IV SA/Wa 714/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Balicka (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Aneta Dąbrowska Sędzia WSA Anita Wielopolska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 26 października 2016 r. sprawy ze skargi M. W., E. W., E. C. i A. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania oddala skargę Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z [...] stycznia 2016 r., nr [...], Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.; dalej zwanej "k.p.a.") w związku z art. 9a ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r. poz. 1774 ze zm.; dalej "u.g.n.") utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] sierpnia 2015 r. nr [...] orzekającą: ˗ w pkt 1 o ustaleniu odszkodowanie za nieruchomość stanowiącą działkę ew. nr [...] w obrębie [...] o pow. 448 m2, zajętą pod drogę publiczną (gminną) - ul. [...] w [...] w wysokości 224.448 zł, ˗ w pkt 2 o przyznaniu ustalonego odszkodowania w wysokości 30.613 zł za udział 2800/20529 części ww. nieruchomości na rzecz: • M. W. w wysokości 19.133,13 zł za udział 1750/20529 części w nieruchomości, • A. K. w wysokości 3.826,62 zł za udział 350/20529 części w nieruchomości, • E. C. w wysokości 3.826,62 zł za udział 350/20529 części w nieruchomości, • E. W. w wysokości 3.826,62 zł za udział 350/20529 części w nieruchomości, ˗ w pkt 5 o odmowie uwzględnienia wniosku M. W., E. W., A.K. i E. C. o ustalenie odszkodowania za nieruchomość oznaczoną jako działka ew. nr [...] w obrębie [...] o pow. 581 m2, zajętą pod drogę publiczną (gminną) - ul. [...], stanowiącą własność [...]. Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie sprawy. W dniu 20 grudnia 2005 r. M. W., E. W., A.K. i E. C. (dalej zwane "skarżącymi") zwróciły się z wnioskiem o ustalenie i wypłatę odszkodowania za grunt zajęty pod drogę publiczną - ul. [...], oznaczony w ewidencji gruntów jako działka nr z obr. [...] w trybie art. 73 ustawy z 13 października 1998 r. przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.; dalej zwanej "ustawą reformującą"). Z dokumentów zgromadzonych przez organ I instancji wynika, że zgodnie z umową sprzedaży i darowizny Rep. [...] stycznia 1958 r. W. K. - właścicielka nieruchomości o pow. 2,0529 ha, położonej w [...]przy ul. [...] pod nr [...], dawniej we wsi [...] gm. [...] pow. [...], sprzedała córce M. W. i jej mężowi H. W. udział w powyższej nieruchomości wynoszący 2800/20529 części nieruchomości na zasadach wspólności ustawowej. Mocą aktu własności ziemi nr [...] z dnia [...] listopada 1974 r. M. W. i H. W. W. stali się właścicielami nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 2295 m2 w obrębie [...], stanowiącej część osady włościańskiej zapisanej w tabeli likwidacyjnej we wsi [...] pod nr [...] i nr [...] położonej w dzielnicy [...]) wraz z zabudowaniami w całości. Postanowieniem Sądu Rejonowego dla [...] Wydział IV Cywilny z 2 kwietnia 1996 r., sygn. akt [...] spadek po H. W. zmarłym w dniu [...] stycznia 1996 r. nabyli: żona M.W. oraz córki: A. K. E. C. i E. W. po 1/4 części każde z nich. Umową działu spadku i zniesienia współwłasności z dnia [...] stycznia 1999 r. Rep. A nr [...]współwłaścicielki nieruchomości oznaczonej nr [...] (d. nr [...]) z obrębu [...] o pow. 2295 m2 tj. M. W. w udziale 5/8 części, A. K. w udziale 1/8 części, E. C. w udziale 1/8 części i E. W. w udziale 1/8 części dokonały zniesienia współwłasności w ten sposób, że E. W. nabyła w całości ww. nieruchomość. Decyzją z [...] listopada 2011 r. nr [...] Wojewoda [...] stwierdził nabycie przez Gminę [...] z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości zajętej pod część ul. [...] w [...] oznaczonej jako działka nr [...], w obrębie [...] o pow. 581 m2 i nr [...] w obrębie [...] o pow. 448 m2. Współwłaścicielki nieruchomości złożyły wniosek o uzupełnienie i wyjaśnienie treści powyższej decyzji, odnośnie pozostałych współwłaścicieli nie ujętych w decyzji. Wojewoda [...] postanowieniem z [...] kwietnia 2012 r. odmówił uzupełnienia i wyjaśnienia treści decyzji z [...] listopada 2011 r., która stała się ostateczna w dniu 27 grudnia 2012 r. Wnioskiem z 18 maja 2012 r., będącym uzupełnieniem wniosku z 20 grudnia 2005 r., skarżące wyjaśniły, że występują również o ustalenie odszkodowania za działkę o pow. 505 m2 zajętą pod ul. [...] w [...], oznaczoną jako część działki nr ew. [...] w obrębie [...] i część działki nr [...] w obrębie [...]. Prezydent [...] wskazaną na wstępie decyzją z [...] sierpnia 2015 r. nr [...] ustalił odszkodowanie za nieruchomość stanowiącą działkę ewidencyjną nr [...] w obrębie [...] o pow. 448 m2, zajętą pod drogę publiczną (gminną) ul. [...] w [...] w wysokości 224.448 zł oraz przyznał ustalone odszkodowanie w wysokości 30.613 zł za udział 2800/20529 części w tej nieruchomości na rzecz: ˗ M. W. w wysokości 19.133,13 zł (za udział 1750/20529), ˗ A. K. w wysokości 3.826,62 zł (za udział 350/20529), ˗ E. C. w wysokości 3.826,62 zł (za udział 350/20529), ˗ E. W. w wysokości 3.826,62 zł (za udział 350/20529), oraz odmówił uwzględnienia wniosku M. W., E. W., A. K. i E. C. o ustalenie odszkodowania za nieruchomość oznaczoną jako działka ewid. nr [...] w obrębie [...] o pow. 581 m2, zajętą pod drogę publiczną (gminną) ul. [...], stanowiącą własność [...]. W uzasadnieniu stwierdził, iż nieruchomość - działka nr [...] w obrębie [...] spełnia przesłanki przewidziane w art. 73 ustawy reformującej, natomiast wniosek o ustalenie odszkodowania za nieruchomość oznaczoną jako działka nr [...] z obrębu [...], złożony został przez współwłaścicielki nieruchomości po upływie ustawowego terminu, co spowodowało wygaśnięcie roszczenia. W odwołaniu od powyższej skarżące wniosły o jej uchylenie w całości z uwagi na nieuwzględnienie całej nieruchomości zajętej pod drogę - ul. [...] oraz niewłaściwe ustalenie odszkodowania wg udziałów w nieruchomości. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że stosownie do art. 73 ustawy reformującej podstawę obliczenia odszkodowania stanowi stan nieruchomości na dzień wejścia w życie ustawy, czyli 29 października 1998 r. Wskazany wyżej przepis odsyła do przepisów regulujących sprawę odszkodowań za nieruchomości wywłaszczone. Zgodnie z art. 130 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r. poz. 1774 ze zm.; dalej zwanej "u.g.n."), w przypadku gdy właściwy organ wydaje odrębną decyzję o odszkodowaniu (ale według jej stanu z dnia 29 października 1998 r.), wysokość odszkodowania ustala się na dzień wydania decyzji o odszkodowaniu. Określenie wartości nieruchomości stanowiące podstawę ustalenia odszkodowania, następuje zgodnie z wymogami rozporządzenia Rady Ministrów z 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzenia operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109 zezm.). Natomiast na mocy z art. 73 § 4 ww. ustawy odszkodowanie za nieruchomości, pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne są ustalane według zasad i trybu określonych w przepisach o odszkodowaniach za wywłaszczone nieruchomości, na wniosek właściciela nieruchomości złożony w okresie od dnia 1 stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. Po upływie tego okresu roszczenie wygasa. Organ II instancji podkreślił, że z zebranego materiału dowodowego wynika, że wniosek o ustalenie odszkodowania w trybie art. 73 ustawy reformującej za nieruchomość stanowiącą działkę ew. nr [...], z obrębu [...], zajętą pod drogę publiczną, gminną - część ul. [...] w [...], został złożony przez skarżące w dniu 20 grudnia 2005 r., a zatem w ustawowym terminie. Zdaniem organu z treści wniosku wprost wynika, że dotyczy on jedynie działki oznaczonej pierwotnym numerem ew. [...] w obrębie [...]. Natomiast w dniu 18 maja 2012 r. skarżące wystąpiły o ustalenie odszkodowania za grunt o pow. 505 m2, zajęty pod ul. [...] tzn. część działki nr [...]z obrębu [...] i część działki nr [...] z obrębu [...]. Odnosząc się do podniesionej w odwołaniu kwestii dotyczącej prawidłowości ustalenia udziałów organ odwoławczy zauważył, że podstawę obliczenia odszkodowania stanowi stan nieruchomości na dzień wejścia w życie ustawy, czyli 29 października 1998 r. Pierwotnymi właścicielami ww. nieruchomości byli M. W. i H. W. na zasadach wspólności ustawowej małżeńskiej w udziale 2800/20529 części. H. W. zmarł [...] stycznia 1996 r., a spadek po nim nabyły: żona M. W. oraz córki: A. K, E. C i E W. po 1/4 części każde z nich. W związku z powyższym na datę – 29 października 1998 r. współwłaścicielkami nieruchomości w niewydzielonych częściach były: M. W. w udziale 5/8 części, A.K. w udziale 1/8 części, E. C. w udziale 1/8 części i E. W. w udziale 1/8 części. Zdaniem organu odwoławczego, w oparciu o powyższe, organ I instancji prawidłowo ustalił odszkodowanie zgodnie z wnioskiem złożonym w ustawowym terminie, za część działki wyszczególnionej we wniosku współwłaścicielek jako nr [...] w obrębie [...]. Część działki nr [...] zajęta pod drogę - ul. [...] stanowi bowiem obecnie działkę nr [...] o pow. 448 m2. W odniesieniu do odmowy uwzględnienia wniosku o ustalenie odszkodowania na rzecz skarżących za nieruchomość oznaczoną jako działka ew. nr [...] z obrębu [...], organ odwoławczy stwierdził, że skarżące wniosek o ustalenie odszkodowania za tę część gruntu zajętą pod drogę, złożyły w dniu 18 maja 2012 r., zatem z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 73 ustawy reformującej. Termin określony w art. 73 ust. 4 ustawy reformującej jest bowiem terminem prawa materialnego, którego upływ powoduje wygaśnięcie roszczenia. Zgodnie z wolą ustawodawcy, przekroczenie zakreślonego terminu powoduje wygaśnięcie roszczenia co oznacza, że skarżące utraciły możliwość dochodzenia przysługujących im uprawnień tzn. odszkodowania za tę część nieruchomości. W odwołaniu skarżącej wyjaśniły, iż wcześniejszy wniosek o ustalenie odszkodowania został złożony jedynie za działkę nr [...] zamiast również za działkę nr [...] z obrębu [...] w związku z otrzymaniem nieprawidłowego wypisu z ewidencji gruntów. Odnosząc się do powyższego organ odwoławczy podzielił stanowisko Biura Geodezji i Katastru Urzędu [...] zawarte w piśmie z dnia 16 kwietnia 2015 r., że wypisy i wyrysy z ewidencji gruntów wydawane są na wniosek, w którym wnioskodawca wskazuje numery działek ewidencyjnych, dla których wypis czy wyrys ma być wydany. Prowadzona ewidencja gruntów i budynków rejestruje stany prawne i faktyczne na podstawie dostarczonych dokumentów prawnych i geodezyjnych, organ prowadzący ewidencję nie tworzy takiej dokumentacji, lecz ją tylko ujawnia w swoich rejestrach. Organ ewidencyjny nie dokonuje też analiz przebiegu granic nieruchomości, rozliczenia ich powierzchni, ani interpretacji treści dokumentów geodezyjno - prawnych. Takie czynności wykonują geodeci uprawnieni na zlecenie osób zainteresowanych. Ponadto w ocenie organu II instancji operat szacunkowy, będący podstawą ustalenia odszkodowania był zgodny z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. zmienionego rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 14 lipca 2011 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U Nr 165, poz. 985 ze zm.) – dalej zwanego "rozporządzeniem z 2004 r.". Operat szacunkowy z dnia 15 maja 2013 r. został sporządzony przez uprawnionego rzeczoznawcę majątkowego, którego aktualność została potwierdzona przez autorkę w dniu 28 maja 2014 r. i kolejny raz 15 lipca 2015 r. Organ odwoławczy po przeanalizowaniu ww. operatu uznał, że rzeczoznawca majątkowy dokonując analizy danych w operacie szacunkowym zastosowała się do dyspozycji § 36 rozporządzenia z 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzenia operatu szacunkowego, przyjmując podejście porównawcze - metodę korygowania ceny średniej, biorąc do porównań rynek nieruchomości gruntowych, niezabudowanych położonych na obszarze dzielnicy Włochy, przeznaczonych pod inwestycje drogowe. Zdaniem organ II instancji opis stanu nieruchomości w pkt. 5.2 (poza wcześniejszym opisem stanu prawnego) jest bardzo skrótowy i ogólnikowy. Stan nieruchomości, zgodnie z celem wyceny, określany jest na dzień 29 października 1998 r. Opis tego stanu, zgodnie z definicją ustawową z art. 4 pkt 176 u.g.n., powinien obejmować wszystkie wymienione w tym przepisie elementy stanu nieruchomości. Biegła ten opis przedstawiła dość skrótowo, według stanu aktualnego: "na tę datę (29.10.1998 r. - KD) nieruchomość posiadała zbliżone cechy rynkowe: bliskie otoczenie nieruchomości stanowiła również zabudowa mieszkaniowa; z tym, że część budynków została wyremontowana w terminie późniejszym; nieco gorszy był dostęp do komunikacji miejskiej, jakość dojazdu oraz dostęp do infrastruktury". Organ zwrócił również uwagę, że stan nieruchomości (w zakresie jej elementów) mógł się zmienić w okresie 1998-2013, tymczasem biegła w zasadzie "przeniosła" ogólny opis aktualny na datę archiwalną, co mogło, ale nie musiało mieć miejsca. Jednak w opinii organu odwoławczego powyższe nie miało wpływu na wysokość ustalonej wartości nieruchomości. Zgodnie z powyższym - w ocenie organu odwoławczego - operat szacunkowy zawiera konsekwencję w przyjęciu metodologii ustalania wysokości odszkodowania szacowanego gruntu oraz zastosowano w nim właściwe podejście do wyceny nieruchomości, prawidłową metodę i technikę wyceny. Operat jest spójny, właściwie uzasadniony, a przyjęte w nim daty, założenia ilość i rodzaj nieruchomości podobnych są prawidłowe. Przedstawiona w nim analiza i charakterystyka rynku nieruchomości podobnych odzwierciedla istniejące na nim ceny rynkowe, w związku z czym określona w tym dokumencie wartość nieruchomości mogła być podstawą do ustalenia odszkodowania w niniejszej sprawie. Ponadto zdaniem organu odwoławczego – wbrew zarzutom odwołania – prawidłowo zostały ustalone udziały w nieruchomości dla poszczególnych współwłaścicielek. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Wojewody [...] skarżące wniosły o uchylenie w części lub stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie jej punktu 1, 2 i 5. Zdaniem skarżących odszkodowanie powinno zostać ustalone w odniesieniu do całego gruntu składającego się z dwóch działek o nr ew. [...] i [...] zajętego pod ul. [...] w [...], bowiem organ miał dostęp do dokumentów dotyczących podziału nieruchomości na dwie działki. Ponadto wydanie niepełnego wypisu z rejestru ewidencji gruntów dla nieruchomości drogowej znajdującej się w ul. [...] skutkowało brakiem umieszczenia obu ww. działek we wniosku z 2005 r. Tym samym skarżące uznały, że organ naruszył obowiązek wynikający z art. 77 § 4 k.p.a., bowiem nie poinformował o stanie prawnym nieruchomości i nie zostały w ten sposób prawidłowo ustalone części składowe gruntu ul. [...], której dotyczył wniosek. Ponadto w ocenie skarżących organ błędnie przyjął udziały w gruncie na podstawie pierwotnej współwłasności, która jest niezgodna ze stanem prawnym nowej współwłasności powstałej po wydzieleniu działek własnościowych z tych udziałów. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.) dalej "p.p.s.a.", uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej ma stwierdzić, że doszło nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Sąd dokonując kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym. W niniejszym postępowaniu przedmiotem kontroli sądowej była ocena legalności decyzji Wojewody [...] z [...] stycznia 2016 r. utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] sierpnia 2015 r., którą orzeczono o odszkodowaniu na rzecz skarżących za nieruchomość stanowiącą działkę ew. nr [...] w obrębie [...] o pow. 448 m2, zajętą pod drogę publiczną (gminną) - ul. [...] w [...] oraz orzekającą o odmowie uwzględnienia wniosku skarżących o ustalenie odszkodowania za nieruchomość oznaczoną jako działka ew. [...] w obrębie [...] o pow. 581 m2, zajętą pod drogę publiczną (gminną) - ul. [...], stanowiącą własność [...]. Organy prawidłowo ustaliły, że za nieruchomości zajęte pod drogi publiczne przejęte na własność Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego przysługuje odszkodowanie ustalone i wypłacone wg zasad i trybu określonych w przepisach o odszkodowaniach za wywłaszczone nieruchomości, na wniosek właściciela nieruchomości złożony w okresie od dnia 1 stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. Z treści przepisu art. 73 ustawy Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. nr 133, poz. 872, ze zm.) wynika, że muszą być spełnione łącznie trzy przesłanki dające podstawy do stwierdzenia w drodze deklaratoryjnej decyzji wojewody przejścia własności nieruchomości z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego. Zgodnie z nimi dana nieruchomość winna w dniu 31 grudnia 1998 r. być: zajęta pod drogę publiczną, pozostawać we władaniu Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, stanowić własność innych podmiotów niż Skarb Państwa lub właściwa jednostka samorządu terytorialnego. Brak którejkolwiek z wymienionych przesłanek powoduje niemożność zastosowania trybu wynikającego z art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Odszkodowanie za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną przysługuje zatem właścicielowi nieruchomości, który utracił prawo własności w dniu 1 stycznia 1999 r. i który zgodnie z zapisem art. 73 ust. 4 cyt. ustawy z dnia 13 października 1998 r. w okresie od dnia 1 stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. złożył wniosek o ustalenie odszkodowania. Odszkodowanie bowiem jest rekompensatą za odebrane prawo własności. Podstawę ustalenia wysokości odszkodowania - w myśl art. 73 ust. 5 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - stanowi wartość nieruchomości wg stanu z dnia wejścia w życie ustawy, przy czym nie uwzględnia się wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego trwałymi nakładami poczynionymi po utracie przez osobę uprawnioną prawa do władania gruntem. Organy ustaliły, że W. K. nabyła w drodze umowy sprzedaży z 6 maja 1942 r. nr Rep. [...] zabudowaną nieruchomość o powierzchni 2,0529 ha, położoną w [...], [...]przy ul. [...] pod nr porządkowym [...], nie mającej urządzonej księgi wieczystej. W dniu 30 stycznia 1958 r. w drodze umowy sprzedaży i darowizny Rep. [...] W. K. z zabudowanej nieruchomości o powierzchni 2,0529 ha, położonej w [...], [...]przy ul. [...] pod nr porządkowym [...] sprzedała: - M. i H. małż. W. udział w powyższej nieruchomości 2800/20529 części całej nieruchomości, - J. i C. małż. K. udział w powyższej nieruchomości 2800/20529 części całej nieruchomości, - E. J. udział w powyższej nieruchomości 2800/20529 części całej nieruchomości. Jednocześnie W. K. z powyższej nieruchomości darowała: -S. K. udział w powyższej nieruchomości 3100/20529 części całej nieruchomości, - W. K. udział w powyższej nieruchomości 9029/20529 części całej nieruchomości, Nabywcy umową sprzedaży i darowizny z dnia 30 stycznia 1958 r. ustalili sposób korzystania z nieruchomości w ten sposób, że: - M. i H. małż. W. otrzymali do użytkowania niezabudowaną parcelę o pow. 28 arów, - J. i C. małż. K. otrzymali do użytkowania niezabudowaną parcelę o pow. 28 arów, - E. J. otrzymała do użytkowania niezabudowaną parcelę o pow. 28 arów, - S. K. otrzymał do użytkowania niezabudowaną parcelę o pow. 31 arów, - W. K. otrzymał do użytkowania zabudowaną domem murowanym o dwóch izbach parcelę o pow. 90 arów 29 m². Wydzielenie działek do użytkowania pozostało bez wpływu na wielkość udziałów nabywców w całej nieruchomości. Postanowieniem Sądu Rejonowego dla [...] [...] Wydział Ksiąg Wieczystych z dnia [...] czerwca 1958 r. dla całej zabudowanej nieruchomości o pow. 2ha5a29m² położonej w [...], [...] przy ul. [...] pod nr porządkowym [...] został założony Zbiór Dokumentów ZD [...]. M. i H. małż. W. aktem własności ziemi Nr [...] wydanym przez Kierownika Wydziału Rolnictwa Urzędu Dzielnicowego [...] z dnia [...] listopada 1974 r. nabyli z mocy prawa prawo własności nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka ewidencyjna nr [...] o pow. 2295 m² w obrębie [...], stanowiącej część osady włościańskiej zapisanej w tabeli likwidacyjnej wsi [...] pod nr [...] i [...], położonej w Dzielnicy [...] wraz z zabudowaniami. Działka ew. nr [...] (obecnie działka nr [...]) o pow. 2295 m² została wydzielona ze Zbioru Dokumentów ZD [...] do KW [...]. Organy ustaliły, że ze Zbioru Dokumentów ZD [...] zostały wydzielone do odrębnych ksiąg wieczystych działki o łącznej powierzchni 16590 m². Pozostała część nieruchomość (po wyłączeniach działek) objęta Zbiorem Dokumentów ZD [...] pozostała we współwłasności ustalonej umową sprzedaży z darowizny z dnia 30 stycznia 1958 r. Działka oznaczona w ewidencji gruntów nr [...] z obrębu [...], o pow. 448 m², zajęta pod część drogi publicznej, położoną w [...] przy ul. [...], stanowiła część nieruchomości objętej Zbiorem Dokumentów ZD [...]. Zatem współwłasność tej działki wynika z umowy sprzedaży i darowizny z dnia 30 stycznia 1958 r. Wobec powyższego organy prawidłowo ustaliły udziały skarżących w tej nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] z obrębu [...], o pow. 448 m², orzekając o odszkodowaniu na ich rzecz na podstawie art. 73 ust. 1, ust. 2 pkt 1, ust. 4, ust.5 ustawy z 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Zgodnie z art. 73 ust. 4 ustawy z 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną odszkodowanie, o którym mowa w ust. 1 i 2, będzie ustalane i wypłacane według zasad i trybu określonych w przepisach o odszkodowaniach za wywłaszczone nieruchomości, na wniosek właściciela nieruchomości złożony w okresie od dnia 1 stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. Po upływie tego okresu roszczenie wygasa. Z akt administracyjnych wynika, że skarżące wnioskiem z 20 grudnia 2005 r. wystąpiły do organu o ustalenie i wypłatę odszkodowania za grunt zajęty pod drogę publiczną, położony w Dzielnicy [...] przy ul. [...], z nieruchomości objętej [...] i [...] Zd. [...] oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka ew. nr [...] z obrębu [...] w trybie art. 73 ustawy z 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Faktem jest, że z nieruchomości objętej Zbiorem Dokumentów ZD [...] pod drogę publiczną ul. [...] przejęty został grunt stanowiący działkę ew. nr [...] o pow. 581 m² z obrębu [...] oraz grunt pod działką ew. nr [...] o pow. 448 m² z obrębu [...]. Skarżące podnoszą, że nie wiedziały w dniu 20 grudnia 2005 r., kiedy składały wniosek o odszkodowanie, że pod ul. [...] zajęty został grunt odpowiadający dwóm działkom ewidencyjnym, a nie jednej. W ocenie Sądu, nie budzi wątpliwości, że składając w dniu 20 grudnia 2005 r. wniosek o odszkodowanie skarżące chciały uzyskać odszkodowanie za grunt zajęty pod całą ul. [...], ale nie mając wiedzy, że z ich nieruchomości zajęty został grunt odpowiadający dwóm działkom ewidencyjnym, a nie jednej, wnioskiem objęły jedynie działkę ew. nr [...] z obrębu [...]. Treść wniosku w tym zakresie nie budzi wątpliwości. Wobec sankcji wygaśnięcia roszenia po dniu 31 grudnia 2005 r. wniosek nie może być interpretowany rozszerzająco. Roszczenie o odszkodowanie za grunt przejęty pod drogę publiczną ul. [...] stanowiący działkę ew. nr [...] o pow. 581 m² z obrębu [...] z dniem 1 stycznia 2006 r. wygasło. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.