IV SA/Wa 709/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Sędzia WSA - Agnieszka Góra-Błaszczykowska po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Gminy B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej przez Gminę B. decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie reformy rolnej postanawia: - wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Wojewoda [...] decyzją [...] stycznia 2010 r. - po rozpoznaniu wniosku A. R. i S. R. - stwierdził, że określone w decyzji dawne parcele katastralne byłego majątku ziemskiego "B.", położone w B., powiat W., stanowiące przez przejęciem na rzecz Skarbu Państwa własność M. W., nie podpadały pod działanie art. 2 ust 1 lit e dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. z 1945 r. Nr 3, poz. 13). Po rozpoznaniu odwołań wniesionych przez Gminę B. i Spółdzielnię R. w W., Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z [...] stycznia 2011 r. uchylił decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie pierwszej instancji. Organ wziął pod uwagę postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 1 marca 2010 r., sygn. akt P 107/08, uznając, iż do rozpoznania wniosku w/w osób właściwy jest sąd powszechny. Z rozstrzygnięciem tym nie zgodził się S. R. i wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, którą organ - Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi uwzględnił - w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W konsekwencji Minister wydał decyzję z dnia [...] lutego 2011 r., którą uchylił w całości decyzję z [...] stycznia 2011 r. oraz utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. Z tym z kolei rozstrzygnięciem nie zgodziła się Gmina B. i wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wraz ze skargą strona skarżąca złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z dnia [...] lutego 2011 r. W uzasadnieniu wniosku wskazano, iż nieuwzględnienie wniosku niesie znaczne zagrożenie bezpieczeństwa obrotu prawnego i może pociągnąć za sobą nieodwracalne i dotkliwe skutki dla osób trzecich - w szczególności wobec faktu, że zaskarżona decyzja narusza prawa osób niebędących stroną postępowania. Nadto realizacja przedmiotowej decyzji może doprowadzić do utraty przez skarżącą prawa własności nieruchomości objętych decyzją. Powoduje to niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody ponieważ na przedmiotowych nieruchomościach skarżąca wykonuje swoje zadania ustawowe tj. miedzy innymi wybudowała i prowadzi szkołę podstawową, której nie jest w stanie przenieść do innego obiektu. Wobec tego realizacja zaskarżonej decyzji może spowodować trudne do odwrócenia skutki dla skarżącej Gminy. Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu okoliczności podane we wniosku uzasadniają stwierdzenie, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki, albowiem decyzja taka wywołuje skutki prawno-rzeczowe w postaci utraty prawa własności. Zgodnie z art. 61 § 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wstrzymanie wykonania decyzji upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Z tych względów Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 powołanej ustawy orzekł jak w sentencji postanowienia.