IV SA/Wa 711/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie sędzia WSA Jarosław Łuczaj (spr.), sędzia del. SO Aleksandra Westra, Protokolant spec. Joanna Ziółkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2019 r. sprawy ze skargi J. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę Decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w całości utrzymało w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] listopada 2018 r., nr [...], ustalającą na rzecz J. C. warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej na terenie działki o numerze ewidencyjnym [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w Dzielnicy [...], w której m.in. ustalono wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do terenu inwestycji w wysokości do 23% dla zabudowy istniejącej i projektowanej, w sytuacji gdy z wniosku inwestora wynika, że wskaźnik ten miałby wynosić 30% (powierzchnia terenu inwestycji – 1.200 m2, powierzchnia projektowanej zabudowy – 360 m2). Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie sprawy: Decyzją z [...] listopada 2018 r., nr [...], wydaną po rozpatrzeniu wniosku J. C., Zarząd Dzielnicy [...] ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla opisanej wyżej inwestycji. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli: inwestor – J C., zarzucając organowi I instancji nieuprawnione ustalenie parametrów wskaźnika powierzchni zabudowy jedynie w oparciu o średnią arytmetyczną wynikającą z analizy urbanistycznej oraz J. L. i U. L. - właściciele sąsiedniej nieruchomości, obawiając się zaciemnienia okna w budynku stanowiącym ich własność, a także pogorszenia stanu tego budynku w wyniku prowadzenia robót budowlanych w bliskiej odległości. Rozpatrując sprawę Kolegium zważyło, że w okolicznościach niniejszej sprawy granice obszaru analizowanego zostały wyznaczone zgodnie z przepisem § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tj. w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem, zaś z dokonanej w tej sprawie analizy obszaru wynika, że planowana inwestycja spełnia wszystkie warunki wymienione w ww. art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Kolegium stwierdziło, że wskazane w sentencji rozpatrywanej decyzji wymagania dotyczące cech, parametrów zabudowy oraz zagospodarowania terenu wynikają z prawidłowo przeprowadzonej analizy obszaru i jego zabudowy na ww. działkach sąsiednich, dostępnych z tej samej drogi publicznej. Organ ten wyjaśnił, że przepisy rozporządzenia nakazują poszczególne parametry tzw. "dobrego sąsiedztwa" ustalać raz z uwzględnieniem działek sąsiednich, a innym razem z obszaru analizowanego. Tym samym linie zabudowy oraz wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki zasadniczo winny być "odwzorowane" z działek sąsiednich. Natomiast wskaźnik powierzchni zabudowy, szerokość elewacji frontowej oraz geometria dachu winny być odwzorowane z zabudowy znajdującej się w przyjętym obszarze analizowanym. Odnośnie kwestionowanego przez wnioskodawcę sposobu ustalenia powierzchni zabudowy organ wskazał, że wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego i choć dopuszcza się wyznaczenie innego tego wskaźnika, to musi to wynikać z analizy. o której mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia. W ocenie Kolegium, w niniejszej sprawie z analizy urbanistycznej wyznaczonego obszaru nie wynika zasadność wyznaczenia wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w odstępstwie od reguły przyjmowania średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Jak wynika z zaskarżonej decyzji, w całym obszarze analizowanym wskaźniki te wynoszą od 7% do 45%, co daje średnią arytmetyczną na poziomie 22%. Podobna wartość wyliczona została dla zabudowy szeregowej, tj. na poziomie 23%. Trzeba zatem stwierdzić, że wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działek, wyznaczony do 23 % dla zabudowy istniejącej i projektowanej, pozwoli na zachowanie ładu przestrzennego. Naczelnym zaś celem planowania przestrzennego jest uwzględnianie wymagań ładu przestrzennego (art. 1 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy). Niemniej jednak organ zwrócił uwagę, że we wniosku inicjującym przedmiotowe postępowanie, złożonym w dniu 5 lipca 2018 r., inwestor określił inwestycję w zakresie ww. wskaźnika na poziomie do 30%. Wprawdzie po przeprowadzeniu analizy obszaru, pismem z 25 października 2018 r. organ I instancji zawiadomił wnioskodawcę, że średni parametr powierzchni zabudowy w stosunku do terenu inwestycji odbiega nieco od wnioskowanego, wobec czego wnioskodawcy przysługuje prawo modyfikacji bądź korekty wniosku w tym zakresie, to w piśmie z 5 listopada 2018 r. wnioskodawca podtrzymał swoje żądanie, aby uwzględnić powierzchnię zabudowy do proponowanych 30%. Oznacza to, że organ orzekł o innym kształcie inwestycji, niż ten wnioskowany przez inwestora. Zasada związania organów treścią żądania strony wyprowadzana jest z art. 61 § 1 i 2 kpa. Organ administracji jest związany żądaniem strony inicjującej postępowanie, gdyż tylko i wyłącznie ona określa przedmiot swojego żądania i nim rozporządza. Innymi słowy, owo żądanie (wniosek) strony, wyznacza granice sprawy administracyjnej podlegającej załatwieniu w danym postępowaniu administracyjnym. Jednak zdaniem Kolegium, wniosek inwestora wiąże bezwzględnie co do funkcji przyszłej inwestycji. Natomiast co do przedstawionych parametrów i wskaźników, ustalane są one w sposób zobiektywizowany, z uwzględnieniem stanu faktycznego z obszaru analizy. Tym samym pewne rozbieżności pomiędzy wnioskowanymi wskaźnikami dla nowej zabudowy, a tymi ustalonymi w wyniku przeprowadzonego postępowania w oparciu o wartości parametrów w obszarze analizowanym, jeżeli są poprawnie uzasadnione, nie mogą stanowić same przez się podstawy do wydania decyzji odmownej. Organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy zobowiązany jest bowiem wydać pozytywną decyzję, jeśli wnioskowane zamierzenie inwestycyjne czyni zadość wszystkim wymogom wynikającym z konkretnych przepisów prawa - jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, a ma obowiązek odmówić ustalenia warunków zabudowy tylko wówczas, gdy wnioskowana inwestycja nie spełnia chociażby jednej ustawowej przesłanki wynikającej ze skonkretyzowanej normy prawnej. Organ wyjaśnił także, że zgoda właściciela sąsiedniej nieruchomości nie jest wymagana na etapie uzgadniania warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy, zgodnie z regulacją ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie jest zatem uwarunkowane uzyskaniem zgody właścicieli nieruchomości, na której planowana jest inwestycja, czy też nieruchomości sąsiednich. Nadto przedmiotem oceny postępowania o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy nie mogą być zagadnienia związane z wpływem planowanej inwestycji na korzystanie z nieruchomości sąsiadującej, a tym bardziej subiektywnie oceniana ewentualna uciążliwość inwestycji. Stosownie zaś do art. 63 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu i nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich, o czym poinformowano w decyzji organu I instancji. W tym stanie rzeczy Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy [...]. Z decyzją tą nie zgodził się J. C., wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i zarzucając jej naruszenie: 1. art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, polegające na przyjęciu, że określenie parametrów inwestycji zgodnie z wnioskiem inwestora wykraczałoby poza kontynuację istniejącej już zabudowy oraz wykluczenie możliwości określenia wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do terenu inwestycji na poziomie nieznacznie wykraczającym poza średnią arytmetyczną tego wskaźnika występującą w obszarze analizowanym, co doprowadziło do wydania decyzji o warunkach zabudowy określającej niższe parametry inwestycji w zakresie procentowego wskaźnika powierzchni zabudowy, aniżeli wskazane przez wnioskodawcę, z naruszeniem zasady kontynuacji istniejącej zabudowy; 2. § 5 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że z treści tego przepisu wynika konieczność wyznaczenia maksymalnego wskaźnika zabudowy równego średniej arytmetycznej tego wskaźnika, obliczonej dla obszaru objętego analizą urbanistyczną, w sytuacji gdy należyta wykładnia tego przepisu wskazuje na konieczność wyznaczenia tego wskaźnika "na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego", nie zaś "w wysokości średniego wskaźnika", co doprowadziło do bezpodstawnej odmowy wyznaczenia wskaźnika w wysokości wskazanej we wniosku o ustalenie warunków zabudowy; 3. § 5 ust. 1 powołanego rozporządzenia, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że średni wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu dla obszaru analizowanego stanowi wysokość wyznaczanego przez organy maksymalnego wskaźnika dla nowej zabudowy, a jednocześnie, że brak jest podstaw do realizacji inwestycji o wskaźniku zabudowy wyższym, aniżeli średnia arytmetyczna wskaźnika zabudowy w obszarze analizowanym, w sytuacji gdy taka wykładnia wskazanego przepisu powodowałaby w istocie systematyczne obniżanie wskaźnika zabudowy w danym obszarze i tym samym naruszałaby ogólną zasadę planowania przestrzennego, polegającą na kontynuacji funkcji oraz parametrów inwestycji w obszarze analizowanym; 4. § 5 ust. 1 rozporządzenia, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że dopuszczalnym jest wyznaczenie w decyzji o warunkach zabudowy jedynie maksymalnego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, bez określania wskaźnika minimalnego, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu z zachowaniem zasady swobody zagospodarowania nieruchomości powinna prowadzić do wyznaczenia wskaźnika zabudowy o określonym zakresie, z uwzględnieniem możliwości realizacji inwestycji zarówno o nieco wyższym, jak i niższym od średniego wskaźniku wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do terenu inwestycji występującego w obszarze analizowanym; 5. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 kpa, polegające na niewyjaśnieniu okoliczności faktycznych istotnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, poprzez dokonanie nieprawidłowej analizy zaskarżonej decyzji oraz stanowiącej jej załącznik analizy urbanistycznej zawierającej istotne wady, pominięcie zarzutów odwołania, jak również niedostateczne uzasadnienie zaskarżonej decyzji, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem prawidłowo przeprowadzone postępowanie administracyjne powinno było doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji organu I instancji; 6. art. 8 § 2 kpa, polegające na odstąpieniu bez uzasadnionej przyczyny od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym, przejawiające się tym, że organ I instancji odmiennie niż w innych sprawach o takim samym stanie faktycznym i prawnym nie wyznaczył wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do terenu inwestycji poprzez wskazanie zakresu dopuszczalnej zabudowy, a ponadto określił jako maksymalny wskaźnik wartość, która stanowi średnią arytmetyczną tego wskaźnika w obszarze analizowanym, podczas gdy w analogicznych decyzjach, których kopie załączono do akt sprawy, określając ten wskaźnik organ dopuszczał realizację inwestycji wykraczających poza średnią ustaloną w obszarze analizowanym, przy czym organ nie uzasadnił z jakich powodów odstąpił od utrwalonej praktyki orzekania w analogicznych sprawach, zaś organ odwoławczy nie odniósł się do zarzutu naruszenia tej zasady przez organ I instancji. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Zarządu Dzielnicy [...] w przedmiocie warunków zabudowy, a także o zasądzenie od organu na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: ppsa), sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Przy czym, w myśl art. 134 ppsa, sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Badając sprawę w zakreślonych wyżej granicach Sąd doszedł do przekonania, że skarga jest bezzasadna, nie zawiera uzasadnionych podstaw i w całości należało podzielić ustalenia dokonane przez organy obu instancji. Stąd też, wobec powtórzenia w skardze zasadniczo zarzutów będących uprzednio przedmiotem odwołania od decyzji organu I instancji, powołać się należy na powyżej przytoczone wywody z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, bez potrzeby ich powtarzania. Zarzuty skargi zasadniczo dzielą się na dwie grupy. Pierwsza odnosi się do prawa materialnego i sprowadza się do wyznaczenia wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do terenu inwestycji na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego, a konkretnie w wysokości średniego wskaźnika dla obszaru analizowanego. Z kolei druga grupa zarzutów dotyczy naruszenia przepisów postępowania przez niewyjaśnienie okoliczności faktycznych istotnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, jak również niedostatecznego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, a także odstąpienia bez uzasadnionej przyczyny od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. W pierwszej kolejności odnieść się należy do zarzutów z pierwszej grupy, gdyż przy takim sformułowaniu skargi przede, wszystkim naruszenie prawa materialnego mogło skutkować naruszeniem przepisów postępowania. Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 23 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 ze zm.; dalej: ustawa), ustalenia warunków zabudowy decyzją administracyjną wymaga każda zmiana zagospodarowania terenu polegająca na wykonaniu robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu lub jego części, jeżeli na danym obszarze nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Przede wszystkim zauważyć należy, że zasada wolności wykonywania prawa własności nie jest absolutna, bowiem ograniczenia w tym względzie kształtują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i (jak w niniejszej sprawie) przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Już z ogólnych reguł planowania i zagospodarowania przestrzennego wynika, że zasady ustalania zagospodarowania i zabudowy terenów mają opierać się na ładzie przestrzennym i zrównoważonym rozwoju, zaś w zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zwłaszcza wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury oraz walory architektoniczne i krajobrazowe (art. 1 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy). Jak stanowi przepis art. 61 ust. 1 powołanej ustawy, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych lub leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzeniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Z treści art. 61 ust. 1 tej ustawy wynika wprost, że niespełnienie któregokolwiek z warunków, określonych w punktach 1-5 – wyklucza możliwość wydania decyzji o warunkach zabudowy. Jeśli w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy organ stwierdzi, że zamierzenie będące przedmiotem postępowania nie spełnia wszystkich warunków ustalonych w art. 61 ust. 1 ustawy, postępowanie musi być zakończone odmową ustalenia warunków zabudowy. Szczegółowy sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy w powiązaniu z analizą stanu istniejącego, na podstawie upoważnienia zawartego w art. 61 ust. 6 ustawy, określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588; dalej: rozporządzenie). Jego § 3 ust. 1 stanowi, że w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. To w toku tej analizy ustala się więc rodzaj istniejącej zabudowy i wykazuje się, czy planowana inwestycja jest do pogodzenia ze stanem istniejącym. W myśl § 5 ust. 1 ww. rozporządzenia, wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Stosownie zaś do § 5 ust. 2 rozporządzenia, dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to analizy, o której mowa w 3 ust. 1 rozporządzenia. Wnioskowana inwestycja miałaby polegać na budowie trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej na terenie działki nr [...] przy ul. [...] w [...], zaś wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do terenu inwestycji miałby wynosić 30% (powierzchnia terenu inwestycji – 1.200 m2, powierzchnia projektowanej zabudowy – 360 m2), w sytuacji gdy w całym obszarze analizowanym wskaźniki te wynoszą od 7% do 45%, co daje średnią arytmetyczną na poziomie 22%, a w przypadku zabudowy szeregowej - 23%. Słusznie zatem organy uznały, że wskaźnik ten wyznaczony w wysokości do 23 % dla zabudowy istniejącej i projektowanej, pozwoli na zachowanie ładu przestrzennego zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy. W tym miejscu podkreślenia wymaga, iż organ rozpatrujący wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie jest związany treścią takiego wniosku w odniesieniu do wynikającego z niego parametru planowanej inwestycji, jakim jest wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu. Będzie on bowiem wynikał dopiero z analizy urbanistyczno-architektonicznej, przeprowadzanej w postępowaniu wywołanym tym wnioskiem. Tym samym parametr ten nie może być znany wnioskodawcy w chwili wnoszenia wniosku, organ ma więc możliwość ustalenia go w innej wysokości, tj. wynikającej z przeprowadzonej analizy. Z § 5 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia wynika konieczność wyznaczenia maksymalnego wskaźnika zabudowy równego średniej arytmetycznej tego wskaźnika, obliczonej dla obszaru objętego analizą urbanistyczną. Zdaniem Sądu, wbrew stanowisku skarżącego, należyta wykładnia tego przepisu prowadzi do uznania tożsamości sformułowań "na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego" i "w wysokości średniego wskaźnika", co w okolicznościach niniejszej sprawy musiało doprowadzić do odmowy wyznaczenia tego wskaźnika w wysokości wskazanej we wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Słusznie podniósł skarżący, że zgodnie z § 5 ust. 2 rozporządzenia, dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy architektoniczno-urbanistycznej. Jak wynika z literalnego brzmienia tego przepisu, odstępstwo od podstawowej zasady ustalania tego parametru nowej zabudowy jest możliwe jedynie w sytuacji, gdy wynika to z przeprowadzonej analizy. Podkreślić zaś należy, że z analizy obszaru przeprowadzonej w niniejszej sprawie nie wynika dopuszczalność odstępstwa od zasady wyrażonej w § 5 ust. 1 rozporządzenia. Dotyczy to również wyznaczenia wskaźnika zabudowy o określonym zakresie, tj. z uwzględnieniem możliwości realizacji inwestycji zarówno o nieco wyższym, jak i niższym od średniego wskaźniku wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do terenu inwestycji występującego w obszarze analizowanym. Przechodząc do grupy zarzutów naruszenia przepisów postępowania podnieść trzeba, że Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego o naruszeniu art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kpa. Organy dochowały w postępowaniu zasad rzetelnej procedury, tj. legalizmu (praworządności), prawdy obiektywnej oraz wyważania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. W szczególności organ odwoławczy prawidłowo przeanalizował decyzję organu I instancji, nie dopatrując się wad analizy urbanistyczno-architektonicznej oraz w wystarczający sposób odniósł się do zasadniczych kwestii podniesionych w odwołaniu. Organy obu instancji dopełniły wszelkich obowiązków w zakresie wszechstronnego i wyczerpującego wyjaśnienia sprawy, a więc poczyniły prawidłowe ustalenia faktyczne i doszły do prawidłowych wniosków, nie przekraczając wywodzonej z art. 80 kpa zasady swobodnej oceny dowodów. Dotyczy to także ponownego rozpoznania sprawy w pełnym zakresie w postępowaniu odwoławczym. Jak wynika z powyższych ustaleń, zgodnie z wymogiem art. 107 § 3 kpa, zaskarżona decyzja została też we właściwy sposób uzasadniona. Na zakończenie, odnosząc się do kwestii naruszenia zakazu odstępowania od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym podnieść należy, że w odniesieniu do decyzji rozstrzygających w przedmiocie wniosków o ustalenie warunków zabudowy, zasada z art. 8 § 2 kpa doznaje istotnych ograniczeń. Wynika z tak oczywistych względów, jak różnorodność wniosków (spowodowana różnymi powierzchniami terenów planowanych inwestycji i różnymi parametrami tych inwestycji), różnorodność miejsc, w których mają być realizowane inwestycje (różna lokalizacja i powierzchnia, a co za tym idzie różne obszary analizy) oraz w konsekwencji różnorodność wyników analiz urbanistyczno-architektonicznych. Inaczej rzecz ujmując, nie sposób dopatrzeć się analogii w różnych tego typu sprawach, a przynajmniej nie wynika ona z kopii decyzji załączonych do odwołania (dotyczą one zupełnie innych inwestycji w innych lokalizacjach). Raz jeszcze powtórzyć trzeba, że Sąd podzielił w całości stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Z kolei poza zarzuconymi, Sąd nie dopatrzył się żadnych naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 151 ppsa, należało orzec jak w sentencji.