IV SA/Wa 721/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący s. WSA Małgorzata Miron (spr.), Sędziowie s. WSA Alina Balicka, as. WSA Marta Laskowska, Protokolant Dominik Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2007 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Prezesa Agencji Rynku Rolnego z dnia (...) lutego 2007 r. nr (...) w przedmiocie przyznania indywidualnej ilości referencyjnej 1. oddala skargę; 2. zasądza ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adw. (...) z Kancelarii Adwokackiej w W. przy ul. (...) kwotę 240,- (dwieście czterdzieści) zł powiększoną o należny podatek od towarów i usług – tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Sygnatura akt IVSA/Wa 721/07 UZASADNIENIE Decyzją z dnia (...) lutego 2007r. Prezes Agencji Rynku Rolnego utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Terenowego Agencji Rynku Rolnego w O. z dnia (...) listopada 2006r. w sprawie przyznania indywidualnej ilości referencyjnej dla dostawcy hurtowego – R. K. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał na następujące ustalenia faktyczne i prawne: (...) listopada 2006r. Dyrektor Oddziału Terenowego Agencji Rynku Rolnego w O. przyznał R. K. indywidualną ilość referencyjną z krajowej rezerwy krajowej ilości referencyjnej dla dostawcy hurtowego, na mocy której strona uzyskała 3 841 kg IIR dostaw z krajowej rezerwy o referencyjnej zawartości tłuszczu 38,607g/kg. R. K. wniósł odwołanie od w/w od w/w decyzji, w którym wniósł o przyznawanie dodatkowej ilości referencyjnej z krajowej rezerwy argumentując, iż przekroczył przysługującą mu indywidualną ilość referencyjną o 5 210 kg w związku z czym uiścił należną opłatę. Ponadto skarżący wskazał w odwołaniu, że planuje powiększyć stado krów i zwiększyć produkcję mleka. Odnosząc się do odwołania organ odwoławczy wskazał, że R. K. dnia 31 maja 2006r. złożył wniosek o przyznawanie IIR z krajowej rezerwy. Przedmiotem wniosku była IIR dostaw w wysokości 15 OOOkg. W trakcie trwania roku kwotowego 2005/2006 R. K. nabył gospodarstwo rolne od Z. K. oraz prawo do IIR dostaw w wysokości 19 317 kg o referencyjnej zawartości tłuszczu 38,7g/kg, zgodnie z wnioskiem dokonano wpisu do rejestru producentów o przejściu prawa do IIR na nabywcę gospodarstwa rolnego. Z dokumentacji zgromadzonej w przedmiotowej sprawie wynika, że 31 marca 2005r. Z. K. był właścicielem IIR dostaw w wysokości 19 317 kg o referencyjnej zawartości tłuszczu 38,7g/kg. W okresie od 1 kwietnia 2005r. do 31 marca 2006r. skarżący wraz ze swym poprzednikiem prawnym sprzedał do podmiotu skupującego mleko w ilości 23 158 kg, co wynika z zaświadczenia wydanego przez Spółdzielnię Mleczarską O. w O. W związku z powyższym strona zwiększyła sprzedaż mleka co najmniej o 100 kg w stosunku do IIR stanowiącej własność poprzednika prawnego w dniu 31 marca 2005r. Na podstawie art. 2 ust. 1a pkt 1 lit.a ustawy z dnia 24 lutego 2006r. o zmianie ustawy o organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych (Dz.U. nr 50 poz. 363 z późn. zm.) w roku kwotowym 2006/2007 IIR z krajowej rezerwy krajowej ilości referencyjnej przeznaczonej dla dostawców hurtowych zostaną przyznane dostawcom hurtowym, którzy w roku kwotowym 2005/2006 będąc właścicielami IIR w wysokości nieprzekraczającej 800 OOOkg zwiększyli sprzedaż mleka co najmniej o 100kg i mniej niż 5000kg w stosunku do IIR stanowiącej ich własność w dniu 31 marca 2005r. Natomiast stosownie do treści art. 2 ust. 3 w/w ustawy wysokości IIR przyznanej z krajowej rezerwy dostawcy hurtowemu ustala się jako różnice między wielkością sprzedaży mleka w roku kwotowym 2005/2006 a wielkością IIR stanowiącą własność dostawcy w dniu wydania decyzji w sprawie przyznania IIR z krajowej rezerwy. W przedmiotowej sprawie skarżący łącznie z poprzednikiem prawnym w okresie od 1 kwietnia 2005r. do 31 marca 2006r. dostarczył do podmiotu skupującego 23 158 kg mleka. Natomiast na dzień wydania decyzji w sprawie przyznania IIR z krajowej rezerwy dla dostawcy hurtowego skarżący był właścicielem IIR dostaw w wysokości 19 317kg. W związku z powyższym skarżącemu przysługuje IIR z krajowej rezerwy krajowej ilości referencyjnej w wysokości 3 841 kg o referencyjnej zawartości tłuszczu w wysokości 38,607g/kg. Odnosząc się do podnoszonej w odwołaniu przez skarżącego okoliczności przekroczenia w roku 2005/2006 przysługującej mu IIR dostaw o 5 210kg mleka należy zaznaczyć, że wymagane zwiększenie sprzedaży oznacza przekroczenie IIR rzeczywistych kg mleka a nie kg mleka po przeliczeniu na referencyjną zawartość tłuszczu. W tym stanie rzeczy organ odwoławczy orzekł jak wyżej R. K. złożył skargę na decyzję Prezesa Agencji Rynku Rolnego z dnia (...) lutego 2007r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając jej naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. W uzasadnieniu skargi skarżący nie zgodził się z wyliczeniami IIR przyznanej mu z krajowej rezerwy. Uważa, że powinien otrzymać IIR z krajowej rezerwy, jaką wskazano w decyzji z (...) listopada 2006r. w sprawie określenia wysokości należnej opłaty tytułem przekroczenia IIR dostaw w roku kwotowym 2005/2006 tj. w wysokości 5210 kg bądź w wysokości ok. 15000kg, jaka wynika z faktycznej sprzedaży mleka w tym okresie. Podkreślił też, że spełnia wymogi określone w art. 16ust. 1 ustawy o organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych albowiem jest producentem rozwijającym się. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. W odniesieniu do zarzutów skarżącego zawartych w skardze organ odwoławczy podał, że wskazana w decyzji z (...) listopada 2006r. IIR w wysokości przekroczenia o 5210 kg wynika z przekroczenia dostaw mleka w roku kwotowym 2005/2006 w wysokości 23 158kg o średniej ważonej tłuszczu w wysokości 4,39% na mleko o referencyjnej zawartości tłuszczu w wysokości 3,87% - 24 827kg. Powyższe wiąże się z zastosowaniem art. 33, 35 i 36 ustawy i nie wpływa na realizację przez stronę uprawnienia do IIR z krajowej rezerwy w trybie art.16 ustawy. W tym ostatnim wypadku wyliczenie opiera się na faktycznej wysokości dostaw (kilogramy fizyczne) a nie po ich przeliczeniu na mleko o referencyjnej zawartości tłuszczu. Jeżeliby założyć, że skarżący uzyskuje prawo do ilości przekraczającej 5000kg mleka w tym zakresie wniosek należałoby złożyć do 31 maja 2006r. Ponieważ wniosek złożono 1 czerwca 2006r. w omawianym zakresie dostaw rozpatrzenie wniosku wymagałoby wydania decyzji negatywnej. W piśmie z dnia 7 listopada 2007r. stanowiącego uzupełnienie skargi skarżący reprezentowany przez pełnomocnika wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Prezesa Agencji Rynku Rolnego i poprzedzającej ją decyzji Dyrektora OT ARR oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania w spawie jak też na rzecz pełnomocnika - kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W uzasadnieniu wskazano na naruszenie: art. 156§2 kpa poprzez brak stwierdzenia nieważności decyzji pomimo naruszenia tą decyzją art. 15 ust. 1 ustawy o organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych poprzez podpisanie jej nie przez miejscowego dyrektora oddziału terenowego Agencji Rynku Rolnego, ale przez inną osobę; art. 16 ustawy o organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych w brzmieniu obowiązującym w okresie od 1 kwietnia 2005r. do 30 czerwca 2007r. poprzez uznanie, że organ I instancji prawidłowo nie zastosował tego przepisu do określenia wysokości I IR. 3. art. 16 ustawy o organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych poprzez uznanie, że prawidłowo organ I instancji nie przeliczył ilości dostarczonego mleka na mleko o referencyjnej zawartości tłuszczu dla potrzeb obliczania NR. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej P.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy P.p.s.a.). Badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o powołane przepisy, Sąd doszedł do przekonania, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu pełnomocnika skarżącego co do tego, że zaskarżona decyzja jest wadliwa albowiem utrzymuje w mocy decyzję dotkniętą wadą nieważności w związku z podpisaniem jej przez nieuprawnioną osobę to jest nie przez Dyrektora Terenowego Oddziału ARR wskazać należy, że zarzut ten nie znajduje uzasadnienia. Jak bowiem wynika z nadesłanego upoważnienia E. K., której podpis widnieje pod decyzją organu I instancji została upoważniona przez Dyrektora Oddziału Terenowego ARR do występowania i wydawania decyzji w jego imieniu. Ustawodawca w art. 268a kpa zezwolił organom na wydawanie upoważnień w formie pisemnej pracownikom kierowanej jednostki do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie w tym do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń. Odnosząc się natomiast do pozostałych zarzutów skargi wskazać należy, że również nie zasługują one na uwzględnienie Podstawą materialno - prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia był art. 2 ustawy z dnia 24 lutego 2006 r. o zmianie ustawy o organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych ( Dz.U. nr 50 poz. 363 z późn. zm.). w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Wprawdzie treść tego przepisu uległa zmianie dnia 5 września 2006r, to jest już po złożeniu wniosku jednakże zgodnie z wyrażoną w art.6 kpa zasadą praworządności organy administracji winny stosować przepisy prawne obowiązujące w dacie wydawania decyzji, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Ustawa z dnia 21 lipca 2006 r. zmieniająca ustawę o zmianie ustawy o organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych nie zawierała przepisu przejściowego, który nakazywałby stosowanie dotychczasowych przepisów do spraw wszczętych i niezakończonych ostateczną decyzją. W konsekwencji podstawą prawną rozstrzygnięcia powinny być przepisy obowiązujące w dacie wydania decyzji. Prawidłowo zatem organ administracji zastosował w/w przepisy ustawy. Natomiast jedynie na marginesie wskazać należy, że w niniejszej sprawie nie może mieć zastosowania przepis art. 16 ustawy o organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 15 czerwca 2007r. o zmianie ustawy o organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U nr.115 poz. 794), gdyż w dacie wydawania decyzji przepis ten - w takim brzmieniu nie obowiązywał. Zgodnie z treścią przepisu art. 2 ust.la omawianej ustawy w roku kwotowym 2006/2007 indywidualne ilości referencyjne z krajowej rezerwy krajowej ilości referencyjnej przeznaczonej dla dostawców hurtowych zostaną przyznane w następnej kolejności dostawcom hurtowym, którzy w roku kwotowym 2005/2006, będąc właścicielami indywidualnej ilości referencyjnej w wysokości nieprzekraczającej 800.000 kg mleka: a) zwiększyli sprzedaż mleka co najmniej o 100 kg i mniej niż o 5.000 kg w stosunku do indywidualnej ilości referencyjnej stanowiącej ich własność w dniu 31 marca 2005 r., b) do dnia 30 września 2006 r. złożą wnioski o przyznanie indywidualnych ilości referencyjnych z krajowej rezerwy. Niesporne w niniejszej sprawie jest to, że skarżący spełniał warunki wymienione w/w przepisie a zatem w roku kwotowym 2005/2006 był właścicielem NR w wysokości nieprzekraczającej 800 OOOkg mleka i w tymże roku kwotowym zwiększył sprzedaż o ponad 100kg i mniej niż 5000kg w stosunku do ilości posiadanej w dniu 31 marca 2005r. Wysokość przyznawanej NR z rezerwy krajowej określał ust. 3 art. 2 w/w ustawy, który wskazywał, że wysokość indywidualnej ilości referencyjnej przyznanej z krajowej rezerwy dostawcy hurtowemu, o którym mowa w ust. 1 i 1a, ustala się jako różnicę między wielkością sprzedaży mleka w roku kwotowym 2005/2006, ustaloną zgodnie z ust. 2 i 2a, a wielkością indywidualnej ilości referencyjnej stanowiącej własność tego dostawcy w dniu wydania decyzji, o której mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, o której mowa w ust. 1 pkt 1. A zatem wysokość przyznanej ilości referencyjnej nie jest wielkością określaną przez organ administracji w drodze uznania lecz w sposób ściśle określony przepisami ustawy. Jak wynika z załączonych do akt dokumentów i prawidłowych ustaleń organu administracji R. K. dostarczył w roku kwotowym mleko w ilości 23 158kg zaś posiadał w dniu 31 marca 2005r. - 19 317kg (jego poprzednik prawny). Z matematycznego wyliczenia wynika zatem, że różnica pomiędzy wielkością posiadanej IIR a wielkością sprzedaży mleka wynosi 3841 kg i taka kwota została R. K. przyznana z krajowej rezerwy. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się natomiast do określenia czy przy ustaleniu wielkości zwiększania sprzedaży mleka lub przetworów mlecznych przez dostawców hurtowych, na podstawie której przyznawanie są IIR z krajowej rezerwy należy przyjmować ilość dostarczonego przez nich mleka wyrażoną w kilogramach fizycznych czy też wielkość dostaw po przeliczeniu na mleko o referencyjnej zawartości tłuszczu. Prawidłowo - w ocenie Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę - organ przyjął, że w omawianej kwestii należy brać pod uwagę ilość dostarczonego mleka wyrażoną w kilogramach fizycznych. W polskim ustawodawstwie zasady przydziału IIR z krajowej rezerwy zostały uregulowane w art. 16 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych, oraz art. 2 ustawy o zmianie ustawy o organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych. Wykładnia literalna tych przepisów nie pozwala na przyjęcie, że przy obliczaniu wielkości mleka dostarczonego do podmiotu skupującego należy brać pod uwagę wielkość w przeliczeniu na referencyjną ilość tłuszczu. Taki zapis zawierają dopiero postanowienia art. 33 i następne omawianej ustawy. Za takim rozumieniem pojęcie "zwiększenie sprzedaży mleka lub przetworów mlecznych" przemawia także wykładnia literalna przepisów §1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 sierpnia 2005r. w sprawie wysokości rezerwy krajowej ( Dz.U. nr 106, poz. 1353) obowiązującego w dacie wydania decyzji. Wszelkie podawane w tych przepisach wielkości określane były w kilogramach fizycznych, gdyż zgodnie z art.14 ust.3 rozporządzenia Rady nr 1788/2003 ilościom umieszczonym w rezerwie krajowej nie jest przypisana referencyjna zawartość tłuszczu. Aktualne i mające zastosowanie do niniejszej sprawy jest stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 29 listopada 2006r. w sprawie IIOSK 1277/06, który został wydany w podobnym stanie faktycznym. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela przedstawioną w nim ocenę prawną. I wreszcie prawidłowe są ustalenia organu, że wniosek skarżącego o przyznanie NR z krajowej rezerwy wprawdzie został nadany w polskiej placówce pocztowej dnia 31 maja 2006r. lecz wpłynął do organu w dniu 1 czerwćia 2006r. (data stempla organu). Datę wszczęcia postępowania na wniosek strony reguluje art. 61§3kpa stanowiąc, że data wszczęcia postępowania na wniosek strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji. Dla ustalenia tej daty (wszczęcia postępowania) nie ma znaczenia data nadania podania w polskim urzędzie pocztowym. Ta ostatnia data ma tylko znaczenie dla zachowania terminu do dokonania czynności. Pozostają bez wpływu na treść rozstrzygnięcia argumenty dotyczące tego, że skarżący planuje powiększenie stada krów. Okoliczności takie nie mogą być brane pod uwagę przy ustalaniu wysokości przyznawanej NR w sytuacji, gdy sposób obliczania tej kwoty został ustalony w ustawie, ustawodawca nie pozostawił organowi "swobodnego uznania" w tym zakresie. W konsekwencji decyzja taka nie bierze pod uwagę racji "słusznościowych" lecz opiera się na ściśle określonej literze prawa. Z tych względów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, nie stwierdził również naruszenia innych przepisów prawa materialnego ani procesowego, które mogłoby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Wobec powyższego skarga podlega oddaleniu. Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy - P.p.s.a - Sąd orzekł jak w sentencji.