IV SA/Wa 707/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Asesor WSA - Tomasz Wykowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 sierpnia 2006 r. sprawy ze skargi B. M. o wymierzenie Ministrowi Rolnictwa i Rozwoju Wsi grzywny na podstawie art.154§1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi I. wymierza Ministrowi Rolnictwa i Rozwoju Wsi grzywnę w wysokości 500 (pięćset) złotych w związku z niewykonaniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 listopada 2005 r., sygn.akt IV SA/Wa 928/05; II. zasądza od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na rzecz skarżącego B. M. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W skardze z dnia 8 marca 2006 r. (data nadania pisma w Urzędzie Pocztowym w Z.) B. M., reprezentowany przez adwokata W. M., wniósł o wymierzenie Ministrowi Rolnictwa i Rozwoju Wsi grzywny z tytułu niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 listopada 2005 r. - sygn. akt IVSA 928/05 w wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej oraz o zwrot kosztów zastępstwa procesowego (w ramach zwrotu kosztów postępowania sądowego) w wysokości potrójnej stawki minimalnej, tj. kwoty 720 zł. Wyrokiem z dnia 15 listopada 2005 r. WSA, po pierwsze - uchylił decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] stycznia 2005 r. nr [...], uchylającą w całości decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 1994 r. nr [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Gminy w O. z dnia [...] sierpnia 1979 r. nr [...] w sprawie przejęcia na własność Państwa jako opuszczonego gospodarstwa rolnego o powierzchni 9,79 ha, położonego we wsi N., gmina O., stanowiącego b. własność S. M. i umarzającą postępowanie organu I instancji, po drugie - zasądził od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego. Skarżący podniósł, iż wyrok WSA z dnia 15 listopada 2005 r. uprawomocnił się z dniem 24 stycznia 2006 r. Pomimo upływu określonych w k.p.a. terminów do załatwiania spraw przez organy administracji organ sprawy nie rozstrzygnął. Skarżący wskazał, iż dwukrotnie (w dniu 4 stycznia i 10 lutego 2006 r.) wzywał organ do wykonania wyroku, jednakże monity te nie doczekały się odpowiedzi. Jednocześnie organ nie poinformował skarżącego o przyczynach niezałatwienia sprawy w terminie, jak i nie wyznaczył terminu nowego. W skardze skarżący wniósł o jej rozpoznanie w trybie uproszczonym. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Organ podniósł, iż: (-) akta administracyjne sprawy, które były niezbędne do rozpoznania przez WSA skargi na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] stycznia 2005 r. zostały zwrócone organowi wraz z wyrokiem WSA z dnia 15 listopada 2005 r. w dniu 15 lutego 2006 r., (-) w dniu 4 kwietnia 2006 r. organ wykonał wyrok WSA, albowiem uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 1994 r. i przekazał temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia, (-) wobec powyższego nie pozostaje w bezczynności. Odnosząc się do wniosku skarżącego o rozpoznanie skargi w trybie uproszczonym, organ pozostawił tę kwestię do uznania Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skargę należało uwzględnić. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, iż zaszły przesłanki do rozpoznania skargi w trybie uproszczonym, uregulowanym w przepisach art.119-122 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". Zgodnie z art.119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Sytuacja powyższa niewątpliwie wystąpiła, albowiem pozostawienie przez organ stosowanego wniosku skarżącego do uznania Sądu jest w ocenie Sądu równoznaczne z jego zaaprobowaniem. Z racji powyższego, stosownie do art.120 p.p.s.a., Sąd rozpoznał wniesioną skargę na posiedzeniu niejawnym w składzie jednego sędziego. Zgodnie z art.154§ 1 p.p.s.a. w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Zgodnie z art.154§3 p.p.s.a. wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy po wniesieniu skargi, o której mowa w § 1, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi. Zgodnie z art.154§6 p.p.s.a. grzywnę, o której mowa w § 1, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Po uchyleniu wyrokiem WSA z dnia 15 listopada 2005 r. decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] stycznia 2005 r. organ ten zobowiązany był do ponownego rozpatrzenia odwołania o decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 1994r. w terminach do załatwiania spraw określonych w przepisach k.p.a. Zgodnie z art.35 k.p.a. organ administracji zobowiązany jest załatwić sprawę: (-) niezwłocznie (obowiązek ten dotyczy spraw nie wymagających postępowania wyjaśniającego), (-) nie później niż w ciągu miesiąca od dnia wszczęcia postępowania - w odniesieniu do spraw wymagających postępowania wyjaśniającego, (-) nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania - w odniesieniu do spraw szczególnie skomplikowanych. W ocenie Sądu powtórne rozpatrzenie przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi odwołania od decyzji organu I instancji winno było nastąpić w ciągu miesiąca - sprawa ta wymagała bowiem postępowania wyjaśniającego, niemniej nie nosiła charakteru szczególnie skomplikowanej (zwłaszcza w świetle istnienia kierunkujących działania organu odwoławczego wytycznych WSA, zawartych w jeszcze wcześniejszym wyroku zapadłym w tej sprawie, tj. w wyroku z dnia 23 marca 2004 r. w sprawie o sygn. akt IV SA 4728/03). Miesięczny termin do załatwienia sprawy należało liczyć, co zresztą słusznie zauważył organ, od dnia otrzymania przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi akt sprawy z Sądu, tj. od dnia 15 lutego 2006 r. Termin ten minął z dniem 15 marca 2006r. (art.57§3 k.p.a.). Decyzja zaś wydana została dopiero w dniu [...] kwietnia 2006 r., tj. [...] dni po terminie. Organ nie skorzystał przy tym z możliwości przewidzianej w art.36 k.p.a. (zawiadomienie strony o niezałatwieniu sprawy w terminie określonym w art.35 k.p.a., podanie przyczyny zwłoki oraz wskazanie nowego terminu załatwienia sprawy). Skarżący spełnił warunek formalny do wniesienia skargi, albowiem trzykrotnie wezwał organ do wykonania wyroku (pisma z dnia 4 stycznia, 10 lutego oraz 3 kwietnia 2006 r.). Z racji cytowanego już art.154§3 p.p.s.a., załatwienie przez organ sprawy po wniesieniu skargi o wymierzenie grzywny nie może być podstawą do jej oddalenia lub umorzenia postępowania. W tej sytuacji grzywnę należało wymierzyć. Paragraf 6 artykułu 154 p.p.s.a. daje sądowi administracyjnemu swobodę w ustaleniu wysokości grzywny, przewidując jedynie jej górną granicę (do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów), nie ustalając natomiast wysokości minimalnej. Oznacza to szeroki zakres uznaniowości sądu administracyjnego, który winien dostosować wysokość grzywny w konkretnej sprawie w szczególności do rozmiaru zwłoki organu. W ocenie Sądu dwudziestodniowa zwłoka Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, będąca niewątpliwie działaniem wbrew przepisom k.p.a., nie jest jednakże uchybieniem rażącym. Ciężarowi tego naruszeniem odpowiada grzywna w wysokości 500 zł, natomiast proponowane przez skarżącego wymierzenie grzywny w maksymalnej przewidzianej przepisem wysokości nie znajdowałoby uzasadnienia. Odnosząc się do kwestii zawrotu skarżącemu kosztów postępowania, Sąd przyjął, iż na koszty te składa się kwota uiszczona tytułem wpisu sądowego (100 zł) oraz kwota wynagrodzenia pełnomocnika skarżącego (240 zł). W ocenie Sądu rodzaj i stopień zawiłości sprawy oraz niezbędny nakład pracy pełnomocnika nie uzasadniały zasądzenia zwrotu wynagrodzenia w kwocie 720 zł, o co skarżący wnosił. Z powyższych przyczyn, na podstawie art.120, 154§6 oraz art.200 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.