IV SA/Wa 712/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Protokolant sekr. sąd. Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi J. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie ochrony zwierząt 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wójta Gminy P. z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 lutego 2011r. sygn. akt II OSK 263/10, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej J. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 października 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 840/09 w sprawie ze skargi J. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze w W. z dnia [...]. kwietnia 2009 r., nr [...],uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wyroku Sąd drugiej instancji wskazał, iż zaskarżonym wyrokiem oddalono skargę J. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2009 r., utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy P. z dnia [...] stycznia 2009 r. wydaną na podstawie art. 6 ust.2 pkt 10, art. 7 ust.1, ust.1a, ust.1b i ust.2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt ( Dz. U. Nr 111, poz. 724 ze zm.), dotyczącą czasowego odebrania J. T. jednego psa rasy M.i przekazania psa do P. w T. oraz obciążenia właścicielki psa J. T. kosztami transportu, leczenia weterynaryjnego i pobytu psa w P.. Sąd pierwszej instancji oddalając skargę, stwierdził, iż w trakcie postępowania ustalono, że przesłanki określone w art. 6 ust. 2 pkt 10, art. 7 ust. 1, ust. 1a, 1b i ust.4 ustawy o ochronie zwierząt zostały spełnione. Wnioskodawca we wniosku o odebranie psa wskazał na brak należytego pomieszczenia chroniącego przed zimnem, upałami i opadami atmosferycznymi, brak dostępu do wody, niedożywienie, nie wykonywanie zabiegów pielęgnacyjnych, brak opieki weterynaryjnej. W ocenie Sądu decyzje obu organów odpowiadają prawu, zebrany materiał dowodowy dawał podstawy do uznania, że pies utrzymywany był w niewłaściwych warunkach bytowania, zaistniały więc przesłanki do orzeczenia o jego przymusowym odebraniu. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż z akt sprawy administracyjnych wynika, iż w niniejszej sprawie decyzja o czasowym odebraniu psa w rzeczywistości została wydana w trybie art. 7 ust. 3 ustawy, a nie na podstawie art. 7 ust.1 ustawy. Przesłanki wydania decyzji, o których mowa w art. 7 ust. 3 ustawy są dodatkowo określone w stosunku do art. 7 ust. 1 ustawy. Dla zastosowania art. 7 ust. 3 nie wystarczy spełnienie przesłanki z art. 6 ust. 2, lecz konieczne jest spełnienie dodatkowych przesłanek takich jak: przypadek niecierpiący zwłoki, dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opieka zagrażająca jego życiu. Decyzja w trybie art. 7 ust. 3 odmiennie niż w art. 7 ust. 1 ustawy jest wydawana w sytuacji, gdy zwierzę zostało już odebrane. Wydanie decyzji na podstawie art. 7 ust. 3 ustawy nastąpić może w przypadku stwierdzenia zaistnienia przesłanek określonych w tym przepisie. Do postępowania w sprawie odebrania zwierzęcia mają zastosowanie przepisy kpa ze zmianami wynikającymi z art. 7 ust. 2 i 2a ustawy, dotyczące natychmiastowej wykonalności decyzji i terminów wniesienia i rozpatrzenia odwołania. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało ograniczone do oceny wniosku i dokumentów przedłożonych przez P. w T.. Natomiast zabrakło ustaleń co do adresata decyzji, wniosek o wszczęcie postępowania dotyczył zarówno J. T. i jej męża, zaś adresatem decyzji jest tylko J. T.. Strona nie została zawiadomiona o wszczęciu postępowania, nie brała czynnego udziału w postępowaniu, nie mogła się wypowiedzieć i ustosunkować do materiału dowodowego sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż zarówno organy administracje oraz Sąd pierwszej instancji wskazały na treść art. 7 ust.1 ustawy zgodnie z którym zwierzę traktowane w sposób określony w art. 6 ust. 2 może być czasowo odebrane ograniczyły rozważania do tej przesłanki, natomiast pominięte zostały dodatkowe przesłanki wynikające z art. 7 ust. 3 ustawy, mimo że z okoliczności sprawy wynika, że przepis ten powinien mieć zastosowanie w sprawie. Organy nie wyjaśniły czy Stowarzyszenie P. w T. prowadzi schronisko dla zwierząt. Wśród wskazanych w § 7 pkt 1 do 13 statutu form działalności i aktywności jakie realizuje Stowarzyszenie nie ma prowadzenia schroniska dla zwierząt. Zgodnie z art. 5 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt prowadzenie schroniska dla zwierząt wymaga zgłoszenia powiatowemu lekarzowi weterynarii, który nadaje podmiotowi weterynaryjnemu identyfikacyjnego ( art. 5 ust. 9 ) i wpisuje do rejestru podmiotów prowadzących działalność nadzorowaną, w tym prowadzących schroniska dla zwierząt ( art. 5 ust. 9). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie podnieść należy, iż stosownie do art. 170 i 190 ustawy z dnia 30 sipernia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) zarówno Sąd orzekający w niniejszej sprawie, jak też organy, których działanie było przedmiotem zaskarżenia są związani oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w podanym wyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 263/10. Sąd rozpoznając ponownie sprawę uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wójta Gminy P. z dnia [...] stycznia 2009r., gdyż jak stwierdził Naczelny Sąd Administracji, wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie czasowego przejęcia psa nastąpiło z naruszeniem przepisów art. 7 ust.1 i ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt, jak również przepisów postępowania, określonych w kpa w powiązaniu z art. 7 ust. 2 i 2a powołanej ustawy. Organy obu instancji z naruszeniem art. 61 § 4 kpa i art. 10 § 1 kpa nie zawiadomiły podmiotów, których dotyczył wniosek Stowarzyszenia "P." z dnia [..] grudnia 2008 r. o wszczęciu postępowania, tym samym nie zapewniły im prawa do czynnego w nim udziału oraz możliwości wypowiedzenia się i ustosunkowania się do zebranego materiału dowodowego. Z akt administracyjnych wynika, iż organ pierwszej instancji nie przeprowadził żadnych czynności wyjaśniających, pomimo że stosownie do art. 7 i 77 § 1 kpa obowiązany jest ustalić rzeczywisty stan faktyczny sprawy, lecz z naruszeniem tych przepisów swoje rozstrzygnięcie wydał opierając się jedynie na informacjach zawartych we wniosku ww. Stowarzyszenia. Stan ten został zaakceptowany przez organ odwoławczy, który utrzymał skarżoną decyzję w mocy. Organy obu instancji orzekając o przekazaniu psa rasy m. temu Stowarzyszeniu w ogóle nie dokonały żadnych ustaleń, czy organizacja ta jest uprawniona w świetle przepisów ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt do prowadzenia schroniska dla zwierząt i czy takie schronisko prowadzi za zgodą powiatowego lekarza weterynarii. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 152 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.