IV SA/Wa 743/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska Sędziowie NSA Joanna Kabat-Rembelska /spr./ asesor WSA Anna Szymańska Protokolant Dominik Niewirowski po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi J. T. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] sierpnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia lokalizacji budynku mieszkalnego skargę oddala Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2004 r., utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] kwietnia 2004 r. odmawiające uzgodnienia lokalizacji budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem i infrastrukturą techniczną na działkach nr [...] i [...] położonych w D. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podniósł, że w obowiązującym do końca grudnia 2003 r. miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy Z., działki nr [...] i [...], położone były w pasie terenu zarezerwowanym pod budowę północnego obejścia miasta K. Wskazana rezerwa przeniesiona została do studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Z. Stosownie do przepisu art. 9 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), ustalenia studium są wiążące dla organów gminnych przy sporządzaniu planów miejscowych, przy czym w myśl art. 10 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy w studium powinny być uwzględnione uwarunkowania wynikające z dotychczasowego przeznaczenia, zagospodarowania i uzbrojenia terenu. Zważywszy, że zarządca drogi nie odstąpił od budowy północnego obejścia miasta K., zgodnie z powołanymi przepisami w studium sporządzonym dla Gminy Z. w roku 2000 rezerwa pod realizację tej inwestycji powinna była zostać i została uwzględniona. Stosownie do art. 35 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm.) w planach zagospodarowania przestrzennego województwa i miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego przeznacza się pod przyszłą budowę dróg pas terenu o szerokości uwzględniającej ochronę użytkowników dróg i terenu przyległego przed wzajemnym niekorzystnym oddziaływaniem. Natomiast w myśl art. 35 ust. 4 ustawy o drogach publicznych, w pasie, o którym mowa w art. 35 ust. 2, mogą być wznoszone tylko tymczasowe obiekty budowlane oraz urządzenia związane z obiektami budowlanymi. Ich usunięcie w wypadku budowy drogi następuje na koszt właściciela, bez odszkodowania. Uwzględniając, że działki nr [...] i [...] położone są w zarezerwowanym pasie terenu przeznaczonym pod budowę północnego obejścia K., zaś planowane do budowy obiekty nie są obiektami czasowymi Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad uznał, że uzgodnienie przedmiotowej lokalizacji nie jest możliwe. Skargę na powyższe postanowienie wniosła J. T. Skarżąca nie zgadzając się z zaskarżonym rozstrzygnięciem podniosła, że planowana budowa domu jednorodzinnego, przewidziana na terenie zainwestowanym, uzyskała pozytywne opinie Wojewody [...] Zarządu Województwa [...], Zarządu Powiatu w K. i [...] Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. Na obszarze, na którym skarżąca planuje budowę domu jednorodzinnego nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania terenu. W związku z tym zmiana zagospodarowania terenu, polegająca na budowie obiektu budowlanego wymagała, stosownie do art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), ustalenia, w drodze decyzji warunków zabudowy. Z uwagi na położenie działek, na których ma być realizowana inwestycja w pasie terenu zarezerwowanym pod budowę północnego obejścia K. – odcinka drogi ekspresowej S[...] – wydanie decyzji wymagało uzgodnienia z właściwym zarządcą drogi. Należy dodać, że droga ekspresowa S[...] jest ujęta w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 15 maja 2004 r. w sprawie sieci autostrad i dróg ekspresowych (Dz. U. Nr 128, poz. 1334). Stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu należy uznać za trafne z następujących powodów. Jest okolicznością bezsporną, że budowa północnego obejścia K. przewidziana była w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy Z., który obowiązywał do dnia 31 grudnia 2003 r. Realizacja tej inwestycji została także ujęta w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Z. z 2000 r. Zgodnie z art. 87 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym studia uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin uchwalone po dniu 1 stycznia 1995 r. zachowują moc. Zatem obowiązujące są ustalenia studium Gminy Z., uwzględniające przyszłą budowę drogi ekspresowej. Z kolei ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych (art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Powyższe oznacza, że przyszły miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego będzie musiał uwzględnić przeznaczenie terenu ustalone w studium. Z załącznika graficznego do projektu decyzji o warunkach zabudowy wynika w sposób niewątpliwy, iż teren, na którym ma być wzniesiony budynek mieszkalny wraz z garażem i infrastrukturą techniczną w całości położony jest w strefie rezerwy komunikacyjnej. Stosownie zaś do art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm.), w pasie terenu przeznaczonym pod przyszłą budowę dróg, mogą być wznoszone tylko tymczasowe obiekty budowlane. Budynek mieszkalny jednorodzinny z garażem i infrastrukturą techniczną z pewnością nie jest tymczasowym obiektem budowlanym, zatem jego lokalizacja w pasie terenu przeznaczonym pod budowę drogi jest wyłączona. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), orzekł jak w sentencji.