IV SA/Wa 708/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Korzeniowski, Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara (spr.), Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi J. C. i G. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania J. C. i G. J. od decyzji Burmistrz Miasta [...] nr [...] z dnia [...] października 2015r. odmawiającej ustalenia warunków zabudowy na terenie części działki nr ewid. [...] położonej w obrębie [...] m. P. (budowa 6 budynków mieszkalnych jednorodzinnych) utrzymało ww decyzję w mocy. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny. J. C. i G. J. wnioskiem z dnia [...] lutego 2015r., zwróciły się do Burmistrza Miasta [...] o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji, polegającej na budowie 6 budynków mieszkalnych jednorodzinnych zlokalizowanych na terenie części działki oznaczonej nr ew: [...] położonej w obrębie [...] m. P. Po przeprowadzeniu postępowania Burmistrz Miasta [...] decyzją z dnia [...] listopada 2015r., nr [...] odmówił ustalenia warunków zabudowy na terenie części działki nr ewid [...] położonej w obrębie [...] m. P. (budowa 6 budynków mieszkalnych jednorodzinnych). W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, iż planowana inwestycja nie spełnia warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co jest warunkiem koniecznym do uzyskania decyzji pozytywnej. Od powyższego rozstrzygnięcia odwołanie złożyły obie skarżące wskazując, iż nie zgadzają się z wydanym rozstrzygnięciem i podnosząc, że w 2013r. otrzymały pozytywną decyzję o warunkach zabudowy na 11 działek budowlanych w tożsamym stanie faktycznym. Nadto podniosły, iż jeden budynek jednorodzinny został już zrealizowany. Z uwagi na zarzut wskazany w odwołaniu jakoby w pobliżu planowanej inwestycji istniał budynek mieszkalny jednorodzinny Kolegium pismem z dnia [...] grudnia 2015r., zwróciło się do Burmistrza Miasta [...] o wyjaśnienie tej kwestii. Na powyższe została udzielona odpowiedź przez Burmistrz w piśmie z dnia [...] stycznia 2016r. Organ odwoławczy rozpoznając wniesione odwołanie min. wskazał, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki do wyłączenia obowiązku badania przedmiotowej inwestycji pod kątem zachowania zasady tak zwanego "dobrego sąsiedztwa", co oznacza że bez jej spełnienia wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla planowanej inwestycji staję się niemożliwym. Skargę na powyższą decyzję wniosły J. C. i G. J., nie zgadzając się z rozstrzygnięciem i wskazując na ostateczną decyzję Burmistrza Miasta [...] o warunkach zabudowy nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 roku, wydanej w podobnych okolicznościach, jako dowodu na poparcie złożonego wniosku. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenia podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja odpowiadała prawu. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrolując legalność zaskarżonej decyzji, Sąd nie stwierdził zarzucanego jej naruszenia prawa, uznając tym samym, że rozpoznawana skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd przy tym uznał, że stan faktyczny ustalony przez organ znajduje potwierdzenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym i te ustalenia przyjął za podstawę faktyczną rozstrzygnięcia. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. dotycząca ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Podstawę materialno-prawną tej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji stanowił w szczególności przepis art. 59 ust. 1 u.p.z.p. Zgodnie z tym przepisem zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku m.p.z.p., polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robot budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86 u.p.z.p., wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Natomiast przesłanki wydania pozytywnej dla wnioskodawcy decyzji określa art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Powołany przepis stanowi, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków : 1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2. teren ma dostęp do drogi publicznej; 3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych; 5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Na wstępie należy podkreślić, że w toku postępowania dotyczącego ustalenia warunków zabudowy organy są zobowiązane do zbadania, czy na konkretnej nieruchomości jest możliwa realizacja inwestycji zgodnie z zasadą tzw. dobrego sąsiedztwa. Innymi słowy - organy muszą ustalić, czy projektowana budowa nie naruszy ładu przestrzennego tzn. będzie spójna z otoczeniem pod względem gabarytów, estetyki, funkcji oraz sposobu zagospodarowania. Zdaniem Sądu, organy prawidłowo odmówiły ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji z uwagi na niespełnienie przez tę inwestycję warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy. Należy bowiem mieć na względzie, iż z przeprowadzonych w przedmiotowej sprawie wyników analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wynika, iż w obszarze analizowanym brak jest jakiejkolwiek zabudowy. Brak nieruchomości zabudowanej w sposób podobny znajdującej się w obszarze analizowanym nie pozwala na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu tj. nie spełniona została zasady "dobrego sąsiedztwa". Z przeprowadzonej analizy części tekstowej wynika, że najbliższa zabudowa mogąca stanowić podstawę ustalenia zasady "dobrego sąsiedztwa" oraz być podstawą określenia wymagań dotyczących nowej zabudowy znajduje się w odległości około 8-krotnej szerokości frontu działki objętej wnioskiem, zaś obszar analizowany w przedmiotowej sprawie wynosi zgodnie z § 3 rozporządzenia trzykrotność tej szerokości. Przytaczany przepis nakłada na organ pierwszej instancji obowiązek wyznaczenia granic obszaru analizowanego teren wokół działki, którego wniosek dotyczy i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokości frontu działki objętej wnioskiem o ustaleniu warunków zabudowy, co w niniejszej sprawie oznacza, że obszar analizowany winien wynosić [...] m (front działki wynosi ok. [...] m) i być wyznaczony w tej odległości od granicy terenu analizowanego we wszystkie stronach. Z części tekstowej wynika, że obszar ten został wyznaczony zgodnie ze standardami § 3 ust. 2 ww rozporządzenia. A zatem wobec braku spełnienia powyższego warunku, jak słusznie organy stwierdziły, nie zachodziła już konieczność badania kwestii odnoszonych się do pozostałych parametrów takich jak cechy i wskaźniki ukształtowania zabudowy, gabarytów i formy architektonicznej obiektów, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, gdyż uniemożliwia to realizację planowanej inwestycji. Natomiast podnoszona przez skarżące okoliczność wydania pozytywnej decyzji w 2013 roku w podobnym stanie faktycznym sprawy, nie stanowi o zasadności przedmiotowego wniosku. Trzeba mieć na uwadze, że Sąd rozpoznaje sprawę w oparciu o ustalony stan faktyczny danej sprawy i o zgromadzone w niej dowody, a zatem powoływanie się przez skarżące na pozytywne ustalenia dotyczące innej nieruchomości, co do której przeprowadzona analiza urbanistyczna pozwoliła na wydanie decyzji pozytywnej, nie może odnosić skutku wobec rozstrzygnięcia w sprawie niniejszej. Przeprowadzona zatem w tym aspekcie przez tut. Sąd kontrola nie ujawniła uchybień uzasadniających uchylenie badanej decyzji. Dlatego też, w ocenie Sądu, prawidłowo organ odwoławczy ocenił stan faktyczny sprawy podnosząc w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, że Burmistrz w sposób rzetelny i wnikliwy zgromadził dowody w sprawie i rozpatrzył zebrany materiał dowodowy. W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).