IV SA/Wa 735/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński, Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Protokolant Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2009 r. sprawy ze skargi Parafii [...] w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy - oddala skargę - Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z [...] kwietnia 2009r. - zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie -utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z [...] grudnia 2008 r. ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie Dzielnicowego Centrum Kultury z elementami zagospodarowania terenu, pełną infrastrukturą techniczną oraz wjazdem, na części działek nr ew. [...] i [...] z obrębu [...] oraz części działki nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy, powołując się na treść art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm.) - dalej w skrócie: u.p.z.p., wskazał iż powołany przepis uzależnia zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego (tzw. zasady dobrego sąsiedztwa). Regulacja ta ma na celu zagwarantowanie ładu przestrzennego. Ocena spełnienia tego warunku zostaje dokonana przez analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) - zwanego dalej: rozporządzeniem. Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia organ pierwszej instancji wytyczył obszar analizowany i dokonał analizy funkcji, cech zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Dokonując analizy brał pod uwagę nie tylko działki bezpośrednio sąsiadujące z działkami, na których planowana jest inwestycja, ale także inne działki znajdujące się w wytyczonym obszarze analizowanym. Przeprowadzona analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wskazała, iż planowana inwestycja jest zgodna z dobrosąsiedzkimi stosunkami. Ustalenie paramentów planowanej inwestycji nastąpiło zgodne z przepisami rozporządzenia. Dalej organ wyjaśnił, iż wbrew zarzutom zawartym w odwołaniu, teren objęty wnioskiem inwestora posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej - ul. [...]. Decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich (art. 63 ust 2 u.p.z.p.), zatem w postępowaniu dotyczącym rozpoznania wniosku o ustalenie warunków zabudowy Sygn. akt IVSA/Wa 735/09 organ administracji nie bada uprawnień inwestora do terenu objętego wnioskiem. To, czy i takie prawo inwestorowi przysługuje, bada dopiero organ budowlany w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. Odnośnie zarzutu naruszenia przez organ pierwszej instancji art. 10 § 1 K.p.a. organ wyjaśnił, iż z nadesłanych przez organ wydający decyzję o warunkach zabudowy akt sprawy wynika, iż pełnomocnik strony odwołującej się miał możliwość zapoznania się z całością materiału dowodowego, stanowiącego postawę do podjęcia zaskarżonej decyzji. Zarzut naruszenia ww przepisu przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Nie każde, bowiem naruszenie przepisów prawa procesowego skutkuje uchyleniem decyzji administracyjnej. Z kolei organ odwoławczy umożliwił stronom zapoznanie się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym oraz złożenie dodatkowych dokumentów i wyjaśnień. Zdaniem Kolegium w przedmiotowej sprawie nie naruszono również art. 24 K.p.a., albowiem prezydent miasta na prawach powiatu nie podlega wyłączeniu na podstawie art. 24 § 1 pkt 1 i 4 K.p.a., w której stroną postępowania jest miasto, gdyż sprawując funkcję prezydenta, nie jest pracownikiem gminy ani też jej przedstawicielem w rozumieniu przepisów art. 95 K.c. Parafia [...] w W. w skardze wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji, względnie - z ostrożności procesowej - o uchylenie decyzji obu instancji. Skarżąca wymienionym decyzjom zarzuciła rażące naruszenie przepisów prawa procesowego i materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności: 1) art. 6 K.p.a w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227) -zwanej dalej: ustawą o udostępnianiu informacji - przez zaniechanie uwzględnienia zmiany stanu prawnego, która zaistniała jeszcze przed wydaniem decyzji organu pierwszej instancji, w związku z wejściem w życie ww ustawy. Wymieniony przepis ustawy o udostępnianiu Sygn. akt IVSA/Wa 735/09 informacji wymaga przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Decyzję tę należy dołączyć do wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Zatem od 15 listopada 2008r. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest dopuszczalne tylko po uprzednim wydaniu decyzji środowiskowej i dołączeniu jej do wniosku. Organy obu instancji w ogóle nie zauważyły wykazanej zmiany przepisów, w konsekwencji pominęły obowiązek uzyskania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i załączenia jej do wniosku o warunki zabudowy; 2) art. 107 § 1 i 3 w zw. z art. 11 i art. 15 K.p.a - przez nieodniesienie się do wszystkich zarzutów odwołania wniesionego na decyzję Prezydenta W. z [...] grudnia 2008 r., co czyni zarzuty o naruszeniu przepisów postępowania zgłoszone w odwołaniu (art. 9, art. 10 §1, art. 73 § 1 i art. 109 K.p.a.), za aktualne także wobec zaskarżonej decyzji; 3) art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm.) - dalej w skrócie: u.p.z.p. i. Skarżąca podniosła, iż decyzja o warunkach zabudowy doręczona jej została bez załącznika graficznego analizy terenu i załącznika tekstowego tej analizy. Skarżąca nie miała także możliwości zapoznania się z projektem decyzji, w tym załącznikami do niej, na podstawie których określono wszystkie parametry planowanej inwestycji, co narusza art. 10 K.p.a. Okoliczność ta została potwierdzona w piśmie organu z 17 października 2008r, z którego wynika, iż pracownik Urzędu usunął wydruk komputerowy projektu decyzji przed udostępnieniem akt przedstawicielowi skarżącej. Integralnym zaś elementem tego projektu był załącznik graficzny i tekstowy do decyzji. Tym samym pozbawiono Parafię możliwości wypowiedzenia się co do parametrach planowanej inwestycji na działce sąsiedniej i jej ewentualnym przez to oddziaływaniu na dalszą możliwość wykonywania prawa własności na nieruchomości skarżącej oraz zweryfikowania prawidłowości wyznaczenia obszaru analizowanego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. - w odpowiedzi na skargę - wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uczestnik postępowania W. w piśmie Sygn. akt IVSA/Wa 735/09 procesowym z 16 października 2009 r. wniosło o oddalenie skargi, wskazując na bezzasadność zarzutów w niej stawianych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) - dalej w skrócie: P.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, nie uwzględnił skargi. W konsekwencji uznał, iż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] kwietnia 2009 r. i utrzymana nią w mocy decyzja Prezydenta W. z [...] grudnia 2008 r. nie naruszają prawa w stopniu kwalifikującym je do wyeliminowania z obrotu prawnego. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają wskazanych w skardze przepisów prawa procesowego, tj. art. 6, art. 9, art. 10 § 1, art. 11, art. 15, art. 73 § 1, art. 107 § 1 i 3 i art. 109 K.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak i przepisów prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 1 u.p.z.p. i § 9 w zw. z § 3 rozporządzenia oraz art. 72 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy o udostępnianiu informacji, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, a tylko takie naruszenia mogłyby spowodować uchylenie ww decyzji. Już niestwierdzenie przez Sąd naruszeń powołanych przepisów w stopniu uzasadniającym uchylenie kontrolowanych decyzji, czyni nietrafnym zarzut skarżącej dotyczący wydana decyzji z rażącym naruszeniem tych przepisów. Stosownie do art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników Sygn. akt IVSA/Wa 735/09 kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust 1 (ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym); 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Powołany przepis określa pozytywne przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, co oznacza, iż wszystkie wymienione w niej przesłanki muszą zaistnieć aby organ administracji publicznej mógł wydać decyzję ustalającą warunki zabudowy na danym terenie. Analiza materiału dowodowego sprawy, jak słusznie wskazał to organ odwoławczy, wykazała iż wnioskowana inwestycja jest dopuszczalna, albowiem spełnia łącznie wszystkie wymagane przez ów przepis warunki. Zaś ogólnikowość zarzutu skargi co do naruszenia art. 61 ust. 1 u.p.z.p. uniemożliwiła Sądowi bardziej szczegółowe ustosunkowanie się do niego, a nie dostrzeżono naruszeń, które Sąd byłby zobowiązany wziąć pod uwagę z urzędu. Odparcia wymaga zarzut skargi jakoby decyzja o warunkach zabudowy nie zawierała wszystkich wymaganych przepisami prawa załączników, w konsekwencji niedoręczenia tej decyzji wraz z owymi załącznikami, stanowiącymi jej integralną całość. Stosownie do § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną (ust. 1); wyniki analizy, o której mowa w § 3 tego rozporządzenia, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy (ust. 2); część graficzną decyzji o warunkach zabudowy oraz część graficzną analizy sporządza się na kopiach mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. (zasadniczej lub katastralnej skali 1:500 lub Sygn. akt IVSA/Wa 735/09 1:1000), w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii (ust. 3). Z akt sprawy wynika, iż decyzja z [...] grudnia 2008 r. zawiera wszystkie wymagane prawem załączniki. Pierwszy to mapa w skali 1:500 z określonymi granicami terenu objętego wnioskiem, czyli zgodny z wymogiem § 9 ust. 1 rozporządzenia i drugi stanowiący wynika analizy, zawierający część opisową i graficzną sporządzoną na kopii mapy zasadniczej w skali 1:1000, również zgodny z wymogiem § 9 ust. 2. Zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego, w tym art. 9, art. 10 § 1, art. 73 § 1 i art. 109 K.p.a., jest niezasadny. Skarżąca zawiadomieniem z 1 października 2008r. (doręczonym pełnomocnikowi 6 października 2008r.) została poinformowana o wszczęciu postępowania o warunkach zabudowy i możliwości zapoznania się z aktami sprawy. W dniu 9 października 2008r. z prawa tego skorzystała. Następnie doręczono jej decyzję z [...] grudnia 2008r. Od decyzji tej skarżąca wniosła skutecznie odwołanie. W postępowaniu odwoławczym skarżąca, po otrzymaniu zawiadomieniu o możliwości zapoznania się z materiałem sprawy i złożenia dodatkowych wyjaśnień (pismo z 10 marca 2009r.), nadesłała pismo podtrzymujące zarzuty sformułowane w odwołaniu (pismo z 27 marca 2009r.). Wszystko to dowodzi, iż nie można skutecznie zarzucić organowi naruszenia wyżej powołanych przepisów procesowych. Natomiast to, że doręczono skarżącej decyzję organu pierwszej instancji bez załącznika nr 2 (analizy tekstowej i graficznej) istotnie należy traktować w kategoriach uchybienia procesowego. W ocenie Sądu nie jest to jednak uchybienie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i skutkować uchyleniem wydanych w sprawie decyzji. Przedstawione działanie organu w żaden sposób nie uszczupliło praw skarżącej. Po pierwsze nie uniemożliwiło jej wniesienia odwołania, po wtóre w toku postępowania odwoławczego zapewniono stronie zapoznanie się z materiałem sprawy, zatem i decyzją o warunkach zabudowy wraz z załącznikami oraz złożenie dodatkowych wyjaśnień. Gdyby więc skarżąca jeszcze chciała sformułować pod adresem decyzji organu pierwszej instancji i treści jej załączników jakieś merytoryczne zarzuty, to wtedy bez wątpienia mogła to uczynić. Tymczasem skarżąca we wspomnianym już piśmie z 27 marca 2009r. (tak jak i w skardze) zarzuciła organowi ogólnie naruszenie art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Z kolei czynienie przez skarżącą pod adresem organu pierwszej instancji zarzutu naruszenia art. 10 K.p.a. z powodu "braku zapewnienia wglądu" (potwierdzonego w piśmie organu z 17 października 2008r.) do załącznika nr 2 decyzji o warunkach zabudowy i projektu tej decyzji jest co najmniej zarzutem absurdalnym. Żaden przepis prawa nie daje stronie uprawnienia zapoznania się z projektem decyzji, w tym i projektem jej załączników, jako stanowiących jej integralną całość. Projekt decyzji o warunkach zabudowy jedynie przesyła się organom uzgadniającym, natomiast organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy nie ma obowiązku zapoznawania z tym projektem stron postępowania, którego przedmiotem jest ustalenie warunków zabudowy. Organy obowiązane są zapewnić stronom postępowania - na mocy art. 10 § 1 K.p.a. - czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów (a nie co do projektu decyzji) oraz zgłoszonych żądań. Z przytoczonej regulacji prawnej wynika więc, iż strona nie zapoznaje się z decyzją, bo takowa decyzja zostanie dopiero wydana. Nie może więc i zapoznać się z projektem decyzji, jeżeli nawet taki jest i formułować zarzutów naruszenia prawa pod jego adresem, albowiem de facto sprowadzałoby się to do możliwości kwestionowania decyzji przed jej wydaniem i stawiało pod znakiem zapytania zasadność instancji odwoławczej. Ponadto zauważyć należy, iż w przeważającej części strona skupia się w skardze na zarzucie uniemożliwienia skarżącej zapoznania się - w sposób przez nią rozumiany - z załącznikami decyzji organu pierwszej instancji i wywodzenia z tej okoliczności skutku w postaci pozbawienia jej możliwości wypowiedzenia się co do wszystkich parametrów planowanej inwestycji i zweryfikowania czy parametry te znajdują oparcie w analizie terenu i czy spełniają one warunki uśrednionych wskaźników tych parametrów występujących w zabudowie znajdującej się w analizowanym terenie. Z tego wynika, iż nawet w skardze, czyli już po zapoznaniu się przez skarżącą z decyzją z [...] grudnia 2008r. wraz z załącznikami, nie formułuje się konkretnych, merytorycznych zarzutów odnośnie ustalonych warunków planowanej przez inwestora zabudowy. Tym bardziej dowodzi to słuszności postawionej wyżej tezy, iż doręczenie skarżącej decyzji organu pierwszej instancji bez załącznika nr 2 nie uszczupliło pod żadnym względem praw skarżącej i nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. W dniu 15 listopada 2008 r. zaczęła obowiązywać ustawa o udostępnianiu informacji. Ustawa ta w art. 72 ust. 1 pkt 3 wprowadziła obowiązek wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydawanej na podstawie ustawy z dnia 27 Sygn. akt IVSA/Wa 735/09 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W myśl art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o udostępnianiu informacji uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (art. 59 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji), jak i przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji). W art. 60 powołanej ustawy zawarto delegację dla Rady Ministrów do określenia w drodze rozporządzenia wskazanych wyżej rodzajów przedsięwzięć. Do dnia dzisiejszego rozporządzenie to nie zostało wydane. Zgodnie jednak z postanowieniami art. 173 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane m. in. na podstawie art. 51 ust. 8 Prawa ochrony środowiska zachowują moc do czasu wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 60 ustawy o udostępnianiu informacji, jednak nie dłużej niż 24 miesiące od dnia wejścia w życie ustawy. Dlatego też w okresie przejściowym zgodnie z tymi regułami znajduje zastosowanie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.). Odnosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż planowana inwestycja ma polegać na budowie Dzielnicowego Centrum Kultury z elementami zagospodarowania terenu, pełną infrastrukturą techniczną oraz wjazdem, na części działek nr ew. [...] i [...] oraz części działki nr ew. [...] mieszczących się przy ul. [...] w W. Analiza charakterystyki opisanej inwestycji w kontekście przepisów rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r. nie pozwala uznać, iż przedsięwzięcie wymaga wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Nie jest to bowiem inwestycja, która mogłaby zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani tez potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Według § 3 ust. 1 pkt 53 ww rozporządzenia z 9 listopada 2004r. "garaże lub parkingi samochodowe, lub zespoły parkingów, dla nie mniej niż 100 samochodów ciężarowych lub 300 samochodów osobowych zaliczane są do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i tym samym mogą wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko". Zgodnie z charakterystyką inwestycji zawartą we wniosku o warunki zabudowy przewidywana Sygn. akt IVSA/Wa 735/09 liczba miejsc postojowych ma zamknąć się w liczbie 150. Zatem inwestycja ta nie mieści się w zakresie przedsięwzięć wyżej wymienionych. W tym kontekście nie można czynić organom zarzutu, iż nie uwzględniły przepisów ustawy o udostępnianiu informacji, skoro wskazana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach w przypadku wnioskowanej inwestycji nie była wymagana. Powyższe także dowodzi, wbrew temu do wynika z twierdzeń skarżącej, iż nie na każdą inwestycję, w stosunku do której przepisy prawa wymagają wydania decyzji o warunkach zabudowy, inwestor ma obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i dołączenia jej do wniosku o warunki zabudowy. Chodzi tylko o taką inwestycję, która mogłaby zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, albo potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W tej sytuacji zarzut naruszenia art. 6 K.p.a. w zw. z art. 72 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji jest niezasadny. Zdaniem Sądu w sprawie nie doszło także - wbrew twierdzeniom skarżącej - do naruszenia art. 107 § 1 i 3 w zw. z art. 11 i 15 K.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji w zasadzie odniósł się do większości zarzutów odwołania, z tym że w stosunku do niektórych zarzutów uczynił to ogólnikowo, czyli w taki sposób w jaki sformułowano te zarzuty. Skoro na przykład odwołująca się, działająca przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzuciła wydanie decyzji o warunkach zabudowy z naruszeniem art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., z jednoczesnym stwierdzeniem, "że nie sposób rzecz jasna w ramach odwołania przytaczać szczegółowych zarzutów w przedmiocie wyników analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu", to za prawidłowe należało uznać odniesienie się przez organ do tego zarzutu przez stwierdzenie jedynie, iż analiza terenu wokół inwestycji przeprowadzona przez organ pierwszej instancji wskazuje, że planowana inwestycja jest zgodna z zasadą dobrego sąsiedztwa. Sąd mając na względzie przytoczone regulacje prawne, poczynione wywody i przedstawiony stan sprawy uznał, iż zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji są zgodne z prawem. W tym stanie rzeczy - na mocy art. 151 P.p.s.a. - orzeczono jak w sentencji wyroku.