IV SA/Wa 729/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Paweł Konopelski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2016 r. sprawy ze skargi R. w I. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary administracyjnej na przewoźnika oddala skargę Zaskarżoną decyzją Komendant Główny Straży Granicznej, na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", utrzymał w mocy decyzję Komendanta Placówki Straży Granicznej w z [...] października 2015 r. o nałożeniu na przewoźnika [...]., zwanego dalej "Przewoźnikiem", kary administracyjnej w wysokości 5 000 euro (w przeliczeniu – 21 302,50 zł.) za przywiezienie drogą lotniczą 27 czerwca 2015 r. do granicy p. J. J. - obywatelki [...] - nieposiadającej ważnej wizy lub innego dokumentu, uprawniającego do wjazdu i pobytu na terytorium R.P. Uzasadniając rozstrzygnięcie, organ odwoławczy przywołał m.in. następujące istotne okoliczności faktyczne i uwarunkowania prawne sprawy: - w świetle art. 23 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2013 r. poz. 1650 ze zm.), cudzoziemiec, który przekracza granicę, jest obowiązany posiadać: 1) ważny dokument podróży; 2) ważną wizę lub inny ważny dokument uprawniający go do wjazdu na terytorium R.P. i do pobytu na tym terytorium, jeżeli są wymagane; 3) zezwolenie na wjazd do innego państwa lub zezwolenie na pobyt w innym państwie, jeżeli zezwolenia takie są wymagane w przypadku przejazdu tranzytem, - zgodnie z art. 5 ust. 1 lit. b rozporządzenia (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego Rady z dnia 15 marca 2006 r. ustanawiającego wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granicę (Dz.Urz. UE L nr 105, str. 1) – "Kodeksu granicznego Schengen", w przypadku planowanego pobytu na terytorium państw członkowskich, nieprzekraczającego 90 dni w każdym okresie 180-dniowym, warunkiem wjazdu Cudzoziemca było posiadanie ważnej wizy, - przesłanki odpowiedzialności przewoźnika zostały określone w dziale 11 ustawy o cudzoziemcach; stosownie do art. 459 ustawy przewoźnik, który drogą powietrzną lub morską zamierza przywieźć cudzoziemca do granicy, podejmuje wszelkie niezbędne środki, aby zapewnić, żeby cudzoziemiec zamierzający wjechać na terytorium R.P. miał ważny dokument podróży, uprawniający go do przekroczenia granicy, wymaganą wizę lub inny ważny dokument, uprawniający go do wjazdu, zezwolenie na wjazd do innego państwa lub zezwolenie na pobyt w innym państwie, jeżeli zezwolenia takie są wymagane, - odpowiedzialność przewoźnika w postaci kary administracyjnej z tytułu przywozu na terytorium R.P. cudzoziemca, niespełniającego obowiązujących wymagań, stanowi przedmiot regulacji art. 462 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach; w myśl tego przepisu, na przewoźnika, który drogą powietrzną lub morską przywiózł do granicy cudzoziemca, nieposiadającego ważnego dokumentu podróży uprawniającego do przekroczenia granicy, wymaganej wizy lub innego ważnego dokumentu uprawniającego do wjazdu i pobyt na terytorium R.P., zezwolenia na wjazd do innego państwa lub zezwolenia na pobyt w innym państwie, jeżeli zezwolenia takie są wymagane, nakłada się karę administracyjną w wysokości stanowiącej równowartość od 3000 do 5000 euro za każdą przywiezioną osobę, z tym że suma kar za jednorazowy przywóz grupy osób nie może przekroczyć równowartości 500 000 euro, - zgodnie z art. 462 ust. 3 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach nie podlega odpowiedzialności finansowej przewoźnik, który mimo dołożenia należytej staranności nie mógł stwierdzić, że cudzoziemiec nie posiada ważnego dokumentu podróży uprawniającego do przekroczenia granicy, wymaganej wizy lub innego ważnego dokumentu uprawniającego do wjazdu na terytorium R.P. i pobytu na tym terytorium, zezwolenia na wjazd do innego państwa lub zezwolenia na pobyt w innym państwie; przewoźnik jest zobligowany do sprawdzenia, czy pasażer ma wymagany prawem obowiązującym w R.P. dokument uprawniający do przekroczenia granicy, nie może on natomiast ponosić odpowiedzialności, gdy upewni się, że wymaganym dokumentem pasażer się legitymuje, lecz w istocie dokument ten okaże się podrobiony, w taki sposób, że nie może tego dostrzec osoba niebędąca specjalistą w danej dziedzinie; jednak taki przypadek nie miał miejsca w przedmiotowej sprawie, - kara administracyjna ma - w pierwszej kolejności - wymusić skuteczniejsze działania przewoźnika w przyszłości w realizacji jego obowiązków, nie zaś stanowić sankcję mającą na celu stworzenie stanu dolegliwości dla niego; celem jest przeciwdziałanie temu, aby przewoźnicy nie stwarzali warunków sprzyjających nielegalnej imigracji; z uwagi na kategoryczne sformułowanie, użyte w art. 462 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, "nakłada się karę administracyjną" organ dysponuje uznaniowością jedynie przy określeniu wysokości samej kary, co wynika z treści przywołanego przepisu, - co do argumentacji Przewoźnika - sformułowanej w odwołaniu - podkreślono, że z materiału zgromadzonego w sprawie jednoznacznie wynika, że Cudzoziemka była pasażerką samolotu należącego do Przewoźnika; w trakcie odprawy granicznej funkcjonariusze Placówki Straży Granicznej (dalej, jako "SG") w [...] stwierdzili, że Cudzoziemka nie posiada w swoim paszporcie wizy, która uprawniałaby ją w dniu 27 czerwca 2015 r. do wjazdu i pobytu na terytorium R.P., ani innego dokumentu uprawniającego do wjazdu i pobytu w powyższym terminie; znajdująca się w dokumencie podróży wiza nie uprawniała Cudzoziemki do wjazdu, ponieważ termin jej ważności upłynął 23 czerwca 2015 r., - wobec przytoczonych regulacji prawnych i przedstawionego stanu sprawy, obowiązkiem Przewoźnika była skuteczna weryfikacja posiadanych przez podróżnych dokumentów podróży; fakt wpuszczenia na pokład samolotu Cudzoziemki, która zamierzała przekroczyć granicę na podstawie nieważnej już wizy świadczy o braku skutecznej weryfikacji dokumentów pasażerów, za co odpowiedzialny jest Przewoźnik; w ramach dbałości o własne interesy winien on powierzyć kontrolę dokumentów osobie, która posiada niezbędna wiedzę w tym zakresie, - za nietrafne uznano zarzuty odwołania, jakoby w aktach sprawy (organu I. instancji) brak było dostatecznych dowodów na odpowiedzialność Przewoźnika za przywiezienie do granicy Cudzoziemki, nieposiadającej wymaganej wizy lub innego dokumentu uprawniającego ją do wjazdu i pobytu; Przewoźnik podnosił, że jedynymi dokumentami, stwierdzającymi powyższe są: - znajdująca się w aktach sprawy notatka urzędowa z 27 czerwca 2015 r., sporządzona przez funkcjonariusza SG, stanowiąca informację o wydaniu decyzji w przedmiocie odmowy wjazdu Cudzoziemce; przy tym Przewoźnik nie mógł w żaden sposób zweryfikować ani prawidłowości jej sporządzenia, ani zgodności z prawdą ujętych w niej informacji; - kopia zaledwie czterech stron paszportu Cudzoziemki; zdaniem Przewoźnika, w aktach brakuje natomiast, w szczególności kopii pozostałych stron paszportu, którym legitymowała się Cudzoziemka, z których jednoznacznie wynikałoby, że nie posiadała ona żadnej wizy, która byłaby ważna w chwili jej przyjazdu do Polski, poza tą umieszczoną na str. 18 paszportu; zgodnie jednak z art. 76 K.p.a., dokumenty urzędowe, sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w zakresie ich działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone, co nie wyłącza możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko treści dokumentu; notatka urzędowa jest niewątpliwie dokumentem urzędowym; korzysta zatem także z domniemania, przewidzianego w art. 76 K.p.a.; dokumenty urzędowe korzystają z dwojakiego rodzaju domniemań: domniemania prawdziwości, tzn. że dokument pochodzi od organu, który go wystawił, oraz domniemania zgodności z prawdą oświadczenia organu, od którego dokument ten pochodzi; w doktrynie przyjmuje się, że K.p.a. przyznaje dokumentom urzędowym zwiększoną moc w zakresie, tego co zostało w nich urzędowo stwierdzone, jeżeli zostaną spełnione łącznie dwie przesłanki, a mianowicie: dokumenty sporządzono w przepisanej formie oraz sporządziły je powołane do tego organy w zakresie ich działania; takie okoliczności zaistniały w rozpoznawanej sprawie; notatka urzędowa, sporządzona 27 czerwca 2015 r. przez funkcjonariusza SG (nota bene osobę, którą cechują profesjonalizm, oraz wysokie kwalifikacje etyczne) opisuje zaistniały w tym dniu stan faktyczny; z jej treści jednoznacznie wynika, że Cudzoziemka, przywieziona do granicy na pokładzie samolotu z [...] (rejs [...]), należącego do Przewoźnika, nie posiadała prawa wjazdu i pobytu, w konsekwencji czego odmówiono jej wjazdu; dodatkowo, do notatki dołączono kopie tych stron paszportu, które zawierały istotne w sprawie informacje - z danymi personalnymi Cudzoziemki, wizę, której upłynął termin ważności, oraz odciski stempli kontroli granicznej, a także kserokopię informacji skierowanej do Przewoźnika i kserokopię karty pokładowej Cudzoziemki, - nadto, jak wynika z dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy, organ I. instancji, pismem z 27 czerwca 2015 r., poinformował przedstawicielstwo Przewoźnika w [...], że tego dnia na pokładzie samolotu z [...] przywieziono do granicy R.P. Cudzoziemkę, która nie posiadała ważnej wizy, uprawniającej do wjazdu i pobytu; w związku z zaistniałym faktem, zwrócono się do Przewoźnika o odwiezienie Cudzoziemki do granicy państwa, z którego ją przywiózł; w celu umożliwienia Przewoźnikowi weryfikacji danych, zawartych we wniosku, organ I. instancji udostępnił do wglądu przedstawicielowi Przewoźnika (agentowi holdingowemu, reprezentującemu linię lotniczą [...]. w Międzynarodowym Porcie Lotniczym w [...]) dokument podróży, na podstawie którego podróżowała Cudzoziemka; wniosek o odwiezienie Cudzoziemki został przez niego zaakceptowany, czego dowodem jest, wykonanie 27 czerwca 2015 r. przez Przewoźnika obowiązku, wynikającego z art. 460 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach - odwiezienie Cudzoziemki samolotem rejsowym do [...]; nie byłoby celowe ponoszenia przez Przewoźnika kosztów pobytu i przelotu Cudzoziemki, skoro nie upatrywał on swojej winy w zaistniałym stanie faktycznym, - odnosząc się do zarzutu odwołania w kwestii odmowy umożliwienia wglądu w akta sprawy Cudzoziemki stwierdzono, że Przewoźnik nie wnioskował o przystąpienie na prawach strony do postępowania administracyjnego, prowadzonego w sprawie odmowy wjazdu Cudzoziemce (zostało ono nota bene zakończone 27 czerwca 2015 r.); nie był więc stroną w tymże postępowaniu i brak było podstaw do udostępnienia mu wglądu do akt sprawy Cudzoziemki, - wjeżdżając na terytorium R.P. Cudzoziemka nie posiadała innego - niż ten okazany do kontroli granicznej - dokumentu, uprawniającego ją do wjazdu i pobytu; dodatkową okolicznością, potwierdzającą brak wymaganych dokumentów podczas przekraczania granicy jest wydanie 27 czerwca 2015 r. decyzji o odmowie wjazdu cudzoziemce na terytorium R.P. (obowiązującej w obrocie prawnym), która jako dokument urzędowy jest dowodem na okoliczności w niej stwierdzone; od tej decyzji Cudzoziemka nie wniosła odwołania; gdyby posiadała inne dokumenty, uprawniające ją do wjazdu i pobytu, to w jej interesie było przedstawienie ich do kontroli granicznej, chociażby w celu uniknięcia odmowy wjazdu, - w takim stanie rzeczy jest bezsprzeczne, że 27 czerwca 2015 r. Przewoźnik przywiózł, na pokładzie samolotu z [...] do granicy Cudzoziemkę nieposiadającą prawa wjazdu i pobytu na terytorium R.P.; weryfikacja uprawnień Cudzoziemki do wjazdu była stosunkowo prosta; mimo to nie dokonano jej należycie; z tego względu istniała podstawa do nałożenia na Przewoźnika kary administracyjnej; obligowały do tego organ administracji przepisy ustawy o cudzoziemcach; jest on zobligowany, zgodnie z zasadą konstytucyjną, działać na podstawie i w granicach obowiązującego prawa. W skardze Przewoźnik sformułował zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 77 § 1 K.p.a., poprzez jego niezastosowanie, co polegało na niezebraniu w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, stanowiącego podstawę ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy; w szczególności nie uzupełniono tego materiału o dowody, z których wynikałoby jednoznacznie, że Cudzoziemka nie posiadała dokumentów, zezwalających jej na wjazd do Polski, a także dokonano uproszczonej oceny zebranego materiału dowodowego, - art. 80 K.p.a., poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i dokonanie ich dowolnej oceny, w szczególności poprzez uznanie okoliczności nieposiadania przez Cudzoziemkę dokumentów, zezwalających jej na wjazd do Polski za udowodnioną, pomimo braku w aktach sprawy dostatecznych dowodów potwierdzających tę okoliczność, - art. 7 K.p.a., poprzez jego niezastosowanie, polegające na niepodjęciu przez organ administracji wszelkich czynności, niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli; w szczególności nie uzupełniono materiału dowodowego sprawy o dowody, z których jednoznacznie wynikałoby, że Cudzoziemka nie posiadała dokumentów zezwalających jej na wjazd do Polski, - art. 9 zd. 1 K.p.a., poprzez jego niezastosowanie, polegające na nienależytym i niewyczerpującym informowaniu strony o okolicznościach faktycznych sprawy, w szczególności niedołączeniu do akt sprawy dowodów mających istotne znaczenie dla dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, do których organ miał dostęp bądź mógł taki dostęp uzyskać, - art. 76 § 1 K.p.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że znajdująca się w aktach sprawy notatka urzędowa z 27 czerwca 2015 r. jest dokumentem urzędowym, w rozumieniu powołanego przepisu, a co za tym idzie, że stanowi ona dowód tego, co zostało w niej stwierdzone. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty, zawarte w zaskarżonej decyzji. W trakcie rozprawy (k 80) Pełnomocnik strony skarżącej wyjaśnił, że nie potrafił wskazać, dlaczego agent Przewoźnika nie zakwestionował ustaleń, co do braku ważnego dokumentu podróży w dniu wyjazdu Cudzoziemki. Wskazał, że w danym momencie nie zostało jeszcze wszczęte postępowanie administracyjne w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd oddalił skargę, gdyż nie zasługuje ona na uwzględnienie, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza prawa, w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. Nie są sporne uwarunkowania prawne sprawy – w danym przypadku Cudzoziemka winna posiadać wizę lub inny dokument, uprawniający do wjazdu na terytorium R.P.; zaś ewentualne jej dowiezienie do granicy bez takiego dokumentu skutkowało potrzebą wymierzenia kary. Trafnie przytoczone zostały przez organ uwarunkowania prawne. Wobec uprzedniego zreferowania, ich powtarzanie byłoby zbędne. Spór prowadza się w istocie do tego (na tym koncentrują się zarzuty skargi), czy zgormadzony materiał dowodowy był wystarczający dla oceny, że Cudzoziemka nie miała ważnego dokumentu, uprawniającego do wjazdu na terytorium R.P. Także i w tym zakresie konkluzje organu odwoławczego są w pełni uzasadnione, choć – co trafnie podniesiono w skardze - mylnie organ administracji zakwalifikował notatkę, sporządzoną przez funkcjonariusza SG, jako dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 K.p.a. Błąd ten nie miał jednak wpływu na trafność konkluzji, co do istotnego znaczenia treści tego dokumentu w sprawie. Odnosząc się do zarzutów skargi trzeba wskazać, że w postępowaniu administracyjnym nie obowiązuje zasada formalizmu, lecz reguła swobodnej oceny dowodów (art. 80 K.p.a.). Dla uznania określonego faktu za udowodniony, organ administracji musi mieć na uwadze wszelkie okoliczności faktyczne i zgromadzone dowody, ocenione w świetle zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego. W rozpatrywanej sprawie Przewoźnik upatruje wady w postępowaniu dowodowym w tym, że w aktach nie zamieszczono kserokopii wszystkich stron paszportu Cudzoziemki. Jego zdaniem uniemożliwia to przyjęcie za udowodnione, że poza wizą, której termin ważności upłynął przed dniem przybycia na granice, Cudzoziemka nie dysponowała innym dokumentem, uprawniającym do wjazdu na terytorium R.P. Tego rodzaju rozumowanie nie jest uprawnione, wobec przywołanej zasady swobodnej oceny dowodów, czego oczywiście nie należy utożsamiać z dowolnością. Trafnie wymienia organ administracji istotne okoliczności zdarzenia, które uprawniały do uznania, że na stronach dokumentu podróżnego (dalej - paszportu), których kopii nie sporządzono na etapie kontroli granicznej (przejmując, że nie zawierają istotnych w sprawie informacji), nie było dokumentu, uprawniającego Cudzoziemkę do wjazdu. Przemawiało za tym: - racjonalne założenie, że skoro paszport był przejrzany przez funkcjonariusza publicznego, zawodowo wykonującego zadania w danym zakresie, można domniemywać wnikliwość i rzetelność sprawdzenia, - opisanie okoliczności sprawy w stosownej notatce funkcjonariusza publicznego – brak podstaw do przyjęcia, że wskazane w niej fakty są nieprawdziwe, zważywszy zarówno na zasadność generalnego domniemania legalności działania funkcjonariuszy publicznych, lecz także mając na względzie rygory prawne w razie przekroczenia uprawnień czy niedopełnienia obowiązków – art. 231 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz.U. z 2016, poz. 1137); w takiej sytuacji założenie najwyższej staranności działania funkcjonariusza jest uzasadnione, - zainteresowana Cudzoziemka nie kwestionowała, że nie ma ważnego dokumentu uprawniającego do wjazdu, oprócz wizy, której ważność się skończyła, - agent Przewoźnika, poinformowany o okolicznościach sprawy, jeszcze na etapie, gdy kwestie ewentualnych wątpliwości mogły być rozstrzygnięte, gdyż Cudzoziemka z paszportem przebywała na terenie Polski, nie kwestionował braku ważnego dokumentu, uprawniającego do wjazdu; gdyby ustalenia funkcjonariuszy SG nie byłyby prawidłowe, zgłoszenie zastrzeżeń byłoby faktycznie w interesie Przewoźnika; agentowi wskazano, jako powód odmowy wjazdu, brak stosownego dokumentu u Cudzoziemki, zaś Przewoźnik był w danym przypadku właśnie z tego powodu obowiązany do pokrycia kosztów powrotu wobec nie wydania jej zezwolenia na wjazd. W świetle wskazanych okoliczności faktycznych sprawy dla podważenia wniosków organu konieczne byłoby w istocie, co najmniej uprawdopodobnienie, że wskazana okoliczność (podróż Cudzoziemki bez dokumentu uprawniającego do wjazdu) nie miała miejsca, czego Przewoźnik w toku postępowania nie uczynił. W takiej sytuacji wnioski wywiedzione przez organ administracji należy uznać za uzasadnione, zgodne z zasadami dowodzenia w postępowaniu administracyjnym. Odnosząc się do pozostałych zagadnień, podniesionych w skardze, trzeba wskazać, co następuje; - trafnie w niej wywiedziono, że sporządzona przez funkcjonariusza SG notatka nie stanowi dokumentu urzędowego, w rozumieniu art. 76 § 1 K.p.a.; funkcjonariusz nie pełnił bowiem w danym przypadku zadań organu administracji; organem tego rodzaju jest przykładowo Komendant Placówki SG w [...], natomiast w danej sprawie nie wynika, aby notatka była sporządzona z upoważnienia samego organu; prawodawca nie przypisał także danego rodzaju notatkom szczególnego waloru dowodowego, należnego dokumentom sporządzanym przez organ – brak regulacji szczególnych, gdzie upoważniono by funkcjonariuszy SG do sporządzania notatek o szczególnym walorze dowodowym; w danym przypadku jednak błędne zakwalifikowanie notatki, jako dokumentu urzędowego, nie miało znaczenia w sprawie; trafnie bowiem organ ostatecznie ocenił, że zawarte w niej informacje mogą być uznane jako odpowiednio wiarygodne dla ustalenia stanu faktycznego; Przewoźnik nie uprawdopodobnił w ogóle, aby informacje zawarte w notatce nie odpowiadały prawdzie, - trafnie wprawdzie wywiedziono w skardze, że sam fakt odwiezienia danego cudzoziemca, wobec nie wpuszczenia go na terytorium R.P. nie jest dowodem uchybienia przez Przewoźnika obowiązkowi, wskazanemu w art. 459 ustawy o cudzoziemcach; obowiązek w tym zakresie wynika bowiem z art. 460 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, przyczyny odmowy wjazdu mogą być zaś różne (patrz katalog w art. 28 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach); jednak w okolicznościach danej sprawy za wystarczający dla dokonania stosownych ustaleń trafnie uznano dowód w postaci notatki funkcjonariusza SG, gdzie wskazano, jakie były przyczyny odmowy wjazdu dla Cudzoziemki, - trafnie organ skonstatował, że Przewoźnik nie był stroną w postępowaniu dotyczącym odmowy wjazdu dla Cudzoziemki; ma on wprawdzie interes faktyczny w sprawie, wobec treści art. 460 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy (obowiązek odwiezienia cudzoziemca na własny koszt), jednak nie sposób uznać aby mogło być to podstawą do uczestniczenia w czynnościach procesowych (przeglądanie akt, możliwość wnoszenie środków odwoławczych itd.), w postępowaniu którego przedmiotem są kwestie dotyczące sfery spraw osobistych cudzoziemca – jego statusu na terytorium danego kraju; jak wcześniej wskazano, podstawą powstania obowiązku, wynikającego z art. 460 ust. 1 pkt 1, może być nie tylko dopuszczanie przez Przewoźnika do podróży osoby nie mającej ważnego dokumentu uprawniającego do wyjazdu, lecz także szereg innych przyczyn, wymienionych w ustawie; nie sposób więc uznać, aby prawa strony przysługiwały Przewoźnikowi, gdy przyczyną powrotu leży po części po stronie przewoźnika, wobec braku stosownej kontroli dokumentów podróży skoro faktycznie – z woli prawodawcy - ponosi on koszty powrotu każdym przypadku, gdy cudzoziemcowi odmówiono prawa do wjazdu; nie można zaś przyznać prawa uczestniczenia przewoźnikowi w każdym postępowaniu, którego wynikiem byłaby konieczność poniesienia kosztów odwiezienia cudzoziemca; uchybieniem, gdy chodzi o treść uzasadnienia było powołanie przez organ okoliczności, że Przewoźnik nie przystąpił do sprawy Cudzoziemki; status strony postepowania uzależniony jest bowiem od występowania obiektywnie tzw. interesu prawnego (art. 28 K.p.a.) nie zaś stosownej aktywności procesowej w toku postępowania; wadliwość uzasadnienia w tym zakresie nie miała jednak wpływu na trafność konstatacji organu administracji, że Przewoźnik nie był stroną w danym postępowaniu i brak było podstaw dla udostępnienia mu stosownej decyzji, dotyczącej sprawy indywidualnej osoby trzeciej, - w takiej sytuacji nie można uznać, aby sama decyzja o zakazie wjazdu i jej treść mogła być ważnym dowodem w sprawie, zwłaszcza ze nie włączono jej do akt administracyjnych; bezzasadne jest też jej przywoływanie przez organ, jako dokumentu urzędowego; kwestie te nie miały jednak wpływu na wynik sprawy, - bez znaczenia jest podniesiona na rozprawie kwestia, że informacje o braku dokumentu, uprawniającego do wjazdu, przedłożono agentowi przewoźnika jeszcze przed wszczęciem postępowania; w danej kwestii agent ten nie był traktowany jako pełnomocnik w toku postepowania; jednak jego zachowanie – nie zakwestionowanie ustaleń funkcjonariuszy SG, w okresie, gdy możliwa było jeszcze ich skuteczna weryfikacja, wobec przebywania Cudzoziemki z paszportem na terenie lotniska, uzasadnia przyjęcie, że ustalenia organów kontroli granic były właściwe; nie wydaje się w ogóle prawdopodobne by Przewoźnik (jego przedstawiciel) przyjął ponownie Cudzoziemkę na pokład samolotu w celu jej odwiezienia bez weryfikacji jej tożsamości; musiało to mieć miejsce na podstawie dokumentu podróży; o ile byłby tam dokument uprawniający do wjazdu, nie wydaje się by mógł nie być dostrzeżony; zdarzenia takiego nie da się wprawdzie a priori wykluczyć, jednak - wobec znikomego prawdopodobieństwa wystąpienia - aby je dowieść należałoby to chociażby uprawdopodobnić, czego Przewoźnik w sprawie nie uczynił (zasada logicznej oceny dowodów). Wobec wskazanych wcześniej uwarunkowań nie są trafne zarzuty skargi w zakresie, w jakim wywodzono, że sprawa nie została właściwe wyjaśniona, co prowadziło do naruszenia stosownych przepisów postępowania. Nie budzi również wątpliwości Sądu legalność wymierzenia przez organ kary o stawce równej jej wyższej granicy. Przewoźnikowi lotniczemu można bowiem stawiać wyższe wymagania, gdy chodzi o profesjonalizm przy odprawie pasażerów zaś wobec innej skali obrotów, w stosunku do małych przedsiębiorstw komunikacyjnych, mogących świadczyć usługi w transporcie międzynarodowym, realizacja funkcji prewencyjnej przemawiała za zastosowaniem sankcji w wyższym wymiarze. Sąd nie spostrzegł także z urzędu wad w zaskarżonym akcie, które przemawiałyby za jego wyeliminowaniem z obrotu prawnego. Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718), orzekł jak w sentencji.