawy o odpadach w wysokości 5.000 zł za prowadzenie działalności w zakresie wytwarzania odpadów bez wymaganego złożenia informacji o wytwarzanych odpadach oraz o sposobach gospodarowania wytworzonymi odpadami i umorzeniu w tej części postępowania I instancji (punkt 1 zaskarżonej decyzji). Jednocześnie zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy punkt 2 decyzji organu I instancji o wymierzeniu kary pieniężnej w trybie art. 79b ust. 2 pkt 5 ustawy o odpadach w wysokości 10.000 zł za zbieranie odpadów naruszeniem warunków decyzji Starosty W. z dnia [...] marca 2006 r. znak: [...] zezwalającej na prowadzenie działalności w zakresie transportu i zbierania odpadów (punkt 2 zaskarżonej decyzji). Niezależnie od zakresu zaskarżenia Sąd skontrolował legalność zaskarżonej decyzji w jej całokształcie. W konsekwencji uznał, że decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2014 r. nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Tym samym – w wyniku analizy akt sprawy i treści wyżej wymienionego rozstrzygnięcia – nie stwierdzono przywołanych w zarzutach skargi naruszeń przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77, art. 15, art. 80, art. 107 § 1 i § 3 oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia, które byłby zobowiązany wziąć pod uwagę z urzędu. Na wstępie należy zauważyć, że z dniem 23 stycznia 2013 r. weszła w życie ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r., poz. 21) uchylająca – na mocy art. 252 ustawę z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2010 r., Nr 185, poz. 1243, ze zm.), jednocześnie w art. 246 stanowiąca, że w sprawach wszczętych i niezakończonych stosuje się dotychczasowe przepisy karne oraz o karach pieniężnych w dotychczasowym brzmieniu, z zastrzeżeniem art. 237. Ostatnia z przytoczonych regulacji zadecydowała o stosowaniu w postępowaniu odwoławczym dotychczasowych przepisów o karach pieniężnych. Stosownie do art. 79 b ust. 2 pkt 5 ustawy o odpadach (z 2001 r.), jeżeli posiadacz odpadów lub transportujący odpady prowadzi działalność w zakresie zbierania, transportu, odzysku lub unieszkodliwiania odpadów bez wymaganego zezwolenia lub z naruszeniem jego warunków podlega karze pieniężnej w wysokości 10.000 zł. Jednocześnie Sąd zauważa, iż przepis art. 79b ustawy o odpadach nie przewiduje miarkowania kary, ani żadnych od niej odstępstw. W związku z powyższym wojewódzki inspektor ochrony środowiska, w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości, o których mowa w art. 79b ustawy o odpadach, nie działa na zasadzie "uznaniowości", lecz zgodnie z art. 79d ust. 1 ustawy o odpadach jest zobligowany do wymierzenia kary pieniężnej w ściśle określonej wysokości. W kontrolowanym postępowaniu administracyjnym, przede wszystkim opartym na wynikach dokonanej przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, w dniach 12-29 września 2011 r. kontroli, odnotowanych w protokole z kontroli nr [...], podpisanym przez kontrolującego i kontrolowanego w dniu 29 września 2011 r. bez żadnych zastrzeżeń, ustalono m.in., że skarżąca zbierała odpady o kodach 20 01 23* - urządzenia zawierające freony i 20 01 35* - zużyte urządzenia elektryczne i elektroniczne inne niż wymienione w 20 01 21 i 20 01 23 zawierające niebezpieczne składniki. Zbieranie to odbywało się wbrew warunkom określonym w decyzji Starosty W. z dnia [...] marca 2006 r., na podstawie której skarżąca uzyskała zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie transportu i zbierania odpadów o następujących kodach: 06 02 01; 10 01 04; 10 01 16; 10 11 81; 10 13 09; 13 01 10; 13 02 04; 13 02 05; 13 02 06; 13 02 07; 13 02 08; 13 03 07; 16 01 07; 16 02 13; 16 02 15 oraz 19 12 12. Powyższe doprowadziło do stwierdzenia, że skarżąca prowadzi działalność w zakresie zbierania odpadów z naruszeniem warunków zezwolenia z dnia [...] marca 2006 r., co uzasadniało wymierzenie jej kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł. W ocenie Sądu ustalenia organów co do stwierdzenia zbierania na terenie Zakładu odpadów o kodach 20 01 23* i 20 01 35*, które w rezultacie doprowadziły do wymierzenia skarżącej kary pieniężnej na podstawie art. 79 b ust. 2 pkt 5 ustawy o odpadach – wbrew twierdzeniu skarżącej - są prawidłowe. Jak wynika z akt sprawy tj. z kart ewidencji odpadów nr: 1/2010, 1/200135/op, 1/200135, 2/200135, 3/200135, 4/200135, 5/200135, 6/200135, 7/200135, 8/200135, 9/200135, 1/200123, 2/200123, 3/200123, 4/200123, w 2010 i 2011 r. skarżąca zebrała odpady o kodzie 20 01 23* - urządzenia zawierające freony w ilości 1,1 Mg oraz odpady o kodzie 20 01 35* - zużyte urządzenia elektryczne i elektroniczne inne niż wymienione w 20 01 21 i 20 01 23 zawierające niebezpieczne składniki, w ilości 14,335 Mg. Skarżąca potwierdziła także zbieranie tych odpadów w zestawieniu zbiorczym danych o rodzajach i ilości odpadów, o sposobach gospodarowania nimi oraz o instalacjach i urządzeniach służących do odzysku i unieszkodliwiania odpadów za rok 2010, które złożyła do Marszałka Województwa [...]. Dla uzasadnienia nałożenia kary istotne było zatem stwierdzenie faktu zbierania odpadów o wskazanych wyżej kodach. Wszystkie inne argumenty podnoszone przez skarżącą, jak choćby twierdzenie, że zbieranie odpadów w pojemnikach ustawionych na jej terenie nie spełnia definicji zbierania nie zasługują na uwzględnienie. Na marginesie należy zauważyć, iż stosownie do art. 3 ust. 2 pkt 23 ustawy o odpadach przez zbieranie rozumie się każde działanie, w szczególności umieszczanie w pojemnikach, segregowanie i magazynowanie odpadów, które ma na celu przygotowanie ich do transportu do miejsc odzysku lub unieszkodliwiania. A zatem nawet jeśli osoby fizyczne umieszczały w pojemnikach, które jak twierdzi skarżąca, stanowiły własność innego podmiotu odpady, które gromadzone były na terenie należącym do skarżącej, do czasu uzbierania odpowiedniej partii przed ich transportem do miejsca unieszkodliwienia, to działania te należy uznać za wypełniające definicję zbierania. Domniemywa się bowiem, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości. Wobec powyższego organ odwoławczy zasadnie orzekł o utrzymaniu w mocy punktu 2 decyzji wymierzającej karę w trybie art. 79b ust. 2 pkt 5 ustawy o odpadach. Jednocześnie Sąd zauważa, iż stwierdzone przez organ odwoławczy uchybienia organu I instancji polegające na zastosowaniu niewłaściwej podstawy prawnej przy wymierzeniu kary w trybie art. 79b ust. 1 pkt 2 ustawy o odpadach oraz zaniżeniu ilość odpadów wytwarzanych przez skarżącą przy wskazaniu, że powinna ona złożyć informację o wytwarzanych odpadach oraz o sposobach gospodarowania wytworzonymi odpadami, zasadnie doprowadziły do uchylenia punktu 1 decyzji z dnia [...] grudnia 2011 r. Uchybienia te nie miały jednak wpływu na prawidłowe rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 2. Wskazana pomyłka organu I instancji dotyczyła bowiem wyłącznie odpadów wytwarzanych, a nie zbieranych. W ocenie Sądu w sprawie nie doszło do naruszeń wskazanych w skardze przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wbrew twierdzeniom skarżącej w sprawie nastąpiło wszechstronne wyjaśnienie stanu faktycznego. Zgodnie z zasadami ogólnymi i postępowania dowodowego doszło do zebrania materiału dowodowego i jego rozważenia, w konsekwencji wydania prawidłowych rozstrzygnięć opartych na właściwej podstawie procesowej i podstawach materialnych wraz z uzasadnieniem zaskarżonej decyzji odpowiadającym wymogom określonym w art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a. Kierując się powyższą argumentacją, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 151 p.p.s.a.