IV SA/Wa 724/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marian Wolanin, Sędziowie Sędzia WSA Anna Szymańska, asesor WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant Joanna Kurek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lipca 2008 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia "Z." z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania - oddala skargę - W dniu [...] grudnia 2007 r. Prezydent W., po rozpatrzeniu wniosku P. Sp. z o.o. z siedzibą w W., decyzją Nr [...] umorzył postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...] nr [...], na działce ew. nr [...] obręb [...] przy ul. [...] w [...] W. Od powyższej decyzji odwołała się O. Decyzją z dnia [...] lutego 2008 Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpatrzeniu odwołania O. od w/w decyzji Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2007 r., na postawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż stosownie do art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. 2006 nr 129, poz. 902 ze zm.), realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 dopuszczalna jest wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Przedsięwzięcia mogące oddziaływać na środowisko określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz U. Nr 257 poz. 2573 ze zm.). W związku z nowelizacją w/w rozporządzenia, która weszła w życie 31 sierpnia 2007r., nie wymagają uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację, przedsięwzięcia które nie kwalifikują się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z normami określonymi przedmiotowym rozporządzeniem. W związku z brakiem przepisów przejściowych dla w/w nowelizacji nowe przepisy mają zastosowanie także do postępowań wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 lit. d) w/w rozporządzenia - instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowania izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 1.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny mogą wymagać sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. W myśl przedłożonej przy piśmie z dnia 29 listopada 2007 r. "Informacji o planowanym przedsięwzięciu" z listopada 2007 r., równoważna moc promieniowania izotropowo, wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi w niniejszej sprawie poniżej 2000 W, a wzdłuż osi głównej anteny w odległości do 70 m. na azymutach poszczególnych anten nie znajdują się miejsca dostępne dla ludzi. Z tego powodu, przedmiotowe przedsięwzięcie w ocenie organu nie należy do przedsięwzięć wymienionych w w/w rozporządzeniu, co powoduje, że postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody dla tegoż przedsięwzięcia jest bezprzedmiotowe. Skargę na powyższą decyzję wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie "Z." z siedzibą w W. Zaskarżonej decyzji zarzucono, iż wydana ona została z naruszeniem art. 7 k.p.a, polegającym na nieuwzględnieniu interesu społecznego, w sytuacji gdy w pobliżu wpływu planowanej inwestycji znajdują się szkoły (przy ul. [...] - ok. 60m i ul. [...] - ok. 90 m), przedszkola (przy ul. [...] - ok. 50 m i ul. [...] ok. 250 m). Zdaniem skarżącego organ winien był przeprowadzić analizę wpływu przedmiotowej inwestycji na zdrowie dzieci. Skutkiem niewykonania powyższej analizy jest bezpośrednie naruszenie art. 47 ust. 1 i 2 ustawy Prawo ochrony środowiska, a w konsekwencji art. 74 ust. 1 Konstytucji, bowiem badania naukowe i współczesna wiedza wskazują na ujemne oddziaływanie stacji na zdrowie zwłaszcza dzieci. Skarżący zarzucił także organowi rażące naruszenie zasady przezorności ekologicznej określonej w art. 6 w związku z art. 74 ust. 1 i 2 ustawy Prawo ochrony środowiska oraz art. 74 ust. 1 Konstytucji. Według powyższej zasady, kto podejmuje działalność, której negatywne oddziaływanie na środowisko nie jest jeszcze w pełni rozpoznane jest obowiązany, kierując się przezornością, podjąć wszelkie możliwe środki zapobiegawcze. Zastosowanie przedmiotowej zasady winno zdaniem skarżącego mieć znaczenie właśnie w przypadku stacji nadawczych, gdyż obecny etap wiedzy wskazuje na brak wystarczającego rozeznania potencjalnych skutków dla środowiska i zdrowia tego typu inwestycji. Jednocześnie skarżący wskazał, iż jest wiele badań mówiących zarówno o braku szkodliwości urządzeń emitujących PEM na ludzkie zdrowie, jak i wiele wskazujących na ryzyko zdrowotne związane z biologicznym oddziaływaniem pozatermalnym tych urządzeń, przy czym wynika z nich, że oddziaływanie takie występuje także poza obszarem obecnie uznawanym za ponadnormatywny. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie . Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Zgodnie z art. 134 ustawy Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, Sąd doszedł do przekonania, iż nie narusza ona prawa w stopniu uzasadniającym konieczność jej uchylenia. Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia z dnia 25 lipca 2002r. Prawo i postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm), Sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie i orzeka o ich uchyleniu w sytuacji gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., orzekająca o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2007 r. Nr [...] umarzającej postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...] nr [...], na działce ew. nr [...] obręb [...] przy ul. [...] w W. Z akt sprawy wynika, iż miejscem umieszczenia systemu antenowego będzie maszt kratowy o wysokości 13 m posadowiony na dachu budynku o wysokości 12 m n.p.t.. System antenowy stacji składać się ma z trzech anten sektorowych typu Kathrein [...], pracujących w paśmie UMTS, dwóch anten radiolinii oraz jednej anteny LMDS [...]. Moc promieniowania pojedynczej anteny sektorowej wynosi 1438,8 W. Zgodnie zaś ze znajdującą się w aktach sprawy "Informacją o planowanym przedsięwzięciu" z dnia 29 listopada 2007r., wzdłuż osi głównej anteny w odległości do 70 m. na azymutach poszczególnych anten nie znajdują się miejsca dostępne dla ludzi. W skardze skarżący podniósł w istocie zarzuty wskazujące na naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a odnoszące się do ustalenia stanu faktycznego sprawy i strony dowodowej przeprowadzonego postępowania. Rozważając kolejno problemy prawne związane z rozpatrywaną sprawą należy najpierw wskazać, iż podstawę orzekania w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006 r., Nr 129, poz. 902, z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą". Stosownie do treści art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska, realizacja: planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2, planowanego przedsięwzięcia innego niż określone w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony, jeżeli może ono znacząco oddziaływać na ten obszar - jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, zwanej dalej "decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach". Zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają: 1) planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko; 1) planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek może być stwierdzony na podstawie ust. 2; W świetle ust. 2 w/w przepisu obowiązek sporządzenia raportu dla planowanego przedsięwzięcia, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, określając jednocześnie zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; właściwy organ uwzględnia łącznie szczegółowe uwarunkowania, o których mowa w ust. 8 pkt 2; postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby sporządzenia raportu. Rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko określa Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004 roku, Nr 257, poz. 2573 z późn. zm.). Zgodnie z treścią § 2 ust. 1 pkt 7 wymienionego wyżej rozporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi: nie mniej niż 2.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, nie mniej niż 5.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, a) nie mniej niż 10.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, a) nie mniej niż 20.000 W; Planowane do realizacji przedsięwzięcie biorąc pod uwagę jego parametry nie należy do żadnej z wymienionych wyżej kategorii przedsięwzięć. Zgodnie z treścią § 3 ust. 1 pkt 8 lit. c wymienionego wyżej rozporządzenia (w brzmieniu na datę wydania decyzji) sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogą wymagać instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi: nie mniej niż 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, nie mniej niż 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, nie mniej niż 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, nie mniej niż 1.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, nie mniej niż 2.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, nie mniej niż 5.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, nie mniej niż 10.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Planowane do realizacji przedsięwzięcie biorąc pod uwagę jego parametry nie należy również do żadnej z wymienionych wyżej kategorii przedsięwzięć. Jak wskazano bowiem na wstępie moc promieniowania pojedynczej anteny sektorowej jest nie mniejsza niż 1000 W, (wynosi 1438,8 W ), a wzdłuż osi głównej anteny w odległości do 70 m. na azymutach poszczególnych anten nie znajdują się miejsca dostępne dla ludzi. Ponadto, jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, dla projektowanej stacji w przypadku jej anten sektorowych instalowanych na wysokości 23 m n.p.t obszar wypadkowy DPPN będzie sięgał na odległość 33,85 m w kierunku ich maksymalnego promieniowania i będzie przebiegał powyżej wysokości 20, 6 m n.p.t, a 10,8 m od dachu pobliskiego dwukondygnacyjnego budynku. W tej konkretnej sprawie przestrzeń na wysokości 20,6 m jest zdaniem Sądu przestrzenią niedostępną dla ludności. Przestrzeni dostępnej dla ludności nie można utożsamiać z przestrzenią, w której człowiek może teoretycznie się znaleźć. Przyjmując tego rodzaju założenie należałoby uznać, że teoretycznie człowiek może znaleźć się wszędzie, chociażby przez krótką chwilę, jeśli dysponuje potrzebnymi do tego środkami technicznymi. Przez przestrzeń dostępną dla ludności należy zdaniem Sądu rozumieć przestrzeń, w której z punktu widzenia doświadczenia życiowego ludzie mogą rzeczywiście, realnie stale przebywać. W niniejszej sprawie przestrzeń na wysokości 20,6 m należałoby uznać za dostępną dla ludności, gdyby znajdował się tam budynek mieszkalny lub biurowy o tej wysokości. Z treści raportu oddziaływania na środowisko i Informacji o planowanym przedsięwzięciu wynika, że przestrzeń na wysokości 20,6 m nie jest tego rodzaju miejscem. W świetle powyższego w ocenie Sądu właściwie orzekające w sprawie organy uznały, iż przedmiotowe przedsięwzięcie nie należy do przedsięwzięć wymienionych w w/w rozporządzeniu, co prowadziło do uznania, iż postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody dla tegoż przedsięwzięcia jest bezprzedmiotowe, i jako takie winno zostać umorzone. Skoro zatem, jak wskazano powyżej w świetle obowiązujących przepisów, brak było podstaw do prowadzenia postępowania i wydania w przedmiotowej sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach , to za niemogący mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia należy uznać podniesiony przez skarżącego zarzut nieprzeprowadzenienia analizy przedmiotowej inwestycji na zdrowie dzieci, z uwagi na jej lokalizowanie w bliskiej odległości od budynków szkół i przedszkoli. Tym samym nie można uznać za uzasadniony zarzut naruszenia przez organ wydający zaskarżoną decyzję art. 47 ust. 1 i 2 ustawy, który wskazuje na zakres postępowania jakie przeprowadza się w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. W niniejszej sprawie zakres postępowania ograniczył się bowiem jedynie do stwierdzenia przez organ braku podstaw prawnych do jego prowadzenia. Prezentowane przez skarżącego stanowisko, iż istnieje ustrojowa zasada prawa strony do merytorycznego rozpoznania sprawy może być uznane za prawidłowe tylko wówczas, gdy istnieją podstawy do wydania takiego rozstrzygnięcia. Organ administracji nie może natomiast wydać rozstrzygnięcia merytorycznego gdy nie zaistnieją podstawy do jego wydania. Jeśli postępowanie administracyjne staje się bezprzedmiotowe, to obowiązkiem organu administracji jest jego umorzenie, a nie wydawanie merytorycznego rozstrzygnięcia. Odnosząc się zaś do zarzutu rażącego naruszenia przez orzekający w sprawie organ art. 6 w zw. z art. 47 ust. 1 i 2 ustawy oraz art. 74 ust. 1 Konstytucji RP, należy wskazać, iż zgodnie z art. 6 ustawy, kto podejmuje działalność mogącą negatywnie oddziaływać na środowisko, jest obowiązany do zapobiegania temu oddziaływaniu (ust. 1). Kto podejmuje działalność, której negatywne oddziaływanie na środowisko nie jest jeszcze w pełni rozpoznane, jest obowiązany, kierując się przezornością, podjąć wszelkie możliwe środki zapobiegawcze (ust. 2). Określona w powyższym przepisie zasada przezorności, ma swoje źródło w postanowieniach art. 174 pkt 2 Traktatu Rzymskiego, który określa, że: "Polityka Wspólnoty [...] opiera się na zasadzie przezorności [...]". W praktyce jej stosowanie powinno przejawiać się w tym, że wszystkie podmioty podejmujące działalność, której skutki nie są do końca sprawdzone, a mogą wywrzeć negatywny wpływ na środowisko, powinny dokonać wszechstronnej analizy w tym zakresie, z której powinno wynikać, jak wyeliminować zagrożenia. W sytuacji, gdy przeprowadzone wyjaśnienia wskazują, że nawet przy zastosowaniu najnowocześniejszych osiągnięć techniki nie da się wyeliminować zagrożeń dla środowiska, wynikających z planowanej działalności, podmiot zainteresowany jej podjęciem powinien z tego zrezygnować, albo wyniki te będą jedną z podstaw do odmowy wydania przez organ administracyjny zezwolenia na prowadzenie takiej działalności. Odnosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, iż brak jest podstaw do zarzucenia organowi, iż naruszył powyższą zasadę. Przede wszystkim należy podkreślić, iż obowiązek jej przestrzegania skierowany został w pierwszej kolejności do podmiotu prowadzącego działalność mogącą negatywnie oddziaływać na środowisko. Z akt sprawy (raportu oddziaływania inwestycji na środowisko) wynika zaś, iż w ocenie inwestora wszelkie obszary DPPN projektowanej stacji są praktycznie niedostępne dla ludzi przebywających w jej otoczeniu. Narażenie ludności na szkodliwe pola elektromagnetyczne nowo powstałej stacji oceniane są jako pomijalne. W świetle zaś przepisów Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, planowane przedsięwzięcie nie zalicza się do przedsięwzięć, które mogą znacząco oddziaływać na środowisko. W tej sytuacji trudno czynić zarzut naruszenia powyższej zasady oraz art. 74 ust 1 Konstytucji RP organowi, którego rola wobec przyjęcia ustawowych (w drodze przepisów wykonawczych do ustawy) standardów oddziaływania określonych zagrożeń na środowisko, wyznaczających wielkości graniczne w tym zakresie, zdaniem Sądu sprowadza się w istocie do stwierdzenia, czy zamierzone oddziaływanie mieści się w wyznaczonych przez przepisy granicach, czy też nie. W pierwszym przypadku organ powinien uznać, że planowane zamierzenie z uwagi na jego emisję, nie przekracza wyznaczonych standardów, nie jest więc przedsięwzięciem dla którego istnieje obowiązek wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowań zgody, w drugim zaś, dostrzegając zagrożenie powinien przeprowadzić zgodnie z przepisami postępowanie w sprawie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W obu tych przypadkach organ uzgadniający nie działa na podstawie aktu wiedzy, ale na podstawie przepisu prawnego, a więc aktu władzy, niezależnie od jego podbudowy naukowej. Rola organu sprowadza się w tego rodzaju sprawach do kontroli zachowania standardów wyznaczonych przez obowiązujące przepisy prawne. Jest to w istocie uznanie związane. W tej sytuacji organ nie może jedynie kierować się, tak jak domaga się tego skarżący, wynikami badań naukowych wskazujących na negatywne oddziaływanie stacji na zdrowie ludzi, w tym przede wszystkim dzieci, które to czynniki co należy podkreślić nie są jednolite. Skoro zaś w rozpoznawanej sprawie, jak wskazano powyżej brak było w ogóle podstaw prawnych do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, rola organu ograniczyła się jedynie do wydania rozstrzygnięcia formalnie kończącego wszczęte postępowanie tj. jego umorzenia. Z powyższych względów na podstawie art. 151 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 roku Nr 153 poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.