IV SA/Wa 742/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kaja Angerman, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Protokolant Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lipca 2010 r. sprawy ze skargi N. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji - oddala skargę - Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu wniosku N. J. o ponowne rozpatrzenie sprawy, zakończonej decyzją tego organu z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...], umarzającą postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy W. z dnia [...] października 2008 r. nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego - budowa odcinka napowietrznej linii elektroenergetycznej niskiego napięcia na terenie działek nr ew. [...], [...] i [...] w obrębie geodezyjnym L., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy W. z dnia [...] października 2008 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał na następujące ustalenia faktyczne i prawne sprawy. Pismem z dnia 8 grudnia 2008 r. N. J. złożył wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy W. z dnia [...] października 2008 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie odcinka napowietrznej linii elektroenergetycznej niskiego napięcia na terenie działek nr ew. [...], [...] i [...] w obrębie geodezyjnym L., zarzucając jej naruszenie art. 156 § 1 pkt 3 i 7 kpa. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że w niniejszej sprawie Wójt Gminy W. wydał już decyzję ostateczną z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dotyczącą tej samej inwestycji. Wnioskodawca podniósł również, że decyzja zawiera wady prawne, powodujące jej nieważność z mocy prawa, a mianowicie narusza art. 4 ust. 2 w zw. z art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ponieważ nie jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a ponadto decyzja ta nie została sporządzona przez osobę uprawnioną, wpisaną na listę właściwego samorządu zawodowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. pismem z dnia 31 grudnia 2008 r. wezwało wnioskującego do wykazania interesu prawnego w niniejszej sprawie. W odpowiedzi na powyższe wezwanie N. J. w pismach z dnia 12 i 19 stycznia 2009 r. podniósł, że budowa przedmiotowej linii ograniczy mu dostęp do drogi publicznej, bowiem jego nieruchomość (działki nr ew. [...] i [...]) ma dostęp do drogi publicznej (gminnej) - dz. nr ew. [...] - o szerokości pasa drogowego 4 m, zaś w przypadku wybudowania w niej napowietrznej linii elektroenergetycznej (słupów energetycznych) ruch na tej drodze będzie utrudniony, zaś wyminięcie z samochodem ciężarowym będzie niemożliwe. Wnioskujący podniósł także, że z uwagi na fakt, że w decyzji nie podano parametrów inwestycji, więc nie wiadomo jaki będzie np. typ linii, co może mieć znaczenie dla wycinki drzew, znajdujących się na jego nieruchomości stosownie do norm PN-E-05100 oraz N SEP-E-003:2003. Zaznaczył także, że planowana inwestycja narusza przepisy techniczno-budowlane, w tym § 14 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ponieważ zmniejszy szerokość dojścia i dojazdu, i tak nie posiadającego minimalnej wymaganej szerokości 5 m, do działek wnioskodawcy, na których znajduje się budynek mieszkalny. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. umorzyło postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji. W uzasadnieniu organ zaznaczył, że wnioskujący będący właścicielem działek ew. nr [...] i [...], bezpośrednio graniczących z terenem inwestycji, nie wykazał interesu prawnego do występowania jako strona w przedmiotowej sprawie. Kolegium uznało, że w sprawie niniejszej nie można stwierdzić, aby wydanie przedmiotowej decyzji w taki sposób kształtowało stosunki na sąsiedniej nieruchomości (działki ew. nr [...] i [...]), iż będzie to miało wpływ na wykonywanie przez N. J. prawa własności. Ponadto Kolegium nie dopatrzyło się żadnego przepisu prawa materialnego, który wskazywałby na jego interes prawny w uczestniczeniu w postępowaniu w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Kolegium wskazało także, że N. J. nie ma interesu prawnego do występowania z żądaniem stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji, a więc nie jest stroną również w postępowaniu nieważnościowym, ponieważ nie był stroną postępowania zwykłego oraz nie wykazał interesu prawnego do występowania w tym postępowaniu. Zdaniem Kolegium przepisy techniczno-budowlane, wydane na podstawie art. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) wskazują, że będzie on miał interes prawny w występowaniu jako strona w sprawie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej powyższą decyzją złożył N. J. Rozpoznając ponownie sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wskazało, że Kolegium obecnie orzekające nie podziela poglądu co do braku przymiotu strony przez N. J. w postępowaniu tak nieważnościowym, jak i zwykłym. Uzasadnione jest twierdzenie N. J., iż przedmiotowa inwestycja będzie miała wpływ na jego prawa właścicielskie, a przede wszystkim ograniczy mu dostęp do drogi publicznej. Ponieważ z akt sprawy wynika, że działki wnioskującego są położone bezpośrednio przy granicy z terenem, przez który ma przebiegać inwestycja, a terenem tym na całej długości działek skarżącego jest droga (dz. ew. nr [...]). Na tej właśnie drodze, jak to słusznie zauważył wnioskujący, zostaną postawione słupy, na których zostanie zawieszona napowietrzna linia elektroenergetyczna, uznać zatem należy, że szerokość tej drogi (w miejscach ustawienia słupów) będzie mogła zostać zmniejszona. Ponieważ z decyzji nie wynika dokładny sposób rozmieszczenia tych słupów, mając na uwadze ochronę praw osób trzecich, należy uznać wnioskującego za stronę w tym postępowaniu, bowiem by móc dostać się do swojej nieruchomości wnioskujący korzysta z tej drogi jako drogi dojścia i dojazdu do swojego budynku mieszkalnego. Odnosząc się do kwestii zaistnienia przesłanek nieważności, wskazanych przez wnioskującego organ stwierdził, że w niniejszej sprawie tj. dotyczącej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, a nie decyzji ustalającej warunki zabudowy, przesłanki te nie występują. Organ wyjaśnił przy tym, że w niniejszej sprawie nie wydano uprzednio decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, a tylko taką decyzję w sprawie budowy napowietrznej linii elektroenergetycznej organ mógł wydać - w myśl art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Celem publicznym w rozumieniu ustawy jest budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Wobec tego wydana uprzednio decyzja o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji nie może mieć znaczenia w kontekście nieważności obecnie wydanej decyzji. By móc zastosować przesłankę nieważności z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. organ musiałby dopatrzeć się tożsamości między tymi decyzjami jednocześnie co do przedmiotu tj. podstawy prawnej, podstawy faktycznej i treści żądania strony. W sprawie niniejszej decyzja o ustaleniu lokalizacji została wydana na podstawie art. 52 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zaś decyzja o warunkach zabudowy na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 i art 60 ust. 1 tej ustawy. Nie można uznać, że sprawa o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego została uprzednio rozstrzygnięta decyzją ostateczną. Co się zaś tyczy przesłanki z art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a., a zatem nieważności z mocy prawa, wobec sporządzenia decyzji przez osobę, która nie została wpisana na listę architektów, organ wskazał, że zgodnie z oświadczeniem R. W. Członka I. A. nr [...] z dnia 15 stycznia 2009 r. przedmiotowa decyzja została sporządzona pod jego nadzorem merytorycznym, co przesądza o jej zgodności z art. 50 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego powierza się osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów. Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. złożył do Sądu N. J., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i o stwierdzenie nieważności decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego nr [...] z dnia [...] października 2008 r. wydanej przez Wójta Gminy W. Skarżący podniósł, że w świetle art. 7 i 87 Konstytucji RP niedopuszczalne było powołanie się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na treści wynikające z komentarza do ustawy, albowiem nie wynikają one z przepisów prawa. Odnosząc się zaś do uzasadnienia twierdzeń organu, że wskazane przez wnioskodawcę przesłanki nieważności nie występują w niniejszej sprawie skarżący stwierdził, że kodeks postępowania administracyjnego nie określa, że sprawa ma być rozstrzygnięta na podstawie tego samego przepisu prawa. Przepis art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. wskazuje, że sprawa ma być rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną. W omawianym przypadku, dotyczącym umożliwienia wybudowania napowietrznej linii energetycznej, ustawodawca dał dwie możliwości załatwienia tej sprawy tj. poprzez wydanie decyzji o warunkach zabudowy lub decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Obie decyzje dają możliwość ubiegania się o pozwolenie na budowę, a po jego uzyskaniu na wybudowanie linii energetycznej, a co za tym idzie skutek prawny i faktyczny tych decyzji jest taki sam. Zatem przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] października 2008 r. o lokalizacji celu publicznego są spełnione. Wskazał również, że z treści decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej inwestycji wynika, że decyzję sporządziła M. P., która nie jest osobą do tego uprawnioną. N. J. podniósł również, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie wzięło pod uwagę licznych jego zarzutów, które szczegółowo sprecyzował we wniosku oraz naruszając art. 7, 8 i 9 k.p.a. nie udzieliło mu, pomimo wyraźnego wniosku w tym przedmiocie, wyjaśnień i wskazówek do kogo i w jakim trybie może zwrócić się w sprawie łamania prawa przez Wójta Gminy W. i jego pełnomocnika. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko, przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. – dalej w skrócie: P.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] lutego 2010 r. nie narusza prawa w stopniu kwalifikującym ją do wyeliminowania z obrotu prawnego. Na wstępie należy podkreślić, że postępowanie nieważnościowe jest jednym z trybów nadzwyczajnych postępowania administracyjnego. Przedmiotem postępowania nadzwyczajnego winno być przeprowadzenie kontroli prawidłowości decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym, tj. w tym wypadku decyzji Wójta Gminy W. nr [...] z dnia [...] października 2008 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej jest instytucją, stanowiącą wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji, o której mowa w art. 16 K.p.a., może mieć więc miejsce jedynie w przypadku, gdy decyzja dotknięta jest w sposób niewątpliwy przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Ewentualne zaistnienie wad ocenia się według stanu faktycznego i prawnego sprawy istniejącego w dacie wydawania decyzji kwestionowanej w postępowaniu nieważnościowym. Zadaniem organu, prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji jest ocena takiej decyzji pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem, tj. wystąpienia przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Postępowanie takie ma zatem odrębną podstawę prawną i nie może być traktowane tak, jakby jego przedmiotem było ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, rozstrzygającą o zastosowaniu przepisów prawa materialnego do danego stosunku administracyjno-prawnego (por. wyrok SN z dnia 7 marca 1996 r., III ARN 70/95, OSNCP 1996/18/258). Postępowanie to nie zastępuje postępowania odwoławczego i nie może być postępowaniem o charakterze merytorycznym, w którym bada się na nowo zebrany materiał dowodowy, przeprowadza dowody uzupełniające lub ponownie ocenia wszystkie zarzuty strony. Obowiązkiem organu orzekającego w kwestii stwierdzenia nieważności decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa jest przeprowadzenie analizy przepisów, stanowiących podstawę wydania zakwestionowanej decyzji pod kątem ich naruszenia, przy czym rozpoznając sprawę w omawianym trybie, organ orzekający może brać pod uwagę stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania decyzji objętej wnioskiem. Takie postępowanie traktowane jest jako nowe postępowanie w sprawie i toczy się na podstawie art. 157 K.p.a. W świetle tego przepisu zadaniem organu prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji jest ocena takiej decyzji jedynie pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem, określonej w art. 156 § 1 pkt 1-7 K.p.a. Podkreślenia wymaga, że interpretacja przepisów dotyczących możliwości podważenia decyzji ostatecznych musi być ścisła i nie może rozszerzać zakresu normowania. Usuwanie orzeczeń ostatecznych narusza bowiem ład systemu prawnego, stanowi odstępstwo od zasady stabilności decyzji ostatecznych oraz zasady dwuinstancyjności postępowania. Zatem tylko wyraźnie określone w ustawie przyczyny, które obejmują najdalej idące wadliwości orzeczenia lub poprzedzającego go postępowania, mogą prowadzić do jego wzruszenia. Skarżący podstaw do stwierdzenia nieważności wydanej w niniejszej sprawie decyzji upatruje w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. W myśl jego treści organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Dla stwierdzenia, że nastąpiło naruszenie rei iudicatae, istotne znaczenie ma stwierdzenie tożsamości obu spraw. Decyzja ostateczna ma bowiem powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku z podstawą prawną stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, a ponadto tylko między tymi samymi stronami. Tożsamość musi dotyczyć też przedmiotu, tj. podstawy prawnej, podstawy faktycznej i treści żądania strony. Zdaniem skarżącego w tej samej sprawie zostały wydane dwie decyzje Wójta Gminy W.: z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu oraz z dnia [...] października 2008 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Obie te decyzje dotyczą budowy odcinka napowietrznej linii elektroenergetycznej niskiego napięcia na terenie działek nr ew. [...], [...] i [...] w obrębie geodezyjnym L. Zdaniem Sądu orzekającego w sprawie, brak jest podstaw do stwierdzenia tożsamości sprawy, która byłaby już poprzednio rozstrzygnięta decyzja ostateczną. Należy zwrócić uwagę na znajdujący się w aktach sprawy wniosek Z. z dnia 25.08.2006 o ustalenie lokalizacji celu publicznego, polegającego na budowie odcinka napowietrznej linii elektroenergetycznej niskiego napięcia na terenie działek nr ew. [...], [...] i [...] w L. Po rozpoznaniu tego wniosku, Wójt Gminy W. wydał w dniu [...].11.2006 decyzję o warunkach zabudowy dla tej inwestycji. Mimo tego wnioskodawca, czyli Z. złożył w dniu 10.12.2007 (datowany na dzień 30.11.2007) kolejny wniosek o ustalenie lokalizacji celu publicznego, polegającego na budowie odcinka napowietrznej linii elektroenergetycznej niskiego napięcia na terenie działek nr ew. [...], [...] i [...] w L. Dopiero wówczas Wójt wszczął postępowanie w sprawie ustalenia inwestycji celu publicznego (vide- obwieszczenie z dnia 06.08.2008 k.18 akt administracyjnych), którego konsekwencją było wydanie decyzji nr [...] z dnia [...].10.2008. Aby stwierdzić nieważność decyzji, musielibyśmy mieć do czynienia ze sprawą (w tym wypadku rozstrzygnięta decyzją z dnia [...].10.2008) już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną (według twierdzeń skarżącego decyzją z dnia [...].11.2006). Zdaniem SKO oraz Sądu, sprawa o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, rozstrzygnięta decyzją z dnia [...].10.2008, nie została wcześniej rozstrzygnięta inną decyzja ostateczną. Wydana uprzednio decyzja z dnia [...].11.2006 dotyczyła bowiem warunków zabudowy, nie była zatem decyzją "w sprawie" o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Sprawą jest bowiem ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, gdyż z takim wnioskiem wystąpił Z. dnia 25.08.2006, a ponieważ nie uzyskał w tej właśnie "sprawie" rozstrzygnięcia, złożył ponowny wniosek w dniu 10.12.2007. O tym, co stanowi przedmiot sprawy, decyduje treść żądania strony: w tym wypadku Z., który konsekwentnie domagał się ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, a wydanej pierwotnie w sprawie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy nie uznał za załatwienie swojego wniosku. Zatem nie zaistniała przesłanka tożsamości podstawy prawnej rozstrzygnięcia, dokonanego w obu decyzjach. Inna jest bowiem podstawa prawna decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, a inna- decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Jakkolwiek podstawą obu decyzji jest ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (D.U. 2003, nr 80, poz.717 z późn. zm., dalej jako ustawa), to jednak ustawodawca odmiennie traktuje oba zagadnienia. Świadczy o tym treść art.4 u.2 ustawy stanowiący, że w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym: 1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego; 2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. O prawidłowości powyższego rozumowania świadczy też choćby tytuł rozdziału 5 ustawy: "Lokalizacja inwestycji celu publicznego i ustalanie warunków zabudowy w odniesieniu do innych inwestycji". Na marginesie tylko dodać należy, że w odniesieniu do tego samego terenu decyzję o warunkach zabudowy można wydać więcej niż jednemu wnioskodawcy, doręczając odpis decyzji do wiadomości pozostałym wnioskodawcom i właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości (art. 63 u.1 ustawy). Decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Informację tej treści zamieszcza się w decyzji (art. 63 u.2 ustawy). Decyzja o warunkach zabudowy w swej istocie odpowiada na pytanie potencjalnego inwestora, czy możliwe jest zlokalizowanie danej inwestycji na danym terenie. Dlatego też, skoro podstawą prawną decyzji z dnia [...].10.2008 o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest art. 52 ustawy, a podstawą prawną decyzji o warunkach zabudowy jest art. 4, 59 i 60 ustawy, nie mamy do czynienia ze sprawą poprzednio rozstrzygniętą inną decyzją ostateczną. Brak tożsamości podstawy prawnej wyklucza możliwość stwierdzenia nieważności decyzji z powołaniem się na art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Ponadto skarżący zarzucił też zaskarżonej decyzji naruszenie art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. W uzasadnieniu podniósł, że decyzja zawiera wady prawne, powodujące jej nieważność z mocy prawa, a mianowicie narusza art. 4 ust. 2 w zw. z art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ponieważ nie jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a ponadto decyzja ta nie została sporządzona przez osobę uprawnioną, wpisaną na listę właściwego samorządu zawodowego. Odnosząc się do zarzutu, że przedmiotowa inwestycja nie jest inwestycją celu publicznego należy mieć na uwadze treść art. 6 pkt 2) ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity D.U. 2010, nr 102, poz.651), w myśl którego celami publicznymi w rozumieniu ustawy są budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Zdaniem Sądu, literalna treść przepisu rozstrzyga podnoszoną przez skarżącego kwestię w nie budzący wątpliwości sposób, gdyż wynika z niego wprost, że przedmiotowa inwestycja spełnia ustawowe przesłanki uznania jej za inwestycję celu publicznego. Odnosząc się do zarzutu, że decyzja nie została sporządzona przez osobę uprawnioną, wpisaną na listę właściwego samorządu zawodowego, należy przyznać rację SKO, które za wystarczające w tej kwestii uznało oświadczenie R. W., członka I. A., że decyzja została sporządzona pod jego nadzorem merytorycznym. Oświadczenie w tej kwestii zostało załączone do akt sprawy (vide- k.50) i zgodnie z jego treścią R. W. sprawował nadzór merytoryczny nad decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia [...].10.2008, na podstawie umowy, zawartej w dniu 31.12.2007 z Wójtem Gminy W. w sprawie pełnienia nadzoru merytorycznego nad przygotowywaniem decyzji o warunkach zabudowy (w tym decyzji o lokalizacji celu publicznego) zgodnie z art. 60 ust.4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Sprawowany nadzór merytoryczny na podstawie umowy cywilnoprawnej z Wójtem Gminy nie budzi wątpliwości z punktu widzenia realizacji zamiaru ustawodawcy co do poddania przedmiotowych decyzji kontroli osób, wpisanych na listę architektów lub urbanistów. Do osób tych należy R. W., co wynika z załączonego przez niego zaświadczenia o wpisie na listę [...] O. I. A. Prawdziwość oświadczenia R. W. co do sprawowania nadzoru merytorycznego nad decyzją z dnia [...].10.2008 nie została skutecznie podważona, zatem brak jest podstaw do jej zakwestionowania przez Sąd orzekający w sprawie. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.