IV SA/Wa 726/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marian Wolanin (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 września 2009 r. sprawy ze skarg P. C. oraz M. i A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. na rzecz skarżących M. i A. S. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. uchyliło decyzję Burmistrza Gminy M. z dnia [...] grudnia 2008 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalno-handlowo-usługowego, wielobranżowego z parkingami oraz placem składowym na części zamienne do samochodów i traktorów, przewidzianej do realizacji na działkach oznaczonych nr ew. [...] i [...], położonych w M. przy ul. [...] i ul. [...], w części dotyczącej określenia maksymalnej szerokość elewacji bocznej budynku - do 13 m oraz zakazu składowania na projektowanym placu odpadów niebezpiecznych i prowadzenia skupu złomu i orzekło co do istoty sprawy poprzez wykreślenie tych warunków i w pozostałym zakresie utrzymało powołaną decyzję w mocy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, iż planowana inwestycja jest zgodna z wymogami art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm.). Wskazano również, iż organ I instancji przeprowadził stosowną analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków dla planowanej przez P. C. inwestycji, dokonując trafnej oceny co do możliwości wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy. W ocenie organu odwoławczego, zaskarżona decyzja zawiera tylko dwie istotne wady materialno-prawne, skutkujące jej zreformowaniem w stosownej części ustalonych w niej warunków zabudowy, tj. warunek ustalający maksymalną szerokość elewacji bocznej budynku oraz warunek dotyczący zakazu składowania na projektowanym placu odpadów niebezpiecznych i prowadzenia skupu złomu, które nie znajdują żadnego oparcia w przepisach prawa materialnego mających zastosowanie do wydania decyzji o warunkach zabudowy, ponieważ brak jest jakiejkolwiek podstawy prawa materialnego do określenia tych warunków. Jednocześnie organ odwoławczy uznał zarzuty inwestora za chybione, nie mogące skutkować uchyleniem decyzji organu I instancji. Jednakże ze względu na liczbę tych zarzutów - jak stwierdził to organ odwoławczy - odniósł się w zaskarżonej decyzji tylko do niektórych z nich. W skardze P. C. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] marca 2009 r. zarzucono naruszenie wymagań rozporządzenia Ministra Infrastruktury Sygn. akt IV SA/Wa 726/09 z dnia [...] sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, naruszenie art. 7, 10 i 77 kpa poprzez niewłaściwą analizę akt sprawy, nieprawidłowe wyznaczenie obszaru analizowanego, nieprawidłowe wyznaczenie elewacji frontowej budynku oraz nie ustosunkowanie się merytorycznie do zarzutów odwołania od decyzji organu I instancji. Na powołaną decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli także A. i M. S. zarzucając naruszenie art. 60 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z powodu braku uzgodnień z organami inspekcji sanitarnej, art. 62 w/w ustawy poprzez brak wskazania we wniosku o ustalenie warunków zabudowy powierzchni sprzedaży, nieuwzględnienie w analizowanym obszarze zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i naruszenie ładu przestrzennego. W konsekwencji zgłoszonych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. wniosło o jej oddalenie podtrzymując uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargi podlegają uwzględnieniu, aczkolwiek z innych przyczyn aniżeli w nich wymienione. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, iż sąd, dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji ma obowiązek uwzględnić również okoliczności, wprawdzie nie wskazane w skardze jako zarzut, ale mające wpływ na tę ocenę. Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja narusza przepisy procedury administracyjnej w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Należy bowiem podnieść, iż ocena całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego winna znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, stanowiącym - stosownie do art. 107 kpa - jej integralną część, którego zadaniem jest wyjaśnienie podjętego przez organ rozstrzygnięcia. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym Sygn. akt IV SA/Wa 726/09 dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne -wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa (art. 107 § 3 kpa). Tak więc, uzasadnienie jako jeden z elementów decyzji winno zawierać ocenę zebranego materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych w sprawie przepisów prawa oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle wskazanych w nim norm prawa materialnego. Przez właściwe motywowanie decyzji organ realizuje również zasadę przekonywania, wyrażoną w art. 11 kpa. Obowiązkiem każdego organu administracji jest bowiem jak najstaranniejsze wyjaśnianie podstawy faktycznej i prawnej decyzji, czyli wyjaśnianie stronie zasadności przesłanek rozstrzygnięcia. W istocie chodzi o wytłumaczenie stronie, dlaczego organ dany przepis zastosował do konkretnych ustaleń faktycznych lub uznał go za niewłaściwy. Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre dowody zgromadzone w sprawie, czy też twierdzenia, wyjaśnienia strony, albo nie odniesie się do faktów istotnych dla sprawy, okoliczności podnoszonych przez stronę. Obowiązkiem organu rozstrzygającego sprawę - w ramach uzasadniania podjętej decyzji - jest zatem ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w trakcie toczącego się postępowania. Odzwierciedlenie tego winno znaleźć się w uzasadnieniu decyzji. Brak odniesienia się przez organ rozstrzygający sprawę do podnoszonych przez stronę zarzutów stanowi bowiem naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to z kolei skutkuje uchyleniem zaskarżonych decyzji. Na organie odwoławczym ciąży obowiązek ustosunkowania się do wszystkich podniesionych w odwołaniu zarzutów, zgodnie z wymaganiami określonymi w art. 107 § 3 kpa., przez wskazanie faktów, które uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, dla których odmówił innym dowodom wiarygodności i mocy dowodowej, a także przyczyn, dla których wnioskowanych dowodów nie przeprowadził i dlaczego nie uznał zasadności argumentów podniesionych w odwołaniu Bez zachowania tego elementu decyzji, strony nie mają możliwości obrony swoich interesów oraz prowadzenia polemiki z organem w skardze do sądu. Niezależnie od powyższego, uzasadnienie stanowi także jeden z warunków sine qua non skutecznej kontroli decyzji administracyjnych przez Sąd. Jak słusznie wskazał P. C., organ odwoławczy nie odniósł się do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniach od decyzji Burmistrza Gminy M. Sygn. akt IV SA/Wa 726/09 z dnia [...] grudnia 2008 r. Wynika to również z samego uzasadnienia zaskarżonej decyzji w którym organ odwoławczy stwierdził, iż z uwagi na liczbę zarzutów podniesionych w odwołaniach od decyzji organu I instancji odniósł się tylko do niektórych z nich, jednakże podkreślił, że analizował zasadność wszystkich podniesionych zarzutów w kontekście stanu faktycznego i prawnego rozpatrywanej sprawy. Analiza wszystkich zarzutów odwołania nie może jednak pozostawać w sferze jedynie rozważań organu administracji, lecz stosownie do art. 107 § 3 kpa, organ orzekający musi dać wyraz jej dokonania w uzasadnieniu decyzji, ponieważ to w tej formie procesowej dochodzi do władczego rozstrzygnięcia sprawy wniesionej do organu administracji. Oceniając w świetle powyższego zaskarżoną decyzję należy stwierdzić, że decyzja ta wydana została z naruszeniem art. 11 i art. 107 § 3 kpa, i jest wadliwa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, skoro nie jest wiadome z jakich przyczyn organ odwoławczy nie uwzględnił tych zarzutów skarżącego, do których nie ustosunkował się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a które dotyczyły istotnych elementów rozstrzygnięcia organu I instancji. Stwierdzenie wydania zaskarżonej decyzji z istotnym naruszeniem prawa procesowego uniemożliwia dokonanie przez Sąd na obecnym etapie oceny tej decyzji w jej materialnoprawnym zakresie, ponieważ ocena taka jest możliwa dopiero wtedy, gdy oceniany akt administracyjny wydany zostanie przy zachowaniu wszystkich wymogów procesowych, skoro organ administracji jest uprawniony do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy w sposób władczy tylko w ramach ściśle określonej w kpa procedurze administracyjnej. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. rozpatrzy wszystkie zarzuty zawarte w odwołaniach od decyzji Burmistrza Gminy M. z dnia [...] grudnia 2008 r., ustosunkowując się do nich w uzasadnieniu ponownej decyzji.