IV SA/Wa 717/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Szymańska, Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski, Asesor WSA Marta Laskowska (spr.),, Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2007 r. sprawy ze skargi T. B. na postanowienie Ministra Obrony Narodowej z dnia (...) lutego 2007 r. nr (...) w przedmiocie przekazania wniosku według właściwości 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata (...) prowadzącego Kancelarię Adwokacką przy ulicy (...) kwotę 240 (dwieście czterdzieści)złotych oraz kwotę 52,80 (pięćdziesiąt dwa 80/100) złotych stanowiącą 22 % podatku VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Postanowieniem z dnia (...) lutego 2007 r. Minister Obrony Narodowej po rozpoznaniu zażalenia T. B. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 127 § 2 kpa utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w Ł. Nr (...) z dnia (...) grudnia 2006 r. (organ omyłkowo wskazał (...) stycznia 2007 r.) w przedmiocie przekazania sprawy do rozpoznania do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Rozstrzygnięcia organu zapadły w następującym stanie faktycznym. Postanowieniem z dnia 11 maja 2006 r. Sąd Rejonowy w S., Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych przekazał wniosek T. B. o rentę do rozpoznania przez Wojskowe Biuro Emerytalne w Ł. Po wpłynięciu powyższego postanowienia wraz z wnioskiem Wojskowe Biuro Emerytalne wydało w dniu (...) grudnia 2006 r. postanowienie o przekazaniu sprawy do rozpoznania do organu właściwego. Wskazało w uzasadnieniu postanowienia, że Wojskowe Biuro Emerytalne przyznaje świadczenia na podstawie ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym i rentowym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz.U. 2004 r., Nr 8, poz.66 ze zm.). Zgodnie z art. 1 w/w ustawy żołnierzom zwolnionym z zawodowej służby wojskowej przysługuje z budżetu państwa, na zasadach określonych w ustawie, zaopatrzenie emerytalne z tytułu wysługi lat lub w razie całkowitej niezdolności do służby. Natomiast z przesłanych przez Sąd Rejonowy oraz przedłożonych przez T. B. dokumentów wynika, że był on od 26 października 1972 r. do 17 czerwca 1974 r. żołnierzem zasadniczej służby wojskowej. Organem właściwym do rozpoznania jest Zakład Ubezpieczeń Społecznych i w związku z tym na podstawie art. 65 kpa Emerytalne Biuro Wojskowe przekazało je organowi właściwemu. Po rozpoznaniu zażalenia złożonego przez T. B. Minister Obrony Narodowej postanowieniem z dnia (...) lutego 2007 r. utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia ponadto co wskazał organ pierwszej instancji, Minister Obrony Narodowej podkreślił, że wydanie decyzji w przedmiotowej sprawie z wniosku T. B. przez wojskowy organ emerytalny stanowiłoby naruszenie przepisów o właściwości - art. 19 kpa. Skargę na postanowienie Ministra Obrony Narodowej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł T. B.. W uzasadnieniu skargi przedstawił całokształt swojej sytuacji zdrowotnej, ze szczególnym uwzględnieniem okoliczności wypadku w wojsku. Zdaniem skarżącego spełnia on wszystkie warunki do uzyskania renty wojskowej. W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy stwierdzić, że stosownie do treści art. 13 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) wojewódzkie sądy administracyjne są powołane do rozpoznawania wszystkich spraw sądowoadministracyjnych z wyjątkiem tych spraw, dla których zastrzeżona jest właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego, a właściwym miejscowo do rozpoznania w/w spraw jest ten wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Ponadto podkreślić należy, że ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. W tym miejscu należy także podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami oraz wnioskami skargi, a także powołaną podstawą prawną. Oczywiście Sąd nie może orzec na niekorzyść skarżącego chyba, że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji (art. 134 § 2 ww. ustawy). Skarga złożona w przedmiotowej sprawie nie może zostać uwzględniona ponieważ zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Przed wszczęciem postępowania z urzędu organ bada swoją właściwość, nie podejmując czynności w razie wyniku negatywnego. Przy wszczęciu na żądanie strony, w razie wyniku negatywnego, przekazuje podanie do organu właściwego w sprawie na podstawie art. 65 § 1 kpa, który stanowi, że jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego. Odnosząc powyższe uregulowanie do niniejszej sprawy wskazać należy, że prawo do renty inwalidzkiej dla żołnierza niezawodowego Sił Zbrojnych Rzeczpospolitej Polskiej ustalane jest na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin (tekst jednolity Dz.U. z 2002 r., Nr 9, poz.87). Zgodnie z art. 4 ust. 1 w/w ustawy prawo do świadczeń pieniężnych ustalają i świadczenia wypłacają właściwe do spraw rent organy Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Jednocześnie art. 1 powyższej ustawy wskazuje, że zaopatrzenie określone ustawą przysługuje m.in. inwalidom wojskowym. Podkreślić należy, że stosownie do uregulowania zawartego w art. 30 ust. 1 w/w ustawy inwalidą wojskowym jest żołnierz niezawodowy Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, który został zaliczony do jednej z grup inwalidów. Zaś art. 34 pkt 1 w/w ustawy precyzuje, że żołnierzem niezawodowym jest szeregowy lub podoficer odbywający zasadniczą służbę wojskową. T. B. był od 26 października 1972 r. do 17 czerwca 1974 r. żołnierzem zasadniczej służby wojskowej, tak więc organem właściwym do rozpoznania jego wniosku jest Zakład Ubezpieczeń Społecznych. W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm).