IV SA/Wa 726/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Aneta Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] Sp. z o. o. z siedzibą w M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] Sp. z o. o. z siedzibą w M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W decyzji z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy C. z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] o wymierzeniu [...] Sp. z o. o. z siedzibą w M. administracyjnej kary pieniężnej w kwocie 2 000 złotych za nieprzekazywanie odpadów do regionalnej instalacji przetwarzania odpadów komunalnych. [...] Sp. z o. o. z siedzibą w M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję z dnia [...] stycznia 2015 r., wraz z wnioskiem o wstrzymanie jej wykonania. Skarżąca spółka podniosła, że powtórne stwierdzenie, że przedsiębiorca przekazuje odpady do instalacji innych niż regionalne skutkuje jego wykreśleniem z rejestru działalności regulowanej, a w konsekwencji skarżąca może zostać zmuszona do zakończenia działalności polegającej na odbiorze odpadów komunalnych z terenu całej gminy. Skarżąca wskazała również, że wykonanie ostatecznej decyzji będzie się wiązało z podjęciem działań całkowicie niezgodnych z rachunkiem ekonomicznym i powołała się na orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 27 października 2008 roku sygn. akt II SA/Sz 303/08, w którym zaznaczono, że niewłaściwe klasyfikowanie odpadów jest przesłanką wstrzymania, gdyż wiąże się z narażeniem na istotne koszty wnioskującego o wstrzymanie. Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z zasadą przyjętą w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej w skrócie: P.p.s.a.] wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji czy postanowienia. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Powyższy przepis zawiera dwie przesłanki warunkujące wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia, mianowicie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog tych przesłanek jest więc zamknięty. Na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji lub postanowienia Sąd nie bada zasadności samej skargi. Z treści powołanego art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że to strona, która żąda "ochrony tymczasowej" jest zobowiązana do wskazania przesłanek jej zastosowania. Oczywiście, na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd powinien wziąć pod rozwagę wszelkie okoliczności, jednak przyjęcie takiego poglądu nie może prowadzić do całkowitego zwolnienia strony z podania jakichkolwiek przyczyn mających uzasadniać wstrzymanie wykonania i w konsekwencji do przerzucania w całości ciężaru wskazania tych przesłanek na sąd administracyjny. Podkreślenia wymaga, że uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie stanowi wymogu formalnego, lecz jest materialnoprawną argumentacją wniosku. Dlatego treść uzasadnienia wniosku nie podlega badaniu pod względem formalnym i ewentualnemu wezwaniu do jego uzupełnienia, natomiast jest oceniana z punktu widzenia zasadności wniosku. Skarżący, wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uzasadnił swoje żądanie w sposób niewystarczający. Zaskarżona decyzja orzeka o wymierzeniu kary pieniężnej, jej skutkiem nie jest wykreślenie z rejestru działalności regulowanej, które to mogłoby skutkować zakończeniem działalności polegającej na odbiorze odpadów komunalnych. Nałożona na skarżącą spółkę kara administracyjna ma charakter sankcji wymierzonej za określone działanie, które organ uznał za spełniające przesłanki deliktu administracyjnego. Jedynym skutkiem tej decyzji jest zobowiązanie do zapłaty określonej kwoty, a w przypadku jej niezapłacenia ewentualne postępowanie egzekucyjne. W odniesieniu do konieczności podjęcia przez skarżącą działań niezgodnych z rachunkiem ekonomicznym należy zauważyć, że skarżąca nie wyjaśniła, jakie będą skutki zapłacenia przedmiotowej kary pieniężnej dla prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. Nie wykazała również, że zapłacenie kary spowoduje znaczne skutki w stosunku do prowadzonej przez nią działalności, ani też że spowodowana szkoda, będzie w istocie nieodwracalna. Nie przedstawiła swojej aktualnej sytuacji majątkowej z uwzględnieniem jej zmiany w przypadku zapłacenia kary. Z kolei przywołane przez skarżącego orzeczenie II SA/Sz 303/08 zapadło w sprawie, której przedmiotem było klasyfikowanie odpadów, a obowiązki nałożone na skarżącego, w ocenie sądu, wiązały się z poniesieniem znacznych kosztów. W przedmiotowej sprawie zaskarżona decyzja nakłada wyłącznie karę administracyjną, nie zobowiązuje skarżącej spółki do podjęcia jakichkolwiek działań wiążących się z ponoszeniem kosztów wprowadzenia zmian technologicznych lub organizacyjnych w stosunku do prowadzonej działalności gospodarczej. W ten sposób uzasadniony wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie stanowi podstawy do udzielenia ochrony tymczasowej. We wniosku nie wskazano bowiem, aby zachodziło niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o czym mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. W sytuacji gdy chodzi o decyzję rodzącą obowiązek zapłaty określonej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem skarżącego, konieczne jest zobrazowanie okoliczności wskazujących na trudną sytuację materialną wnioskodawcy oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem skutków trudnych do odwrócenia. Argumenty przywoływane w uzasadnieniu zarzutów skargi w żaden sposób nie przemawiają za wstrzymaniem wykonania aktu, nie wskazują też, by okoliczności sprawy mogły spowodować zaistnienie ustawowej przesłanki warunkującej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.