IV SA/Wa 723/16

Dnia 15 kwietnia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Wykowski, po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2016 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W. I. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2015 roku znak sprawy: [...] w przedmiocie rozłożenia na raty nałożonej kary pieniężnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W. I. wraz ze skargą na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2015 roku znak sprawy: [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty należności z tytułu administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 80.000 zł, wymierzonej decyzją Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2013 roku, znak [...] wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 p.p.s.a. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że złożył wniosek o rozłożenie nałożonej kary administracyjnej na raty z uwagi na swoją trudną sytuację finansową. Skarżący jest drobnym przedsiębiorcą, osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą i nie posiada w chwili obecnej środków na pokrycie nałożonej na niego kary, która jest niezwykle dotkliwa. Natychmiastowe wykonanie decyzji skutkowałoby trudnymi do przywrócenia konsekwencjami w postaci utraty płynności finansowej prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej (a tym samym jej zakończenie), a także naruszeniem jego majątku osobistego. Skarżący nadal chce prowadzić działalność gospodarczą. Zaciągnął w tym celu kredyt w wysokości 300.000 zł, który przez okres 3 lat spłaca sukcesywnie bez opóźnień. Skarżący deklaruje spłatę nałożonej kary administracyjnej, jednakże nie jest w stanie dokonać tego jednorazowo (skarga k. 4 – 4v). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej również "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych przesłanka wyrządzenia znacznej szkody dotyczy takiej szkody zarówno majątkowej jak i niemajątkowej, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia prawne i faktyczne skutki, powodują istotną i trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. W pierwszej kolejności podnieść trzeba, iż wstrzymanie wykonania może dotyczyć tylko takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Wykonanie aktu oznacza spowodowanie, w sposób dobrowolny lub przymusowy, takiego stanu w rzeczywistości społecznej, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w akcie. Przedmiotem wykonania jest więc każde zachowanie się podmiotu zobowiązanego do jego realizacji, polegające na działaniu, zaniechaniu, znoszeniu zachowań innych podmiotów, a nawet świadczeniu w rozumieniu prawa cywilnego. Podsumowując, wstrzymanie wykonania aktów na podstawie regulacji art. 61 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, może dotyczyć tylko tych aktów administracyjnych, które kwalifikują się do dobrowolnego lub przymusowego wykonania (por. J. P. Tarno [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Wyd. LexisNexis Warszawa 2008, str. 216-217). Rozpoznając przedmiotowy wniosek w ramach określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Wykonanie decyzji, którą odmówiono rozłożenia na raty kary pieniężnej, nie może stanowić źródła niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ponadto zauważyć należy, że przedmiotem wniosku o wstrzymanie nie może być decyzja, którą de facto nie nałożono na stronę żadnych obowiązków i na podstawie której nie będzie egzekwowana kara. Taką decyzją jest z kolei decyzja Głównego Inspektorat Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2013 roku znak: [...] wymierzająca skarżącemu karę pieniężną za przywiezienie nielegalnie z W. na terytorium Polski 4 sztuk uszkodzonych niekompletnych pojazdów, nie będąca przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.