IV SA/Wa 71/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędziowie sędzia WSA Anna Szymańska, sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara, Protokolant ref. staż. Aleksandra Larkiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2015 r. sprawy ze skargi W. F. i E. F. – reprezentowanego przez opiekuna prawnego W. F. na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej, zwany dalej "Prezesem UKE", na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1, w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zam.), zwanej dalej "K.p.a.", utrzymał w mocy swoje postanowienie z [...] maja 2014 r., którym – w myśl art. 124 ust. 1b ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2014 r., poz. 518 ze zm.) - uzgodniono projekt decyzji Starosty [...] o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, w zakresie obejmującym działkę ew. nr [...], przez udzielenie zezwolenia na instalację kabla światłowodowego w trakcji linii energetycznej oraz udzieleniu prawa wstępu na wskazaną nieruchomość w celu wykonania prac budowlano-montażowych, związanych z instalacją kabla światłowodowego, a nadto w celu wykonania czynności związanych z konserwacją, usuwaniem awarii i eksploatacją kabla światłowodowego. Uzasadniając orzeczenie, opisano przebieg postepowania a następnie przywołano m.in. następujące okoliczności faktyczne i uwarunkowania prawne sprawy: - uzgadnianie z Prezesem UKE decyzji starosty w sprawie ograniczenia korzystania z nieruchomości, wynika z art. 124 ust. 1b ustawy o gospodarce nieruchomościami, który stanowi: "W zakresie urządzeń łączności publicznej decyzją w sprawie zezwolenia wydaje się w uzgodnieniu z Prezesem Urzędu Komunikacji Elektronicznej. Decyzja ta może być również wydana w przypadku braku planu miejscowego lub gdy decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest wymagana ", - Starosta, w toku prowadzonego postępowania ustalił, że działka ew. nr [...], objęta wnioskiem I. z 7 stycznia 2013 r., jest położona na obszarze obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przyjętego stosowną uchwałą; plan ten dopuszcza lokalizowanie inwestycji, objętej żądaniem wnioskodawcy - polegającej na budowa kabla światłowodowego na istniejącej podbudowie słupowej linii energetycznej średniego napięcia (należącego do E. S.A.); Starosta wskazał również, że planowana budowa infrastruktury telekomunikacyjnej, na podstawie art. 46 i art. 47 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. Nr 106, poz. 675 ze zm.), zwana dalej "ustawą o sieciach telekomunikacyjnych", nie wymaga wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, jako "infrastruktura o nieznacznym oddziaływaniu" oraz że projektowana inwestycja spełnia wymogi celu publicznego, określone w art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a także, że jest przedsięwzięciem o znaczeniu lokalnym (gminnym), o którym mowa w art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.); Starosta zgodził się również, że spełnione zostało wymaganie określone w art. 124 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, (przeprowadzenie rokowań z właścicielami nieruchomości, które zakończyły się wynikiem negatywnym); powierzchnia gruntu przewidzianego do zajęcia pod kabel światłowodowy wyniesie 1,54 m2 (114 mb x 13,5 mm); projektowane zezwolenie obejmuje przeprowadzenie kabla światłowodowego polegające na jego podwieszeniu na wysokości ok. 5 m nad ziemią, w oparciu o istniejące słupy napowietrznej linii elektroenergetycznej średniego napięcia, - organ współdziałający przedstawia swoje stanowisko w sprawie administracyjnej rozstrzyganej w drodze decyzji a zatem zakres i przedmiot tego stanowiska są niejako podwójnie ograniczone: po pierwsze - przedmiotem sprawy administracyjnej, po drugie - zakresem właściwości (zadań) organu współdziałającego (tak: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 listopada 1997 r., sygn. akt V SA 2699/96, opubl. w ONSA z 1998 r., nr 4, poz. 123, w którym przyjęto, że: "Jeśli przepis prawa materialnego uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska w formie opinii przez inny organ, to opinia ta nie może dotyczyć dowolnych spraw związanych z przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz tylko tych aspektów, które wiążą się z zadaniami organu opiniującego "), - organ wskazał, że ocenie, projekt decyzji odpowiada prawu; w szczególności zachodzą przesłanki zastosowania art. 124 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a wydanie decyzji poprzedzono wymaganymi rokowaniami, - w niniejszej sprawie ograniczenie korzystania z nieruchomości ma nastąpić z uwagi na umieszczenie na niej infrastruktury telekomunikacyjnej, stanowiącej telekomunikacyjną linię kablową, - w oparciu o przepisy ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. z 2014 r., poz. 243 ze zm.) wskazano, że zgodnie z art. 2 pkt 8 tej ustawy, infrastruktura telekomunikacyjna to "urządzenia telekomunikacyjne, oprócz telekomunikacyjnych urządzeń końcowych, oraz w szczególności linie, kanalizacje kablowe, wieże, maszty, kable, przewody oraz osprzęt, wykorzystywane do zapewnienia telekomunikacji", - telekomunikacyjna linia kablowa jest elementem infrastruktury telekomunikacyjnej; stosownie do § 3 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 219, poz. 1864, ze zm.), linia kablowa to ciąg połączonych kabli; w § 3 pkt 2 tego rozporządzenia została zawarta definicja telekomunikacyjnego obiektu budowlanego, z której wynika, że takim obiektem jest także linia kablowa; linia kablowa mieści się więc w pojęciu obiektu infrastruktury telekomunikacyjnej, - ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości ma nastąpić z uwagi na przeprowadzenie telekomunikacyjnej linii kablowej (kabla światłowodowego) w trakcji linii elektroenergetycznej, w związku z realizacją inwestycji pn. Budowa kabla światłowodowego podwieszonego na słupach sieci elektroenergetycznej niskiego i średniego napięcia E. S.A na trasie [...] z odgałęzieniem do [...], jako realizacja przedsięwzięcia, obejmująca miejscowości [...], [...], [...], [...]; biorąc pod uwagę opisany powyżej przedmiot inwestycji organ ustalił, że zamierzeniem Inwestora jest przeprowadzenie inwestycji, o której mowa w art. 33 ust. 1 ustawy o sieciach telekomunikacyjnych - umieszczenie obiektu infrastruktury telekomunikacyjnej, jakim jest w tym przypadku linia kablowa, - zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy o sieciach telekomunikacyjnych, prawo umieszczenia na nieruchomości obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej przysługuje operatorowi; zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 27 lit. b ustawy - Prawo telekomunikacyjne, operatorem jest przedsiębiorca telekomunikacyjny uprawniony do dostarczania publicznych sieci telekomunikacyjnych lub świadczenia udogodnień towarzyszących; jak wynika z wpisu do rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych (pod nr 1743) I., jest uprawniony do dostarczania stacjonarnej publicznej sieci telekomunikacyjnej oraz do dostarczania udogodnień towarzyszących (interfejsy programów aplikacyjnych, system dostępu warunkowego, elektroniczny przewodnik po programach); oznacza to, że wspólnicy spółki I. są operatorem, w rozumieniu art. 2 pkt 27 ustawy - Prawo telekomunikacyjne oraz art. 33 ust. 1 ustawy o sieciach telekomunikacyjnych, - zgodnie z § 5 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie dopuszcza się budowę linii kablowych nadziemnych na istniejącej podbudowie telekomunikacyjnej, elektroenergetycznej i trakcyjnej; stosownie także do § 5 ust. 3 tego aktu "W przypadku rozbudowy linii kablowych nadziemnych oraz budowy przyłączy telekomunikacyjnych do budynków na terenach skalistych, terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz terenach zabudowy zagrodowej w gospodarstwach rolnych, hodowlanych i ogrodniczych dopuszcza się budowę telekomunikacyjnych linii nadziemnych"; przepisy prawa dopuszczają więc budowę kabla światłowodowego na istniejących słupach sieci elektroenergetycznej niskiego i średniego napięcia na terenach zabudowy mieszkaniowej, jednorodzinnej oraz terenach zabudowy zagrodowej, w gospodarstwach rolnych, tak jak ma to miejsce w przedmiotowej sprawie, - w aktach sprawy znajduje się "Projekt wykonawczy budowy kabla światłowodowego podwieszanego na słupach sieci elektroenergetycznej niskiego i średniego napięcia na trasie [...] z odgałęzieniem do [...]" (z [...] 2010 r.), przygotowany przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania w ograniczonym zakresie, w specjalności: instalacyjna w zakresie sieci, instalacji i urządzeń elektrycznych i elektroenergetycznych, zwany dalej "Projektem wykonawczym", - budowa kabla światłowodowego, polegająca na podwieszeniu tego kabla na słupach sieci elektroenergetycznej, zgodnie z Projektem wykonawczym, powinna gwarantować bezpieczeństwo użytkowania, - budowa linii kablowej światłowodowej, na istniejącej podbudowie słupowej napowietrznej linii elektroenergetycznej, zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o sieciach telekomunikacyjnych, stanowi inwestycję w zakresie "infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu"; przez infrastrukturę taką należy rozumieć kanalizację kablową, linię kablową podziemną, instalację radiokomunikacyjną wraz z konstrukcją wsporczą do wysokości 5 m, szafy i słupki telekomunikacyjne oraz inne podobne urządzenia i obiekty, a także związany z nimi osprzęt i urządzenia zasilające, jeżeli nie są zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko lub nie stanowią przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na obszary Natura 2000; we wskazanej definicji, napowietrzna linia kablowa (światłowodowa) nie została wprost wymieniona jako jeden z elementów tej infrastruktury; nie zawiera ona jednak zamkniętego katalogu składników infrastruktury telekomunikacyjnej, które można zaliczyć do infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu; definicja, obok wymienionych pojęć dopuszcza uznanie za tę infrastrukturę także "inne podobne urządzenia i obiekty", jeżeli nie są zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko lub nie stanowią przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na obszary Natura 2000; napowietrzna linia kablowa światłowodowa stanowi obiekt liniowy, który można zaliczyć do "urządzeń podobnych", w rozumieniu definicji infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu, ponieważ - jak linia kablowa podziemna (która została wymieniona w definicji w art. 2 ust. 1 pkt 4) - stanowi element infrastruktury telekomunikacyjnej; różnica polega na sposobie realizacji tej linii, który często uzależniony jest od panujących na danym terenie warunków lub od decyzji inwestora w sferze ekonomicznej; kabel światłowodowy typu ADSS nie emituje promieniowania elektromagnetycznego; w światłowodach do transmisji danych, zamiast prądu elektrycznego wykorzystuje się wiązkę światła, której źródłem może być laser lub dioda LED; z tego też względu światłowody nie emitują zewnętrznego pola elektromagnetycznego, a tym samym nie oddziaływają w sposób znaczący na środowisko; instalacja telekomunikacyjnej linii kablowej światłowodowej na podbudowie słupowej linii elektroenergetycznej nie została wymieniona w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397 ze. zm.), jako inwestycja znacząco oddziaływująca na środowisko (§ 2 ww. rozporządzenia) oraz - jak wynika także z § 3 tego rozporządzenia - nie stanowi przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko; napowietrzną linię kablową, światłowodową można zaliczyć do infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu, w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o sieciach telekomunikacyjnych, - przedmiotowa inwestycja nie wymaga wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, z uwagi na okoliczność, że stanowi ona inwestycję w infrastrukturę telekomunikacyjną o nieznacznym oddziaływaniu; w myśl art. 47 ustawy o sieciach telekomunikacyjnych, który stanowi, że: "Nie wymaga wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, w rozumieniu ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, budowa infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu oraz wykonywanie innych robót budowlanych dotyczących takiej infrastruktury", - z kolei, zgodnie z art. 50 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, "Nie wymagają wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego roboty budowlane: - polegające na remoncie, montażu lub przebudowie, jeżeli nie powodują zmiany sposobu zagospodarowania terenu i użytkowania obiektu budowlanego oraz nie zmieniają jego formy architektonicznej, a także nie są zaliczone do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska, albo - niewymagające pozwolenia na budowę "; w myśl natomiast art. 29 ust. 1 pkt 20a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) nie wymaga pozwolenia na budowę, budowa telekomunikacyjnych linii kablowych; prawidłowo stwierdził zatem Starosta (w projekcie decyzji), że planowana budowa infrastruktury telekomunikacyjnej, nie wymaga uzyskania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego i będzie stanowić "infrastrukturę o nieznacznym oddziaływaniu", - przedmiotowa inwestycja jest inwestycją celu publicznego; pojęcie inwestycji celu publicznego definiuje art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; należy przez nią rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe, ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami; stosownie zaś do postanowień art. 6 pkt 1 ustawy., celami publicznymi jest wydzielanie gruntów pod drogi publiczne i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji; w myśl natomiast art. 4 pkt 18 ustawy o gospodarce nieruchomościami, przez łączność publiczną należy rozumieć infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych, w rozumieniu ustawy - Prawo telekomunikacyjne; jak wynika zatem z art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w związku z art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, inwestycje z zakresu łączności publicznej należy traktować jako inwestycje celu publicznego; przesłanką konieczną do uznania określonej inwestycji za służącą celowi publicznemu jest wykazanie, że będzie się ona wiązać z urzeczywistnieniem potrzeb określonych wspólnot na poziomie gminnym, powiatowym, wojewódzkim lub społeczeństwa całego kraju; na gruncie niniejszej sprawy nie ulega wątpliwości, że inwestycja - polegająca na instalacji kabla światłowodowego w trakcji linii energetycznej, w związku z realizacją telekomunikacyjnej sieci szerokopasmowej - będzie realizować cel publiczny, albowiem będzie służyć mieszkańcom powiatu [...], - odniesiono się także do poszczególnych zarzutów wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wniesionego przez właścicieli nieruchomości, której dotyczy decyzja. W skardze p. W. F. oraz W. F. (reprezentowany przez pełnomocnika ustawowego), sformułowali zarzuty naruszenia: - art. 7 K.p.a., w zakresie przeprowadzenia postępowania z uchybieniami dotyczącymi braku rzetelnej procedury, przez prowadzenie w zasadzie dwóch postępowań dotyczących tej samej sprawy w odniesieniu do jednej nieruchomości w niniejszym postępowaniu (działki ew. nr [...]) oraz drugiego postępowania, jako odrębnego a dotyczącego dwóch innych działek w tym samym terenie, mimo wniosku skarżącej o połączenie tych spraw do jednego postępowania, - naruszenie prawa materialnego, a w szczególności art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami, dotyczącego nieprawidłowości rozstrzygnięcia w projekcie decyzji o ograniczeniu praw do nieruchomości, niezgodnie z postanowieniami tego przepisu - bez precyzyjnego określenia zakresu czasowego ingerencji w prawo; oznacza to naruszenie przepisu przez błędne pojmowanie, mimo wyraźnego zarzuty skarżących w tym względzie, podniesionego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W odpowiedzi na skargę organ administracji, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie go z obrotu prawnego. W sprawie są bezsporne (znajdujące potwierdzenie w przywołanych przez organ administracji dokumentach a równocześnie niekwestionowane przez Stronę) wszelkie istotne okoliczności faktyczne i prawne. Z uwagi na szerokie zreferowanie stanowiska organu jego ponowne przytaczanie byłoby bezzasadne. Sąd uznaje je za własne, z zastrzeżeniem sformułowanym na w części końcowej uzasadnienia. Kluczowym w sprawie jest to, że organ orzekając w sprawie, dokonywał uzgodnienia projektu decyzji, jedynie w zakresie swojej właściwości. Zakreślają ją przepisy prawa materialnego - art. 192 ust. 1 ustawy - Prawo telekomunikacyjne oraz regulacje szczególne w tym ustawa o sieciach telekomunikacyjnych. Należą do ich m.in. przyjmowanie i rozpowszechnianie informacji o podjęciu przez jednostki samorządu terytorialnego działalności w zakresie budowy czy eksploatacji infrastruktury telekomunikacyjnej (art. 6 ust. 3 ustawy o sieciach telekomunikacyjnych) wydawanie opinie w zakresie takiej działalności (art. 4tej ustawy), wyrażanie zgody na świadczenie usługi dostępu do internetu bez pobierania opłat lub w zamian za opłatę niższą (art. 7 ust. 1), zmienianie, w drodze decyzji, treści umowy o współkorzystaniu lub o dostępie do infrastruktury technicznej (art. 20), określanie terminu zakończenia negocjacji w sprawie zawarcia umowy o współkorzystaniu lub o dostępie do infrastruktury technicznej a potem wydawanie decyzji w tym przedmiocie (art. 21 i 22), weryfikowanie i aktualizowanie informacji o usługach telefonicznych, usługach transmisji danych, pokryciu istniejącą infrastrukturą telekomunikacyjną i publicznymi sieciami telekomunikacyjnymi, zapewniającymi lub umożliwiającymi zapewnienie szerokopasmowego dostępu do internetu (art. 29 ust. 1), prawo do zaskarżenia treści planu miejscowego, pod kątem zgodności z wymaganymi materialnymi, wskazanymi w art. 46 ust. 1 (art. 48). Z powyższego wynika, że do zadań organu uzgadniającego nie należą kwestie związane ogólnie z prawidłowością procedowania w przedmiocie wydania decyzji (np. kwestia poprzedzanych ją negocjacji) jak i kwestia ogólnie materialnej prawidłowości decyzji – np. czy zawiera ona wymagane elementy np. w kontekście określenia czasu ograniczenia korzystania z nieruchomości. Generalnie oceny prawidłowości orzeczenia dokonuje organ II. instancji (ponownie rozpatrując sprawę, gdy wniesiono odwołanie) i jedynie on jest kompetentny do zajmowania stanowiska w tych kwestiach. Rolą organu uzgadniającego jest jedynie ocena, czy projekt decyzji spełnia wymagania w kontekście zgodności z przepisami prawa materialnego w zakresie własnej właściwości. Z uwagi na przyznanie danemu organowi funkcji niejako koordynatora, gdy chodzi o rozwój sieci szerokopasmowych, mógłby on przykładowo zgłosić uwagi, co do braku zasadności realizowania danego przedsięwzięcia, jako niesłużącego celom publicznym (wobec wynikającego stąd uprawnienia do ingerencji w prawa osób trzecich), o ile dysponowałby informacjami, że istnieje możliwość zapewnienia stosownego dostępu w oparciu o inną, istniejącą infrastrukturę czy pojedyncze obiekty (np. wobec kompletacji do orzekania w przedmiocie współkorzystania z sieci itp.). Jednak z akt sprawy nie wynika ani w skardze nie wykazano, aby w przedmiotowym wypadku tego rodzaju możliwości istniały. W kontekście swoich zadań organ dokonał więc prawidłowej oceny, że chodzi o realizację inwestycji celu publicznego oraz nie będzie to prowadzić do naruszenia zasad budowy tego rodzaju infrastruktury – z punktu widzenia norm technicznych jest ona dopuszczalna, jako podwieszenie na słupach energetycznych. Z kolei dany wyspecjalizowany organ administracji nie jest właściwy do zajmowania stanowiska, czy inwestycja jest zgodna z postawieniami planu zagospodarowania przestrzennego, chyba, że akt ten zawiera szczególne postanowienia, dotyczące kwestii rozwoju telekomunikacji a realizacja przedsięwzięcia pozostawałby z nimi w sprzeczności, z uwzględnieniem reguł interpretacji planu, sformułowanych w art. 46 ust. 2 ustawy o sieciach telekomunikacyjnych. Jednak występowanie tego rodzaju okoliczności nawet nie było w tej sprawie podnoszone. We wskazanych zakresach organ nie dopatrzył się żadnych nieprawidłowości a jego ustalenia, co do tych kwestii nie są nawet kwestionowane w skardze. W ocenie Sądu konstatacje organu są trafne, z zastrzeżeniem zamieszonym w dalszej części uzasadnienia. Co do zarzutów skargi wypada wskazać, że wykraczają one poza zakres postępowania w przedmiocie uzgodnienia. Organ uzgadniający odnosił się do konkretnego projektu decyzji. Poza granicami jego rozważań powinna zostać kwestia, czy zasadnym byłoby objecie problematyki ingerencji w nieruchomości skarżących jedną decyzją. Pozostaje to poza problematyką rozwoju rynku telekomunikacyjnego jak i prawidłowości realizacji inwestycji w danym zakresie. Analogicznie bez znacznie jest kwestia, czy w istocie brak jest w projekcie decyzji stosownego sprecyzowania czasowego zakresu ingerencji w prawa właścicieli. Trzeba wskazać, że samo uzgodnienie projektu z wyspecjalizowanym organem, oznacza jedynie tyle, że decyzja nie będzie naruszać wymagań szczególnych, w kwestiach pozostających w jego właściwości, nie zaś, że jest prawidłowa, w pełnym zakresie. Uchybieniem, niemającym wpływu na wynik sprawy, było wyrażenie przez organ administracji w uzasadnieniu stanowiska także w kwestiach nienależących do jego właściwości, jako uzgadniającego. Uzasadnienie postanowienia w tym zakresie nie jest wiążące dla organu odwoławczego, stąd uchybienie to nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy, rozumiany jako wydanie prawidłowej decyzji w przedmiocie ograniczenia praw skarżących. Bezzasadne były też rozważania organu, dotyczące braku potrzeby wydania w danym przypadku decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, jako infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Jest to bowiem zbędne dla terenów objętych planem miejscowym (reguła z art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 46 ust. 3 ustawy o sieciach telekomunikacyjnych) a - w światle ustalań organu taki plan obowiązywał, przy czym dla danej inwestycji nie miały zastosowania reguły szczególne, dotyczące wyłącznie lokalizacji regionalnych sieci szerokopasmowych, w myśl rozdziału 6 ustawy o sieciach telekomunikacyjnych. Uchybienie w tym zakresie nie mogło mieć żadnego wpływu na wynik sprawy. Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.