IV SA/Wa 712/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Sędziowie sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2015 r. sprawy ze skargi J. Z. na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej - działając na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) - decyzją z [...] grudnia 2014 r. uwzględnił w całości skargę J. Z. wniesioną na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z [...] listopada 2014 r. i uchylił tę decyzję oraz utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. z [...] sierpnia 2014 r., uzupełnioną postanowieniem z [...] października 2012 r., którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Starosty W. z [...] października 2012 r. udzielającej [...] S.A. w B. pozwolenia wodnoprawnego na odbudowę rowu opaskowego odwadniającego zwałowisko "[...]" i na wykonanie drenażu. Stan sprawy przedstawia się następująco: Starosta W. decyzją z [...] października 2012 r. udzielił pozwolenia wodnoprawnego [...] S.A. w B. na odbudowę rowu opaskowego odwadniającego zwałowisko "[...]" oraz na wykonanie drenażu. Następnie postanowieniem z [...] października 2012 r. - wydanym na podstawie art. 111 § 1a K.p.a. - organ uzupełnił powyższą decyzję. Pismem z [...] listopada 2012 r., uzupełnionym pismem z [...] listopada 2012 r., J. Z. wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww decyzji Starosty W. uzupełnionej postanowieniem z [...] października 2012 r. - jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Dyrektor Regionalny Zarządu Gospodarki Wodnej w G. decyzją z [...] sierpnia 2014 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty W. z [...] października 2012 r. uznając, że rozstrzygnięcie pozbawione jest wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł J. Z. Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej decyzją z [...] listopada 2014 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Warszawie z [...] listopada 2012 r. uchylającej ostateczną decyzję z [...] września 2012 r. zwalniającą z zakazów określonych w art. 88 I ust. 1 pkt 1 i 3 oraz art. 40 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo wodne w przedmiocie rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce ewidencyjnej nr [...] w miejscowości Witowice Dolne. Na powyższą decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej skargę wniósł J. Z, zarzucając organowi wydanie decyzji w całej rozciągłości nie dotyczącej istoty sprawy zaskarżonej przez stronę. Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej uwzględnił skargę w ramach autokontroli umożliwionej art. 54 § 3 P.p.s.a. i decyzją z [...] grudnia 2014 r. uchylił decyzję z [...] listopada 2014 r. oraz utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. z [...] sierpnia 2014 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że do stron postępowania, skutkiem błędu drukarskiego, wyekspediowany został projekt decyzji rzeczywiście odnoszący się do kilku stanów faktycznych. Zgodnie z zarzutem zawartym w skardze, strony postępowania nie otrzymały decyzji rozstrzygającej w przedmiocie odwołania od decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. z [...] sierpnia 2014 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty W. z [...] października 2012 r. udzielającej [...] S.A. w B. pozwolenia wodnoprawnego na odbudowę rowu opaskowego odwadniającego zwałowisko "[...]" oraz na wykonanie drenażu, uzupełnionej postanowieniem z dnia [...] października 2012 r. Zatem w ramach autokontroli, przyjmując zarzuty zawarte w skardze J. Z. za zasadne, powyższe uchybienie konwalidowano, uchylając decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z [...] listopada 2014 r. i rozstrzygając w przedmiocie odwołania skarżącego z [...] sierpnia 2014 r. - utrzymano w mocy decyzję z [...] sierpnia 2014 r. Po przeprowadzeniu analizy zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego uznano, że stanowisko które zajął organ pierwszej instancji w zaskarżonej decyzji z [...] sierpnia 2014 r. jest prawidłowe. W ocenie organu odwoławczego, prowadzący postępowanie nadzorcze Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. dokonał wyczerpującej analizy decyzji Starosty W. z [...] października 2012 r. i zasadnie stwierdził, iż nie jest ona obarczona wadą powodującą jej nieważność. Podtrzymując twierdzenia organu pierwszej instancji, Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej doszedł do przekonania, że decyzja Starosty Wodzisławskiego z [...] października 2012 r.: 1) nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości rzeczowej, miejscowej i instancyjnej. Kwestionowaną decyzję wydał Starosta W. jako organ właściwy rzeczowo zgodnie z art. 140 ust. 1 ustawy Prawo wodne, w myśl którego organem właściwym do wydawania pozwoleń wodnoprawnych jest starosta. Organ właściwy miejscowo - zgodnie z art. 21 § 1 pkt 1 K.p.a. - w sprawach dotyczących nieruchomości ustala się według miejsca jej położenia, zaś działki ew. nr [...],[...],[...],[...] i [...] obr. K. położone są na terenie powiatu w.; 2) nie została wydana w sprawie poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; 4) została prawidłowo skierowana do wnioskodawcy, a więc nie jest dotknięta wadą nieważności wymienioną w art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a.; 5) była wykonalna w dniu jej wydania; 6) nie zawierała wady powodującej jej nieważność z mocy prawa, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 7 K.p.a., gdyż brak jest szczególnego przepisu prawa, który przewidywałby skutek w postaci stwierdzenia nieważności decyzji wydanej w przedmiotowej sprawie; 7) nie jest obarczona wadą z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Rozstrzygnięcie wydane zostało na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 9 ust. 1 pkt 19 i art. 9 ust. 2 pkt 1 lit. a oraz art. 9 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo wodne, których nie stwierdzono rażącego naruszenia. Za organem pierwszej instancji, organ odwoławczy podał, że rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. zachodzi, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu, a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Analiza rozstrzygnięcia daje tymczasem podstawę do orzeczenia, że w stosunku do decyzji Starosty W. z [...] października 2012 r. nie można stwierdzić rażącego naruszenia przez nią któregokolwiek z przepisów ustawy Prawo wodne. Podnoszone przez J. Z. zgłoszenie przezeń w innym postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez Starostę W. zastrzeżeń co do legalności wykonania rowu opaskowego nie może być uznane za fakt znany organowi, który na mocy art. 77 ust. 4 K.p.a. winien być brany pod uwagę z urzędu w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego. Za fakty znane organowi z urzędu uznać należy ustalenia dokonane w innym postępowaniu. Przy czym w niniejszej sprawie, to inne postępowanie, na które powołuje się J. Z. za przedmiot miało legalizację drenażu wraz z wylotem do rowu, wykonanego bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego na działkach nr ew. [...],[...] i [...] obr. K. - nie dokonywano w nim oceny legalności rowu opaskowego. Równocześnie uwzględnienie faktów znanych organowi z urzędu stanowi tylko element prowadzonego postępowania dowodowego. Natomiast za rażące naruszenie przepisów postępowania regulujących postępowanie dowodowe tj. art. 7 i art. 77 i art. 81 K.p.a., które uzasadniałoby stwierdzenie nieważności decyzji, można uznać jedynie wydanie decyzji bez uprzedniego przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów, niezbędnych dla wyjaśnienia istoty sprawy, czy też wydanie decyzji bez przeprowadzenia dowodów obligatoryjnych w danej sprawie (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 13 lutego 2013 sygn. II SA/Gd 694/12). Sytuacja taka nie miała miejsca w przedmiotowej sprawie, gdyż podstawę udzielenia pozwolenia wodnoprawnego, a zatem obligatoryjne dowody w sprawie określa art. 131 ustawy Prawo wodne i stosowna dokumentacja w postaci operatu wodnoprawnego oraz opisu prowadzenia zamierzonej działalności sporządzona w języku nietechnicznym została złożona wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia wodnoprawnego. Odnośnie zarzutu dotyczącego uzupełnienia kwestionowanej decyzji postanowieniem z [...] października 2012 r. organ odwoławczy wyjaśnił, że w art. 111 i art. 113 K.p.a. uregulowane zostały dwie odrębne instytucje. Art. 113 K.p.a. służy usuwaniu z rozstrzygnięć wad nieistotnych, takich jak błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki. Od uregulowanego w art. 113 K.p.a. odróżnić jednak należy uzupełnienie decyzji, które może dotyczyć kwestii istotnych, m. in. zawartego w decyzji rozstrzygnięcia, dlatego też obwarowane jest zawitym, czternastodniowym terminem. W decyzji z [...] października 2012 r. Starosta W. nie przesądził o całości żądania [...] S.A. w B. pomijając uzupełnienie wniosku, którego wnioskodawca dokonał w [...] września 2012 r. Zasadnym było zatem uzupełnienie przez organ swojego rozstrzygnięcia w ten sposób by odnosiło się do całości żądania wnioskodawcy, a zatem by udzielało pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń na wszystkich działkach gruntu, na których zgodnie z operatem wodnoprawnym były przewidziane. Organ odwoławczy przypomniał również, że żadna z podstaw wznowienia postępowania wymienionych w art. 145 K.p.a. nie może posłużyć jako przesłanka do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Oznacza to, iż pozbawienie strony możliwości wzięcia udziału w postępowaniu administracyjnym, powodujące zaistnienie podstawy wznowienia postępowania określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., czy też zarzucany brak bezstronności pracowników urzędu, mogący stanowić podstawę wznowienia postępowania określoną w art. 145 § 1 pkt 3 K.p.a., nie mogą być uznane za wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa (por. wyroki: NSA w Warszawie z 2008 r., sygn. akt I OSK 120/08 oraz WSA w Gdańsku z 2008 r., sygn. akt II SA/Gd 85/08). W ocenie organu odwoławczego nie było merytorycznych przesłanek do podjęcia rozstrzygnięcia innej treści niż zawarte w zaskarżonej decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. z [...] sierpnia 2014 r. J. Z. w skardze na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z [...] grudnia 2014 r. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. z [...] sierpnia 2014 r. Dalej wskazał, że organ odwoławczy jest obowiązany ocenić prawidłowość wydania decyzji pierwszej instancji nie tylko w granicach zarzutów przedstawionych w odwołaniu, lecz także pod kątem przepisów prawa materialnego i procesowego, które mają zastosowanie w sprawie rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją. Nie uczynił tak w niniejszej sprawie. Prawidłowość kontrolowanego rozstrzygnięcia była oceniana na podstawie materiału dowodowego oraz informacji, którymi dysponował organ w dacie jego wydania, a zatem do organu nadzorczego należało przypatrzeć się decyzji pod względem naruszenia wskazanego przez stronę, tj. rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. W ocenie skarżącego organ błędnie przyjął, że legalność wykonania rowu opaskowego nie może być uznana za fakt znany organowi, który z mocy art. 77 K.p.a. winien być brany pod uwagę w urzędu w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego. Fakt ten został stwierdzony w innym postępowaniu wszczętym na wniosek strony. Skarżący zakwestionował również uzupełnienie decyzji z urzędu, a nie na wniosek strony, stosując przepis art. 111 § 1a K.p.a. W uzasadnieniu niniejszego postanowienia brak jest jakiejkolwiek wzmianki o złożeniu wniosku przez wnioskodawcę o uzupełnienie decyzji w zakresie objętym przedmiotowym postanowieniem. Skarżący podkreślił, że organ prowadzący postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji miał obowiązek rozpatrzeć sprawę w granicach wyznaczonych wnioskiem, tj. art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., co oznacza, że winno to być samodzielne postępowanie administracyjne, którego istotą winno być stwierdzenie - czy decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. W tym postępowaniu nie wyklucza się zastosowania zasad ogólnych K.p.a. i w kwestionowanym postępowaniu organ naruszył zasadę z art. 7 K.p.a. Istniejąca w obiegu prawnym decyzja Starosty W. uzupełniona postanowieniem nie może być zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności, bowiem została wydana w oparciu o błędnie przeprowadzone postępowanie administracyjne. Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej - w odpowiedzi na skargę - wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. z 2012r., poz. 270, ze zm.) - dalej w skrócie: P.p.s.a.], sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, nie uwzględnił skargi. W konsekwencji uznał, że decyzja Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z [...] grudnia 2014 r. nie narusza prawa w stopniu dającym podstawy do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Tym samym nie stwierdzono przywołanych w zarzutach skargi naruszeń: prawa materialnego, tj. art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., które miało wpływ na wynik sprawy i przepisów postępowania, tj. art. 7 i art. 77 K.p.a., które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie dopatrzył się także innych naruszeń, które byłby zobowiązany wziąć pod uwagę z urzędu. W pierwszej kolejności zauważyć trzeba, iż zaskarżona decyzja wydana został w trybie art. 54 § 3 P.p.s.a, czyli tzw. autokontroli. Stosownie do art. 54 § 3 P.p.s.a. organ, którego działanie zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości [...]. W ocenie Sądu Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej zastosował prawidłowo tę instytucję procesową. Dalej wskazać należy, że kontrolowana w postępowaniu sądowoadministracyjnym decyzja Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z [...] grudnia 2014 r. została wydana w jednym z trybów nadzwyczajnych postępowania administracyjnego, tj. w postępowaniu nieważnościowym. Z kolei przedmiotem przeprowadzonego przez organy postępowania nieważnościowego była decyzja Starosty W. z [...] października 2012 r., którą udzielono [...] S A. w B. pozwolenia wodnoprawnego na odbudowę rowu opaskowego odwadniającego zwałowisko "[...]" oraz na wykonanie drenażu uzupełniona postanowieniem z [...] października 2012 r. (zwana dalej: "pozwoleniem wodnoprawnym") - korzystająca z przymiotu ostateczności. Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej jest instytucją, która stanowi wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji, o której mowa w art. 16 K.p.a., toteż może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy decyzja dotknięta jest w sposób niewątpliwy jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. W ocenie Sądu organ odwoławczy i organ pierwszej instancji prawidłowo uznały, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji z [...] października 2012 r. Z przedstawionego stanu sprawy, akt sprawy i treści wydanych w postępowaniu nieważnościowym decyzji wynika, że organy dokonały oceny pozwolenia wodnoprawnego w aspekcie wszystkich przesłanek nieważnościowych unormowanych w art. 156 § 1 K.p.a., w tym w szczególności jednej z przesłanek z punktu 2, mianowicie "rażącego naruszenia prawa", zaś Sąd ocenę tę uznaje za prawidłową. Oznacza to, że w dalszej części rozważań odparcia wymaga argumentacja skargi przemawiającą - zdaniem skarżącego - za nieważnością pozwolenia wodnoprawnego opartą na przesłance z pkt 2 § 1 art. 156 K.p.a., czyli wydaniu go z rażącym naruszeniem prawa. I tak w kontekście treści skargi Sąd zauważa: - po pierwsze, że z brzemienia normy art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. wynika, iż nie każde naruszenie prawa pociąga za sobą nieważność decyzji, ale tylko przypadki oczywistego i ciężkiego naruszenia prawa. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość decyzji skutkiem naruszenia norm prawnych regulujących działania administracji publicznej w indywidualnych sprawach, w szczególności przepisów prawa procesowego oraz materialnego, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Zachodzi zatem w przypadku gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części (wyrok NSA 21.08.2001 r., sygn. akt II SA 1726/00, Lex 51233). Dlatego też, w tezie wyroku NSA z 12.12.1988 r. (II SA 981/88, ONSA 1988, z. 2, poz. 96) zasadnie stwierdzono, że "naruszenie przepisów postępowania lub prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, nie może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru, jeżeli nie nosi cech rażącego naruszenia prawa". Do tego rażąca wadliwość aktu administracyjnego nie może być domniemana. Przy tym należy też podkreślić, że zaistnienie tej wady ocenia się według stanu faktycznego i prawnego sprawy istniejącego w dacie wydania kwestionowanej decyzji. Przepisami prawa materialnego, na podstawie których wydano - kontrolowane w postępowaniu nieważnościowym - pozwolenie wodnoprawne były regulacje ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne, w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania przedmiotowego pozwolenia, czyli [...] października 2012 r. (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 145). Konkretnie pozwolenie wodnoprawne zostało wydane na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 3 Prawa wodnego - stanowiącego, że pozwolenie wodnoprawne było wymagane na wykonanie urządzeń wodnych, czyli urządzeń służących kształtowaniu zasobów oraz korzystaniu z nich, do których zalicza się rowy (art. 9 pkt 19 a ustawy Prawo wodne) i urządzeń melioracji wodnych niezaliczanych do urządzeń wodnych, do których stosowało się odpowiednio przepisy ustawy Prawo wodne dotyczące urządzeń wodnych (art. 9 ust. 2 pkt 1 a ustawy Prawo wodne). Ponadto, przepisy dotyczące wykonywania urządzeń wodnych stosowało się odpowiednio do odbudowy, rozbudowy, przebudowy, rozbiórki lub likwidacji tych urządzeń, zgodnie z art. 9 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo wodne. Dalej, w przedmiotowym pozwoleniu ustalono cel, zakres, warunki wykonywania uprawnień i obowiązki niezbędne ze względu na ochronę określonych zasobów, czyli zastosowano regulację art. 128 ust. 1 ustawy Prawo wodne. Oparto je również na podstawowym dokumencie, wymaganym jako załącznik wniosku o uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego według art. 131 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo wodne, to jest operacie wodnoprawnym. Analiza zastosowanych ówcześnie przez organ przepisów Prawa wodnego wraz z analizą przeprowadzonego postępowania dokonaną na podstawie akt administracyjnych sprawy, czyli stanu prawnego i faktycznego sprawy istniejącego w dacie wydania kwestionowanej w postępowaniu nadzwyczajnym decyzji, nie wykazała oczywistego, ciężkiego naruszenia prawa, a więc noszącego cechy rażącego. Powyższe także oznacza, że w postępowaniu nieważnościowym, toczącym się tak przed organem pierwszej instancji, jak i przed organem odwoławczym, nie doszło - wbrew twierdzeniu skarżącego - do naruszenia zasad ogólnych, a w szczególności zasady prawdy obiektywnej unormowanej w art. 7 K.p.a.; - po drugie, odnosząc się do kwestionowanego przez skarżącego, niemniej według Sądu niezasadnie, uzupełnienia decyzji dokonanego postanowieniem z [...] października 2012 r., traktowanego - jako dodatkowy składnik pozwolenia wodnoprawnego, czy inaczej ujmując - jako jego część, gdyż akt o uzupełnieniu nie ma samodzielnego bytu prawnego, trzeba mieć na uwadze treść art. 111 K.p.a. (np. postanowienie NSA z 10.04.2008 r., sygn. akt I OSK 875/07, publ. Lex nr 505244). Stosownie bowiem do art. 111 § 1 a (i § 1) K.p.a., organ administracji publicznej, który wydał decyzję, może ją uzupełnić lub sprostować z urzędu w zakresie rozstrzygnięcia, bądź prawa do odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji. W sprawie dokonano uzupełnienia pozwolenia wodnoprawnego co do rozstrzygnięcia w ten sposób by odnosiło się do całości żądania [...] S.A. z siedzibą w B. zawartego we wniosku z [...] września 2012 r. o wydanie pozwolenia wodnoprawnego, następnie uzupełnionego pismem z [...] września 2012 r., a dalej popartych treścią operatu wodnoprawnego i opisem prowadzenia zamierzonej działalności sporządzonym w języku nietechnicznym. Zatem, by obejmowało swoim zakresem wszystkie działki gruntu, o których mowa w wymienionych wyżej dokumentach. W świetle przedstawionego stanu sprawy, przytoczonych regulacji prawnych i poczynionych rozważań, nie było podstaw do stwierdzenia nieważności pozwolenia wodnoprawnego uzupełnionego postanowieniem z [...] października 2012 r., w szczególności z powołaniem się na przesłankę wydania tego pozwolenia z rażącym naruszeniem prawa. Organy słusznie wywiodły, że tak kwalifikowaną wadą nie jest dotknięte pozwolenie z 2012 r., dowodząc że nie istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią zastosowanych wówczas przepisów prawa a rozstrzygnięciem nim objętym, jak również brak podstaw do przyjęcia, że doszło do zaistnienia innej podstawy nieważnościowej z art. 156 § 1 K.p.a., która przemawiałaby za stwierdzeniem nieważności decyzji z [...] października 2012 r. Oceniając legalność pozwolenia wodnoprawnego trzeba było mieć na uwadze - wspomnianą już wcześniej - zasadę trwałości decyzji wynikającą z fundamentalnej zasady pewności obrotu prawnego i to że możliwość stwierdzenia nieważności decyzji stanowi wyjątek od tej zasady, co wiąże się z kolei ze stwierdzeniem, że rażąca wadliwość aktu nie może być domniemana. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i na mocy art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.