IV SA/Wa 744/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka, sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2013 r. sprawy ze skargi D. H. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony oddala skargę Decyzją z dnia [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] orzekającą o odmowie udzielenia D. V., obywatelowi [...], zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Podstawę prawną decyzji stanowi art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej i ustawy o cudzoziemcach (Dz. U. Nr 191, poz. 1133 z późn. zm.), zwana dalej ustawą abolicyjną oraz art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W uzasadnieniu powyższej decyzji, organ podał, że Pan D. V. wystąpił w dniu [...]. do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie ustawy z dnia 28 lipca 2011r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej. Organ ustalił, iż w sprawie nie zachodzą przesłanki z art. 3 ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy abolicyjnej, albowiem cudzoziemiec do Polski wjechał ostatnio w dniu [...], a wcześniej przebywał stale w N. Tym samym nie spełnia on wymogu nieprzerwainego pobytu w Polsce co najmniej od dnia [...] . oraz wymogu pobytu w dniu wejścia w życie tejże ustawy. W ocenie Wojewody [...] w sprawie zachodzi jednocześnie przesłanka z art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy abolicyjnej, gdyż skarżący złożył wniosek zawierający fałszywe informacje co do okresów pobytu na terytorium Polski. Decyzją z dnia [...]. Wojewoda [...] na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy odmówił udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, stwierdzając, iż cudzoziemiec nie spełnia żadnej przesłanki określonej w art. 1 pkt 2 i 3 ustawy. Od powyższego rozstrzygnięcia skarżący reprezentowany przez pełnomocnika złożył odwołanie do szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, zarzucając naruszenie art. 1 ustawy abolicyjnej polegające na niezasadnym przyjęciu, że cudzoziemiec nie przebywał nieprzerwanie na terytorium Polski co najmniej od dnia [...]. Podkreślono, iż D. V. wszedł w posiadanie podrobionego paszportu h. i poniósł z tytułu jego używania odpowiedzialność karną, z tym że fałszywie zeznał, że paszport nabył w N. gdzie stale przebywał, sądząc, że zeznając w ten sposób uniknie kłopotów w Polsce. W ocenie pełnomocnika skarżącego organ nie udowodnił, że cudzoziemiec nie przebywał nieprzerwanie na terytorium Polski, gdyż zawarte rozumowanie zostało oparte wyłącznie na domysłach i intuicji, co jest niedopuszczalne. Ostatecznie wskazał, iż nie ma żadnych podstaw, aby uznać za wiarygodne wyjaśnienia złożone przez zainteresowanego w śledztwie, podczas którego cudzoziemiec był oskarżonym, a odmówić wiarygodności wyjaśnieniom złożonym w postępowaniu administracyjnym. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję, wskazał, że D. V. w części [...] pkt [...] lit. [...] wniosku podał, że jego pobyt w Polsce datuje się od [...] Składając wniosek okazał dokument podróży wydany w jej w dniu [...] przez [...]. Wyjaśnił, że z prowadzonego przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców Systemu informatycznego "POBYT wynika, że w dniu [...] D. V. wjechał do Polski na podstawie wizy wydanej mu w dniu [...] przez konsula H., na czas pobytu 365 dni z terminem ważności do dnia [...] Następnie w dniu [...] cudzoziemiec wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z uwagi na podjęte studia w [...]. Przewidywany termin ukończenia studiów przypadał na dzień [...] Decyzją z [...] znak [...] Wojewoda [...] odmówił udzielenia cudzoziemcowi wnioskowanego zezwolenia. Powyższe rozstrzygnięcie w dniu [...] decyzją [...] uchylił w całości Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców i orzekł o udzieleniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z terminem ważności do dnia [...] decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] orzekł o cofnięciu cudzoziemcowi ww. zezwolenia. Następnie w dniu [...] wpłynął do Wojewody [...] wniosek skierowany do szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców o wydanie cudzoziemcowi wizy pobytowej krajowej w trybie art. 33 ust. 1 obowiązującej wówczas ustawy o cudzoziemcach. Decyzją z dnia [...] nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców odmówił D. V. wnioskowanej wizy. W dniu [...] D. V. został zatrzymany na dworcu [...] przez Funkcjonariuszy [...]. Podczas zatrzymania okazał on paszport h., który nosił ślady przerobienia. Ponadto cudzoziemiec podał, iż jest obywatelem H. na stale zamieszkuje w N., w B., a także, że urodził się m. W. w H. W dniu [...] w roku postępowania administracyjnego cudzoziemiec zeznał przez Strażą Graniczną, iż jest obywatelem W., urodził się w W., w H. Zeznał także, iż do Polski ostatni raz przyjechał w dniu [...] z N. oraz, że przekraczając granicę legitymował się przerobionym paszportem h. Wcześniej przebywał w Polsce, ale kiedy skończyła mu się ważność jego karty pobytu i w [...] cofnięto mu zezwolenie wyjechał w [...] na stałe do N. , gdzie mieszkał w B. i pracował w w. restauracji. Dodatkowo w [...] D. V. został przesłuchany przez Straż Graniczną w charakterze podejrzanego na podstawie art. 308 § 2 kpk w związku z posługiwaniem się przez niego przerobionym h. dokumentem podróży. W trakcie składanych zeznań cudzoziemiec przyznał się do zarzucanego mu czynu, oraz zeznał, iż w dniu [...] podał nieprawdę oświadczając, iż urodził się w H. Zeznał także, iż nigdy nie posiadał obywatelstwa h. a w Polsce przebywa nielegalnie od [...] Wnioskiem z dnia [...] Komendant [...] wystąpił do Wojewody [...] o wydalenie cudzoziemca. Po rozpatrzeniu ww. wniosku Wojewoda [...] decyzją nr [...] orzekł o wydaleniu cudzoziemca i zakazie wjazdu przez niego na terytorium Państw Schengen przez okres 3 lat od dnia wykonania decyzji. Dane cudzoziemca zostały wpisane do wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium Polski jest niepożądany z terminem obowiązywania do dnia [...], a także do systemu informacyjnego Schengen do celów odmowy wjazdu. Ponadto w dniu [...] przeciwko cudzoziemcowi został skierowany do Sadu Rejonowego dla [...] akt oskarżenia o czyn z art. 270 § 1 k.p.k. Organ wskazał, iż do oceny czy pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest nieprzerwany stosuje się odpowiednio art. 64 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach. Zgodnie z tym przepisem pobyt uważa się za nieprzerwany jeżeli żadna z przerw dnie była dłuższa niż 6 miesięcy i nie przekraczała łącznie 10 miesięcy w okresach o których mowa w ust. 1 pkt 2 lub 3, chyba że przerwa była spowodowana okolicznościami wymienionymi w pkt 1-4 tego przepisu. Organ wskazał nadto, iż zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy cudzoziemcowi, o którym mowa w art. 1 odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli nie spełnia wymogów do udzielenia zezwolenia, w postępowaniu w sprawie udzielenia tego zezwolenia został złożony wniosek lub zostały przedstawione dokumenty zawierające nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje. Organ wskazał, iż D. V. podczas pobytu na terytorium Polski nie ubiegał się o nadanie statusu uchodźcy, a zatem nie mają wobec niego zastosowania przesłanki z art. 1 pkt 2 i 3 ustawy abolicyjnej. Wskazując na fakt, iż cudzoziemiec powoływał się na spełnienie przesłanek z art. 1 pkt 1 tej ustawy, organ stwierdził, iż materiał dowodowy zgromadzony w sprawie wskazuje, iż nie zachodzi przesłanka z art. 3 ust. 2 pkt 3 tej ustawy, gdyż cudzoziemiec próbował wprowadzić w błąd organy, w szczególności co do okresów pobytu na terytorium Polski. Tymczasem zgodnie z treścią art. 3 ust. 3 i 5 ustawy abolicyjnej w zw. z art. 64 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w zakresie okresów pobytu przez cudzoziemca w Polsce ma zasadnicze znaczenie dla sprawy. Organ wskazał, iż w części [...] pkt [...] lit. [...] formularza wniosku cudzoziemiec podał, że jego pobyt w Polsce datował od [...] do [...], a następnie od [...] do [...] mieszkał w N.. Konsekwentnie w części [...] pkt [...] lit. [...] formularza wniosku podał, iż ostatni jego pobyt do Polski miał miejsce w [...] Tymczasem to oświadczenie pozostaje w sprzeczności z zeznaniami złożonymi przez cudzoziemca w dniu [...] przed Strażą Graniczną, kiedy oświadczył, iż jego ostatni wjazd do Polski miał miejsce w dniu [...] , a wcześniej od [...] przebywał stale na terytorium N., gdzie mieszkał i pracował. Wobec występującej sprzeczności Wojewoda [...] przeprowadził w dniu [...] dowód z przesłuchania cudzoziemca. Złożone przez cudzoziemca zeznania pozostawały w sprzeczności z oświadczeniami zawartymi przez niego w formularzu wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w kwestii okresów pobytu na terytorium Polski. Cudzoziemiec zeznał, że przebywa nieprzerwanie od dnia [...] oraz, że w dniu [...] zeznał nieprawdę przed Strażą Graniczną iż wyjeżdżał do B., a wręcz iż w rzeczywistości nigdy nie wyjeżdżał z Polski do innego kraju. Zeznania te pozostają w sprzeczności z oświadczeniami cudzoziemca zawartymi w części [...] pkt [...] lit [...] formularza. Powyższa okoliczność, zdaniem organu, wyczerpuję przesłankę art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy abolicyjnej, a tym samym nie wymaga aby jednocześnie poczynienia, przez organ jednoznacznych ustaleń w zakresie stanów faktycznych jego pobytu w Polsce z uwagi na fakt, iż oświadczenie złożone przez cudzoziemca we wniosku w zakresie okresów pobytu w Polsce i w N. pozostaje w sprzeczności z treścią złożonych zeznań w dniu [...] Organ wskazał, iż zeznania cudzoziemca co do okoliczności nabycia h. paszportu nie są wiarygodne i są próbą wprowadzenia w błąd organu co do okoliczności faktycznych. Organ podkreślił, iż zeznania cudzoziemca z dnia [...] oraz z dnia [...] są spójne i pozostają w sprzeczności z oświadczeniem zawartym we wniosku w części [...] pkt. [...] Powyższe ustalenia wskazują zatem, iż usiłował on wprowadzić w błąd organ rozpatrujący sprawę co do okoliczności pobytu w Polsce w celu uzyskania wnioskowanego zezwolenia. Organ wskazując na dyspozycję normy art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy abolicyjnej stwierdził, iż przepis ten zawiera kategoryczne sformułowanie dotyczące zobligowania organu do odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Niezależnie od powyższego w ocenie organu cudzoziemiec nie wykazał, iż przebywał na terytorium Polski nieprzerwanie co najmniej od dnia [...]., a tym samym, iż spełnia wymóg z art. 1 pkt 1 ustawy. Materiał dowodowy w postaci zeznań w postępowaniu karnym, jak i administracyjnym wskazuje, iż cudzoziemiec wjechał do Polski w [...], jak również, iż od [...]. stale zamieszkuje w N., gdzie również wykonuje pracę, zaś do Polski wjechał ostatnio w dniu [...] Organ wskazał nadto, iż w dacie zatrzymania cudzoziemiec posiadał środki finansowe w walucie Euro. Treść zeznań, jak również okoliczności zatrzymania cudzoziemca sprawiają, iż nie jest możliwe uznanie za nieprzerwany jego pobyt w Polsce. Organ stwierdził, iż brak jest podstaw do uznania, iż zeznania cudzoziemca w dniu [...] w zakresie jego pobytu w Polsce uznać za fałszywe, zaś zeznania w postępowaniu administracyjnym w dniu [...] za wiarygodne. Organ wskazał, iż zeznania z dnia [...] zarówno w postępowaniu karnym, jak i administracyjnym są spójne, a odpowiedzi cudzoziemca na pytania w toku postępowania administracyjnego w zakresie okoliczności pobytu, miejsca zamieszkania i pracy w N. są precyzyjne, czego nie można stwierdzić z stosunku do zeznań z dnia [...] Zeznania cudzoziemca złożone przed Strażą Graniczną są spójne i szczegółowe również w kwestii okoliczności nabycia przez niego przerobionego paszportu, a także wjazdu do Polski w dniu [...] z N., gdzie jak stwierdził stale zamieszkiwał i pracował od kilku lat. Organ zważył, iż brak jest podstaw, by uznać, aby cudzoziemiec składając zeznania przed Strażą Graniczną miał motywy, by wprowadzić w błąd Straż Graniczną. Zeznał on bowiem, iż po cofnięciu mu [...] zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony przebywał w Polsce jakiś czas nielegalnie, po czym pomimo braku uprawnienia do przekroczenia granicy wyjechał do N. i tam również przebywał nielegalnie, by przyjechać nielegalnie do Polski w dniu [...] na podstawie przerobionego dokumentu podróży, co wypełnia przesłanki z art. 88 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach. Organ wskazał również, że pisemne oświadczenia jakie wpłynęły do organu od pani M. Z. i pana N. L. mające potwierdzić nieprzerwany pobyt cudzoziemca co najmniej od dnia [...] bądź to pozostawały w sprzeczności z treścią zeznań cudzoziemca, bądź też wykazywały się brakiem w ogóle wiedzy co do kwestii legalności pobytu cudzoziemca. Ostatecznie organ wskazał, iż wniosek o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania cudzoziemca w jego ocenie jest bezzasadny z uwagi na dotychczasową niewiarygodność jego zeznań. Tym samym zdaniem organu wobec wystąpienia przesłanek z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy abolicyjnej, oraz braku spełnienia przesłanej z art. 3 ust. 4 tej ustawy decyzję organu I instancji należało utrzymać w mocy. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodził się zainteresowany reprezentowany przez pełnomocnika zawodowego, który pismem z dnia [...] złożył za pośrednictwem organu drugiej instancji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 1, art 3 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz naruszenie szeregu przepisów postępowania, tj.: 1. art. 7, 8, 77, 80 k.p.a. w ten sposób, iż niedokładnie wyjaśniono okoliczności tej sprawy, przez co nie uwzględniono w orzeczeniu całokształtu okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia; 2. art. 6 i 8 k.p.a. poprzez wydanie decyzji, która może utrudnić bądź uniemożliwić cudzoziemcowi skorzystanie z możliwości zalegalizowania jego pobytu w Polsce na mocy ustawy abolicyjnej, której ratio legis jest właśnie umożliwienie zdobycia tytułu pobytowego osobom przebywającym w Polsce nielegalnie; 3. art. 15 k.p.a. w ten sposób, że postępowanie przed organem II instancji nie doprowadziło do rzeczywistej kontroli poprzednio wydanego orzeczenia; 4. art. 6 k.p.a. w ten sposób, iż organy administracji publicznej niewłaściwie zastosowały lub nie zastosowały przepisów o postępowaniu administracyjnym; 5. naruszenie art. 8, 9 k.p.a. oraz art. 10 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, w ten sposób, że nie informowano należycie i w sposób wyczerpujący cudzoziemca o okolicznościach faktycznych i prawnych, mających wpływ na ustalenie jego praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. W dość obszernym uzasadnieniu pełnomocnik skarżącego wskazał, iż organy zarówno I, jak i II instancji w sposób całkowicie nieuprawniony doszły do wniosku, że cudzoziemiec nie spełnia wymogów do udzielenia mu wnioskowanego zezwolenia wskazując jako podstawę jego wydania art. 3 ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy abolicyjnej. Tymczasem skarżący nie naruszył tych przepisów i kwalifikuje się do udzielenia mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Polski, albowiem od [...] przebywa nielegalnie na tym terytorium. Odnosząc się do zarzutu, że w postępowaniu w sprawie został złożony wniosek zawierający fałszywe informacje co do okresów pobytu, aby wykazać, iż spełnia przesłankę udzielenia wnioskowanego zezwolenia wskazano na brak uzasadnienia dla tak chybionego wniosku. Pełnomocnik skarżącego podniósł, iż wszystkie wskazane przez cudzoziemca informacje - zarówno we wniosku abolicyjnym, jak i na przesłuchaniu przeprowadzonym w dniu [...] są prawdziwe. Tym samym zdaniem pełnomocnika zarzut ten jest wyimaginowany, a jego celem jest doprowadzenie do odmowy udzielenia cudzoziemcowi upragnionego zezwolenia pod z góry założony przez organ scenariusz wobec oparcia się jedynie na treści zeznań z dnia [...], które zostały złożone niezależnie od toczącego się postępowania abolicyjnego. Pełnomocnik skarżącego podkreślił, iż skarżący "zeznał nieprawdę dnia [...] obawiając się wydalenia jego osoby z ukochanej przez siebie Rzeczypospolitej Polskiej", gdzie nieprzerwanie przebywa od [...] Zdaniem pełnomocnika skarżącego postępowanie abolicyjne w Polsce nie jest zatem obarczone wadą wskazaną w art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy abolicyjnej a organy liII instancji wybiórczo potraktowały prawdziwe informacje wskazane przez Cudzoziemca we wniosku abolicyjnym, jak i na przesłuchaniu przeprowadzonym w dniu [...] Lekceważąco także potraktowały prawdziwe oświadczenia znajomych skarżącego, z których jednoznacznie wynika potwierdzenie prawdziwych zeznań skarżącego złożonych w dniu [...] organy zajęły się jedynie dociekaniem kwestii stopnia zażyłości między cudzoziemcem a tymi osobami, całkowicie ignorując ich treść. Te zaniechania zdaniem pełnomocnika skarżącego wskazują, iż organy nie były zainteresowane wszechstronnym i wnikliwym zbadaniem okoliczności faktycznych i prawnych sprawy. Przytaczając znaczne fragmenty wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2006 roku (sygn. akt V SA/Wa 2690/05) oraz z dnia 12 stycznia 2006 r. (sygn. akt V SA/Wa 2351/06) pełnomocnik skarżącego wyraził wiarę, iż na dalszym etapie procedury Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie będzie bardziej skłonny niż organy administracji publicznej orzekające w sprawie do wszechstronnego i wnikliwego zbadania okoliczności faktycznych i prawnych związanych z przedmiotową sprawą. Pełnomocnik podniósł, iż doszło do innych zaniechań po stronie organów, a dotyczących braku przetłumaczenia decyzji własnych w języku zrozumiałym dla skarżącego, w stosownych tym pouczeń. Pełnomocnik skarżącego zarzucił także, że nie uwzględniono okoliczności wejścia w życie ustawy abolicyjnej, której wprowadzenie wpływał o bezpośrednio na postawę strony skłaniając go do pozostania w Polsce w celu złożenia odpowiedniego wniosku. Celem ustawy było bowiem umożliwienie cudzoziemcom przebywającym w Polsce nielegalnie uzyskania zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Tym samym wydanie zaskarżonych decyzji uniemożliwia skarżącemu zalegalizowanie jego pobytu, co sprzeczne jest z ratio legis ustawy abolicyjnej, albowiem organy powinny uwzględnić fakt, iż pobyt skarżącego związany jest z chęcią skorzystania z ustawy abolicyjnej. Pełnomocnik skarżącego powołując przepisy art. 7, 77 i 80 k.p.a. stwierdził, iż doszło do ich naruszenia, a także oświadczył, iż skarżący nie posiada, poza złożonymi oświadczeniami, dokumentów potwierdzających jego nieprzerwany pobyt od dnia [...] Ostatecznie pełnomocnik skarżącego stwierdził, iż pobyt jego mocodawcy nie stanowi zagrożenia dla obronności i bezpieczeństwa państwa albo dla bezpieczeństwa i porządku publicznego. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko i argumentację zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Ponadto organ odnosząc się do zarzutów wskazał, iż w skardze całkowicie pominięto fakt składania przez skarżącego zeznań w postępowaniu administracyjnym datowanym na ten sam dzień co zeznania w postępowaniu przygotowawczym, tj. na dzień [...] które są zbieżne z zeznaniami w postępowaniu przygotowawczym. Co więcej podniósł, iż są one precyzyjne, albowiem cudzoziemiec wskazałam konkretne adresy, to jest adres zamieszkania i adres pracy w N. Tymczasem składając zeznania w dniu [...], które by miały stanowić dowód na nieprzerwalnego zamieszkania skarżącego w Polsce, cudzoziemiec nie potrafił wskazać ani konkretnego miejsca zamieszkania w Polsce, ani też miejsca wykonywania pracy. Na pytanie zaś czemu nie potrafi podać tych adresów, zaś podaje adresy w N. zeznał, iż nie zwracał uwagi na adresy, albowiem dużo pracował. Organ podkreślił ponownie, iż zeznania cudzoziemca z dnia [...] pozostają w sprzeczności z oświadczeniami zawartymi we wniosku o udzielenie zezwolenia na czas oznaczony, odnosząc się do jego pobytów w Polsce. Podniósł, iż zeznania cudzoziemca wraz z oświadczeniami zawartymi we wniosku wskazują na 3 różne wersje wydarzeń istotnych w sprawie. W odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania administracyjnego organ wskazał, iż pełnomocnik skarżącego został poinformowany o uprawnieniach wynikających z art. 70 i 81 k.p.a. W zakresie zarzutu uniemożliwienia zapoznania się z materiałem i decyzją wobec nieprzetłumaczenia ich na język zrozumiały dla cudzoziemca wskazano, iż był on pouczany w języku [...] na dowód czego w dokumentach postępowania przez Wojewodą [...] znajduje się stosowna adnotacja z podpisem skarżącego oraz datą. Ostatecznie wskazano, iż żaden z przepisów prawa nie nakazuje obowiązku tłumaczenia decyzji na język dla cudzoziemca zrozumiały, a postępowanie abolicyjne prowadzone jest co do zasady w języku polskim. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd skargę oddalił, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja z dnia [...] Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] orzekającą o odmowie udzielenia D. V., obywatelowi [...], zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów naruszenia przepisów postępowania administracyjnego należy wskazać, iż nie mogą one w sposób skuteczny podważyć decyzji. Tut. Sąd pragnie przypomnieć, iż zgodnie z art. 4 pkt 5 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (t.j. Dz. U. z 2011 r., Nr 43, poz. 224 ze zm.) język polski jest językiem urzędowym: organów, instytucji i urzędów podległych organom wymienionym w pkt 1 i pkt 3, powołanych w celu realizacji zadań tych organów, a także organów państwowych osób prawnych w zakresie, w jakim wykonują zadania publiczne. Oczywistym jest przy tym, iż powyższa regulacja nie może naruszać praw mniejszości narodowych i etnicznych oraz społeczności posługującej się językiem regionalnym co wynika wprost z brzmienia art. 2 pkt 2 tej ustawy. Jednakże należy wskazać, iż skarżący w dniu 11 kwietnia 2012 r. cudzoziemiec udzielił p. S. K. pełnomocnictwa nie tylko do doręczeń, ale również do reprezentowania go przed organami administracji publicznej w postępowaniach związanych z jego pobytem na terytorium RP. Ponadto w dniu [...] zeznał on w toku przesłuchania w charakterze podejrzanego pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, iż posługuje się on biegle językiem angielskim, podczas, którego był on przesłuchiwany w obecności tłumacza języka [...]. Również w toku przesłuchania skarżącego w postępowaniu administracyjnym składał on zeznania przy udziale tłumacza języka [...]. Jak słusznie zauważa Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców w aktach sprawy znajduje się również oświadczenie cudzoziemca z dnia [...] o pouczeniu go o zasadach postępowania administracyjnego w toku postępowania o wydanie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w trybie ustawy abolicyjnej. Sam wniosek zgodnie z obowiązującym formularzem urzędowym sporządzany jest poza językiem urzędowym obowiązującym w Polsce w języku m.in. angielskim. Brak jest przy tym przesłanek do uznania, iż organ naruszył prawo skarżącego do zapoznania się z materiałem dowodowym i decyzjami w języku dla niego zrozumiałym. Organy nadto informowały pełnomocnika o każdej czynności w toku postępowania co wypełnia wszelkie obowiązki nakładane na organy państwowe przez przepisy k.p.a. Nie sposób przy tym zauważyć, iż postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, przy czym jego istota polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy (por. wyrok NSA z dnia 22 marca 1996 r. r. sygn. SA/Wr 1996/95, ONSA 1997/1/35). Nie można zatem uznać w świetle czynności podjętych w przedmiotowej sprawie przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, by uchybił on obowiązkowi wynikającemu z art. 15 k.p.a. Wręcz należy stwierdzić, iż gdyby organ ten ograniczył się do rzeczywistej kontroli uprzednio wydanej decyzji, zgodnie z zarzutem podniesionym przez pełnomocnika skarżące, doszło by do naruszenia tejże podstawowej zasady postępowania administracyjnego. Powyższe powoduje, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Podstawę materialnoprawną decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej i ustawy o cudzoziemcach (Dz. U. Nr 191, poz. 1133 z późn. zm.). Zgodnie z art. 1 tej ustawy o zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony na jej podstawie może ubiegać się cudzoziemiec, który spełnia jeden z następujących warunków: 1. przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie co najmniej od dnia [...], a jego pobyt na tym terytorium w dniu wejścia w życie ustawy był nielegalny, 2. przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie co najmniej od dnia [...], a przed tym dniem została mu wydana ostateczna decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy, zawierająca orzeczenie o wydaleniu i jego pobyt na tym terytorium w dniu wejścia ustawy jest nielegalny, 3. w dniu [...] trwało wobec niego postępowanie w sprawie nadania statusu uchodźcy wszczęte na skutek kolejnego wniosku. Zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy, cudzoziemcowi, o którym mowa w art. 1, odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli nie spełnia wymogów do udzielenia tego zezwolenia. W ocenie Sądu organy administracji publicznej orzekające w niniejszej sprawie zasadnie uznały, że cudzoziemiec D. V. nie spełnia przesłanek wskazanych w art. 1 pkt 2 i 3 ustawy. Organ ustalił, na podstawie danych zawartych w prowadzonym przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców Systemie informatycznym "POBYT", że wobec skarżącego Wojewoda [...] wydał ostateczną decyzję z dnia [...] znak [...]. o wydaleniu cudzoziemca z Polski oraz o zakazie wjazdu na terytorium Państw Schengen przez okres 3 lat od dnia wykonania decyzji. Ustalenie to nie było przez skarżącego kwestionowane na żadnym etapie postępowania administracyjnego jak i sądowoadministracyjnego. Istotą sporu jest natomiast uznanie przez organ, że pobytu skarżącego nie można zalegalizować na podstawie art. 1 pkt 1 ustawy abolicyjnej wobec faktu wypełnienia przesłanek wynikających z art. 3 ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy abolicyjnej. Skarżący we wniosku z [...] o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w trybie ustawy abolicyjnej wskazał, że na terytorium Polski mieszkał on od [...] do [...] . Od [...] do [...] mieszkał w N., zaś od [...] ponownie w Polsce. Tymczasem z protokołu przesłuchania strony z dnia [...] przy udziale tłumacza języka [...] w sprawie pobytu na terytorium RP wynika, iż skarżący zeznał, że przyjechał z N. do Polski w dniu [...] przekraczając nielegalnie granicę na podstawie przerobionego paszportu h. Co więcej zeznał on, iż w [...] wyjechał na stałe do N., gdzie mieszkał w B. przy ul. [...], a także, że pracował w [...] restauracji jako kucharz. Za zasadne zatem było działanie organu II stopnia polegającym na przesłuchaniu ponownie w dniu [...] w celu wyjaśnienia powstałych rozbieżności. Należy wskazać, iż z protokołu przesłuchania skarżącego w obecności tłumacza języka [...] zeznał on, iż przebywa nieprzerwanie w Polsce od [...]., a także, iż w ogóle nie upuszczał on terytorium Polski nawet na krótko. Zestawienie zatem powyższych oświadczeń z wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie w trybie ustawy o abolicji oraz późniejszymi zeznaniami, zarówno w dniu [...], jak i w dniu [...] z postępowania karnego wskazuje, iż żadne z zeznań względem siebie nie są spójne. Wskazują one na trzy wersje zdarzeń w zakresie istotnych dla przedmiotowego postępowania faktów. Należy wskazać, iż z oświadczeń na jakie powołuje się pełnomocnik skarżącego jako uwiarygodniających pobyt skarżącego na terytorium RP w myśl przepisów ustawy o abolicji wynika sprzeczność, która może uzasadniać odmowę wiarygodności tych dowodów. Z oświadczenia N. L. wynika, iż skarżący nieprzerwanie przebywa w Polsce od [...] Tymczasem z oświadczenia M. Z. wynika, iż skarżący przebywa nieprzerwanie od [...], przy czym zarówno jedno i drugie oświadczenie zostało złożone przez osoby wskazujące na łączącą ich ze skarżącym przyjaźń. Sam skarżący w zeznaniu z dnia [...] wskazuje, iż M. Z. zna ze szkoły w W., w której się uczył od [...] oraz, że rzadko się spotykają, przy czym skarżący nie był w stanie wskazać adresu zamieszkania M. Z., co trafnie zauważył organ II stopnia, jak również wskazał, iż ostatni raz widzieli się "[...]". W odniesieniu do N. L. skarżący na pytanie o znajomość z nim wskazał, iż "zna tego Pana" oraz, że spotykają się od czasu do czasu. Skarżący nie potrafił przy tym wskazać, czy N. L. przebywa legalnie na terenie RP, ani też wskazać jego adresu zamieszkania, w tym nawet rejonu gdzie mieszka w W. Co więcej skarżący nie potrafił wskazać ani jednego adresu zamieszkania. Jednocześnie w zeznaniu tym z jednej strony wskazuje, że mieszkał w W., by za chwilę stwierdzić, że mieszkał w Centrum W. niedaleko tego [...], gdzie pracował, ale to nie była W. Podejmowanie zatem dodatkowych czynności dowodowych nie miałoby wpływu na treść decyzji i prowadziłoby do nieuzasadnionego przedłużania postępowania. W ocenie Sądu powyższe ustalenie organu jest prawidłowe, poparte jest wskazanym wyżej materiałem dowodowym. Akceptując powyższe argumenty organu, Sąd zwraca uwagę, że zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 k.p.a. i zawarty w art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego nie oznacza nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez organ materiałów dowodowych mających potwierdzić okoliczności korzystne dla skarżącego i uwzględniania wszelkich wniosków strony w tym zakresie. Słusznie zatem organ II instancji uznał, iż w przypadku skarżącego zachodzi przesłanka z art. 3 ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy abolicyjnej, poprzez zarówno niespełnienie wymagań wynikających z art. 1 tej ustawy, jak i podanie we wniosku fałszywych informacji. Reasumując, zarzuty naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa Sąd uznał za nieuzasadnione. Również z urzędu nie dopatrzył się innych uchybień, skutkujących koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Mając powyższe na uwadze, na podstawi art. 151 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji