IV SA/Wa 737/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Balicka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2011 r. sprawy ze skargi M. L. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej - oddala skargę - Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji postanowieniem z dnia [...] stycznia2011 r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] października 2010 r. nr [...], odmawiające sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w uzasadnieniu postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...], którym utrzymano w mocy postanowienie Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] orzekające o zwrocie podania w sprawie udostępnienia danych osób zameldowanych w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. W uzasadnieniu powyższego postanowienia organ odwoławczy wskazał, iż M. L. wnosząc o sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej w uzasadnieniu postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] domaga się usunięcia z treści tego postanowienia zdania "Wobec powyższego Prezydent W. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2010 roku, nr [...] zwrócił podanie wnioskodawcy" i zastąpienia go zdaniem "Wobec powyższego Prezydent W. bezpodstawnie, ze względu na zaskarżalność postanowienia z dnia [...] kwietnia 2010 roki, nr [...], błędnie zwrócił podanie wnioskodawcy". Zdaniem Ministra, wniosek skarżącego stanowi w rzeczywistości żądanie zmiany treści postanowienia Prezydent W. z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...]. W ocenie organu tak sformułowany wniosek w świetle art. 113 § 1 Kpa oraz niebudzącego wątpliwości jednoznacznego orzecznictwa sądów administracyjnych w tym zakresie, nie może być uznany za uzasadniony. Minister podniósł, iż w sytuacji, gdy strona nie jest zadowolona z treści rozstrzygnięcia, służy jej prawo do zaskarżenia orzeczenia do instancji odwoławczej. Z prawa takiego skorzystał skarżący, składając skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. L. wniósł o uchylenie postanowienia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] stycznia2011 r. w całości jako naruszającego prawo. Zdaniem skarżącego postanowienie Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2010 roku, nr [...] w przedmiocie zwrotu wniosku zawiera błędy, bowiem nie nadano mu klauzuli wykonalności i nie jest ostateczne w administracyjnym toku instancji. Pomimo wskazanych błędów zostało ono zaakceptowane przez Wojewodę [...] , który niezasadnie odmówił sprostowania własnego postanowienia z dnia [...] lipca 2010 r., utrzymującego w mocy wadliwe, w ocenie skarżącego postanowienie Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...]. Podobnie organ odwoławczy uznał za prawidłowe czynności zwrotu podania skarżącego, pomimo wad jakie zawierało to postanowienie. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art.1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ) zadaniem sądu jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dacie ich wydania. W wyniku dokonanej oceny należy stwierdzić, iż wbrew zarzutom skargi kwestionowane postanowienie nie budzi zastrzeżeń z punktu widzenia jego legalności. Rozpatrywana pod tym względem skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest kwestia rozstrzygnięć organów administracji publicznej w przedmiocie odmowy sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w postanowieniu Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...]. Z akt sprawy wynika, iż skarżący domagał się sprostowania postanowienia Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...] poprzez usunięcie z treści tego postanowienia zdania "Wobec powyższego Prezydent W. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2010 roku, nr [...] zwrócił podanie wnioskodawcy" i zastąpienia go zdaniem "Wobec powyższego Prezydent W. bezpodstawnie, ze względu na zaskarżalność postanowienia z dnia [...] kwietnia 2010 roku, nr [...], błędnie zwrócił podanie wnioskodawcy". Organy administracji orzekające w niniejszej sprawie stwierdziły, że sprostowanie, którego domaga się skarżący skutkowałoby zmianą rozstrzygnięcia co do istoty, a to wykracza poza materię uregulowaną w art. 113 k.p.a. Stanowisko organów należy w pełni zaakceptować. Powołany wyżej przepis art. 113 § 1 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Przedmiotem sprostowania może być decyzja, postanowienie (art. 126 k.p.a.) i ugoda (art. 122 k.p.a.). Jak powszechnie wskazuje się zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych oraz w doktrynie, przyjęta w treści art. 113 k.p.a. klasyfikacja wadliwości decyzji (postanowienia), uzasadniająca jej sprostowanie jest wyczerpująca. Sprostowanie decyzji w trybie art. 113 § 1 k.p.a. może dotyczyć tylko nieistotnych wadliwości decyzji, polegających na prostowaniu błędów pisarskich i rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek. Oczywistość błędu pisarskiego, rachunkowego czy też innego wynikać powinna bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku czy też innymi okolicznościami. Oczywista omyłka w rozumieniu wyżej wymienionego przepisu to widoczne, niezgodne z zamierzonym, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia czy też opuszczenie jakiegoś wyrazu. Błąd rachunkowy oznacza z kolei omyłkę w wykonaniu działania matematycznego. Na równi z błędami pisarskimi i rachunkowymi potraktowano inne oczywiste omyłki (por. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2001 r. II SA 863/00). Wymaga także odnotowania stanowisko orzecznictwa i piśmiennictwa, że sprostowanie nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia. W judykaturze wskazuje się, iż nie jest dopuszczalne sprostowanie decyzji, które prowadziłoby do ponownego rozstrzygnięcia sprawy, odmiennego od pierwotnego (por. NSA w wyroku z dnia 4 maja 1988 r., sygn. III SA 1466/87, OSP 1990, z.11-12, poz. 398, z glosą aprobującą W. Tarasa). Przedmiotem sprostowania nie mogą być mylne ustalenia faktyczne organu administracji lub mylne zastosowanie przepisu prawnego ( por. wyrok NSA z dnia 4 maja 1988 r., III SA 1466/87, OSP 1990, z. 11, poz. 398). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, iż organy orzekające prawidłowo uznały, że wniosek skarżącego nie jest zasadny, ponieważ sprostowanie postanowienia, którego domaga się skarżący skutkowałoby zmianą rozstrzygnięcia co do istoty, a to wykracza poza materię uregulowaną w art. 113 k.p.a. Wniosek skarżącego zmierza bowiem w istocie do zmiany treści postanowienia Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2010 r. Skarżący wnosząc o zmianę treści uzasadnienia postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2010 r. poprzez zastąpienie słów "Wobec powyższego Prezydent W. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2010 roku, nr [...] zwrócił podanie wnioskodawcy" słowami "Wobec powyższego Prezydent W. bezpodstawnie, ze względu na zaskarżalność postanowienia z dnia [...] kwietnia 2010 roku, nr [...], błędnie zwrócił podanie wnioskodawcy" wskazuje, iż nie zgadza się z treścią rozstrzygnięcia zawartego w postanowieniu Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2010 r. W ocenie skarżącego Prezydent W. bezpodstawnie zwrócił mu wniesione podanie. Zdaniem Sądu taka zmiana ma na celu zmianę prawomocnego rozstrzygnięcia, co jest niedopuszczalne w trybie sprostowania błędów pisarskich, rachunkowych i innych oczywistych omyłek, o których mowa w art. 113 § 1k.p.a. Jak już wskazano na wstępie, sprostowanie oczywistej omyłki nigdy nie może prowadzić do merytorycznej zmiany decyzji, czy postanowienia. W konsekwencji, nie mogą być zastosowane w sprawie zmiany treści prawomocnego rozstrzygnięcia przepisy dotyczące sprostowania w trybie art.113 §1 k.p.a. Ze wskazanych przyczyn, wobec bezzasadności zarzutów skargi i braku podstaw, które należałoby brać pod uwagę z urzędu niezależnie od zarzutów skargi, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.)- orzeczono jak w sentencji.